So Much For The City schopte het vorig jaar tot dé ideale soundtrack voor onze zomerse barbecue. Dat je hetzelfde vlees maar beter geen tweede keer kunt bakken, bewijzen The Thrills met Let’s Bottle Bohemia. Zelfs onze ouders zouden deze wansmakelijke grap niet kunnen appreciëren.
Neen, we behoren niet tot het soort van riooljournalisten dat bewust op zoek gaat naar bands om eerst op te hemelen en vervolgens tot de grond af te breken. Het komt helaas alleen té vaak voor dat een debuut tonnen aan inspiratie bevat, waarna de betrokken groep vervolgens tegen de muur van torenhoge verwachtingen knalt met de opvolger. Het gebeurde met The Libertines, het overkomt nu ook The Thrills.
{image}Het mag ons een raadsel wezen hoe “Whatever Happened To Corey Haim?” het tot in de prestigieuze Arribalijst kon schoppen. Zoals gevreesd maken The Thrills immers geen centimeter vooruitgang. Dat zou nog allemaal dik in orde zijn, klonk de groep nog even fris en monter als op So Much For The City, waar de gezellige rootsy invloeden en eerlijke lyrics het immers tot een parel voor de eeuwigheid maakten.
Op Let’s Bottle Bohemia houden The Thrills zich nog stevig vast aan dat geluid, maar ze proberen het via omwegen toch nog meer poppy te maken. En dat hadden ze beter niet gedaan. Laat ons het begrip overacting voor één keer maar toepassen op muziek: het is hier perfect op zijn plaats.
Héél even dachten we nog dat dit verhaal goed ging aflopen. Opener “Tell Me Something I Don’t Know” gaat immers gewoon verder waar So Much For The City eindigde. Helaas is “Whatever Happened To Corey Haim?” goed voor een ontgoocheling van jewelste, die niet gemakkelijk te verteren is. Puur muzikaal valt het allemaal nog goed mee, maar het herhaalde en irriterende “Oooh” is er ons écht teveel aan.
”Faded Beauty Queen” is muzikaal interessanter dankzij een mandoline en een accordeon die aan het nummer werden toegevoegd, maar ondanks de bijdrage van Peter Buck van R.E.M. betreft het toch geen hoogvlieger. “Saturday Night” gaat nog dieper door het dal en komt qua interessantheid in de buurt van een kerstnummer van Engelbert Humperdinck.
Met “Not For All The Love” tonen ze dat ze nog wel kunnen pieken en doen ze ons héél eventjes de voorgaande stinkers vergeten, maar halverwege de plaat is dat ruim onvoldoende om er nog een goed album van te maken.
De lyrics van “Our Wasted Lives” doen ons overigens zeer sterk vermoeden dat The Thrills er vooral veel energie in hebben gestoken om als een popband voor het jonge volkje te klinken. Ze spreken de kids letterlijk aan over alles wat hen cool overkomt en vertellen hen dat dit allemaal dik in orde is. Bij een late twintiger leidt dit soort ongein vooral tot gegeeuw.
Tegen het einde van het album zijn “The Curse Of Comfort” en “The Irish Keep Gate-Crashing” nog heel even goed voor een lach en een traan, maar het kwaad is al lang geschied; Let’s Bottle Bohemia is een vervelende plaat geworden.
