Veel vernieuwing hoeven we niet meer te verwachten van The Tragically Hip. Na bijna 30 jaar in het vak weten ze hoe ze een goede rocksong moeten schrijven en ook album nummer twaalf brengt weinig verandering in hun muzikale palet. Of we ze daarom moeten afschrijven, is uiteraard een andere vraag.
Begin jaren 90 behoorde deze rockband nog tot de topgroepen van dat moment en met Road Apples, Day for Night en vooral Fully Completely wisten ze zelfs enkele klassiekers te schrijven. Het zijn albums waarvan we veel echo’s horen op Now For Plan A.
Zo klinkt de openingstrack “At Transformation“ als hun grootste hit “Courage”, zonder deze echter naar de kroon te steken. Ook “Streets Ahead” houdt er de vaart goed in en klinkt verdacht veel als “The Wherewithal” uit diezelfde plaat.
Wie hieruit wil besluiten dat The Tragically Hip zichzelf hier tot vervelens toe herhaalt, is er echter aan voor de moeite. Want hoewel de nieuwe songs moeite hebben om uit de schaduw te treden van hun twintig jaar oudere voorbeelden, heeft elke song op deze nieuwe plaat voldoende eigen identiteit.
Muzikaal tapt The Hip dus uit het zelfde vaatje, wat echter wel verdwenen is, zijn de verhalende teksten. Dit keer geen mooie verhaaltjes over een “Fifty Mission Cap” of “Wheat Kings”, wel iets abstractere maar daarom niet minderwaarige lyrics. Persoonlijkere teksten ook. Zo moest Gordon Downies echtgenote afrekenen met borstkanker, wat de frontman moeizaam probeert te verwoorden en verwerken in het tekstueel minimalistische “Man Made Poem”. Geen vloeiende volzinnen dit keer maar korte, krachtige woorden die de zanger als oerkreten uitspuwt. “Your Eyes/Empty/Pacifics/Man Machine Poem”. Kippenvel.
Ook nieuw is de inbreng van een tweede stem. Zo mag de Canadese singer-songwriter Sarah Harmer op de titeltrack meezingen en wordt de song, door de mooie match tussen beide stemmen, net iets meer dan alleen een rustpunt. De mannelijke rock laat zich hier van zijn zachtere kant horen.
Wij kijken echter vooral uit naar de live-uitvoeringen van enkele van deze nieuwe nummers. Want, de livereputatie van The Hip indachtig, kan het niet anders dan dat onze favoriet op de plaat, het beklijvende “We Want To Be It”, uitgroeit tot een livefavoriet vanjewelste. Wie gevoelloos blijft bij de passie en de intensiteit waarmee Gordon Downie hier uitpakt, moet zonder hart geboren zijn. De song lijkt een rustig kabbelend riviertje maar blijkt een gevaarlijke onderstroom te huisvesten. De steeds intenser klinkende mantra (“drip, drip, drip”) pakt je dan ook meteen bij het nekvel, en zal je daarna niet meer lossen.
Met Now For Plan A, verrast The Tragically Hip allerminst. Wel hebben ze gewoon weer een goede plaat gemaakt waar ze vooral op het podium hun voordeel mee kunnen doen. Wie deze band nog nooit live heeft gezien, heeft meteen een goede reden om daar werk van te maken.
