Ook wij denken bij protestmuziek niet meteen aan puur instrumentale, elektronische, klinische klanken. Toch laat IDM-pionier The Black Dog horen dat het wel degelijk kan. De overdaad aan informatie maakt ons onzeker, en bovendien worden alle boodschappen gefilterd door de politiek, zo stelt de band. Wat is waarheid, en waar ben je nog zeker van? Noch van het een, noch van het ander, ofte: Neither/Neither.
Begin jaren negentig zag het Britse The Black Dog (toen nog Black Dog Productions) het licht als collectief dat IDM, zeg maar intelligente dansmuziek, op de kaart zette. De band deed dat samen met onder meer Autechre en Aphex Twin, artiesten waar ze tot op vandaag een bestaan in de schaduw van leiden. Ten onrechte, zeker als je de stroom aan sterke recente releases van The Black Dog erbij haalt. Van de oorspronkelijke bezetting blijft alleen Ken Downie over, die sinds enkele jaren wordt bijgestaan door Richard en Martin Dust. Neither/Neither is het zevende The Black Dog album in tien jaar tijd, waarvan je geen enkel minder dan goed kan noemen. Ook Neither/Neither vormt hierop geen uitzondering.
In de huidige bezetting heeft The Black Dog altijd al zijn proteststem willen laten horen. In 2009 brachten de heren nog het album Further Vexations (vrij vertaald: nog meer ergernissen) uit, waarop verschillende keuzes van de Britse regering, die volgens The Black Dog het land naar de afgrond bracht, in vraag gesteld werden. Over het nieuwe Neither/Neither vertelde Martin Dust onlangs aan The Skinny dat het album niet zozeer donkerder is dan zijn voorganger, maar wel intenser. Er hangt dan ook een erg ongemakkelijk sfeertje over Neither/Neither: van het duistere, ongrijpbare interludium “Phil 0114” over het onrustige en beangstigende “Shut Eye” tot de machinale beatsalvo’s in “Hollow Stories, Hollow Head”.
De enige verstaanbare stem op het hele album is een flard van documentairemaker Adam Curtis, bekend om zijn werk over mediamanipulatie. Verder gaat The Black Dog ervan uit dat klanken meer zeggen dan woorden, net als beelden dat kunnen doen. En hoe mooi de ambient van het melodische, etherische “The Frequency Ov Thee Truthers” ook klinkt, The Black Dog is nog steeds op zijn best als hij tekeer gaat met uitgebeende beats, zoals op het kurkdroge titelnummer.
The Black Dog kiest duidelijk voor wat ze missen in de media en de politiek: helderheid en scherpte. De laatste nummers brengen onversneden, repetitieve techno. “Self Organising Sealed Systems” en “Commodification” worden gekenmerkt door een rechttoe-rechtaanaanpak en werken zowel door de koptelefoon als op de dansvloer. Je hoort dat Neither/Neither uit frustratie ontstond, maar allesbehalve een gefrustreerde plaat is. Integendeel, het album zit vol energie en daadkracht en biedt ook los van het concept een erg boeiende luistertrip.
