Zucht, alweer een release uit de psychrockbeweging? Na nieuw materiaal van Black Mountain, Sleepy Sun, Comets On Fire, Dead Meadow en Tweak Bird vroegen we ons echt af of we nog niet genoeg retrorockers gehoord hadden. Maar Phosphene Dream namen we er met alle plezier bij.
De afleveringen van Seven Ages Of Rock deden enkele jaren terug menig rockliefhebber snakken naar de trippy jaren zestig. Gelukkig voor hem boomt momenteel de nostalgische rock volop. Beukende gitaren, zweverige zanglijnen, energiek drumwerk en bedwelmende melodieën begeleidden de nostalgiekers naar de beginjaren van The Velvet Underground, Pink Floyd en The Doors. Maar voor het grote publiek waren de ellenlange jams soms iets te veel van het goede. Om stilaan uit de underground te kruipen, kozen bands als Black Mountain en Tweak Bird voor een compacter geluid. Op die manier legden ze de brug naar vandaag. Volgen de zwarte (b)engels de grote hoop?
Met "Bad Vibrations" wordt je alvast naar de sixties gekatapulteerd. Zelfs de groovende gitaren en tempoversnellingen (die enorm stoner aandoen) kunnen dat gevoel niet wegduwen. Het nummer is doorspekt met de hypnotiserende gezangen van Alex Maas en een stevige portie delay-effecten. In "Haunting At 1300 McKinley" doet de repititieve gitaarriff enorm aan The Kinks denken: een opzwepend nummer om de benen los te gooien. De psychedelische beuker "River Of Blood" — horen we daarin The Doors niet? — lijkt dan weer de perfecte soundtrack voor een scène waarin Vietcongstrijders door Amerikaans machinegeschut worden neergemaaid.
In "Yellow Elevator" lijden de gitaren, gezangen en orgel echter onder een overdosis psychedelische drugs. Net als in "Entrance Song" is het zweven geblazen, maar toch glijden beide nummers te vluchtig voorbij. Ook in "Sunday Afternoon" voelt de catchy passage, waarin Maas "Come on over here, it’s alright over here" zingt, te loom aan. Gelukkig voor de bijna in slaap gewiegde luisteraar redden The Black Angels het geheel met een wilde jam. "Phosphene Dream" is opnieuw een sterk staaltje retrorock, dat ditmaal overeind wordt gehouden door de drums en een wirwar van freaky effectjes en orgelgeluiden. De oerschreeuw is de kers op de taart.
Ook de nummers van The Black Angels worden steeds korter en toegankelijker, maar nooit ten koste van het tripgehalte. "I’m disappearing… avoiding most things", verkondigde Syd Barrett drie jaar nadat hij uit Pink Floyd gekegeld was. Dat gevoel hadden we ook bij Phosphene Dream. The Black Angels bieden een korte trip waarmee je heel even uit het serieuze leven kan verdwijnen. De vraag is echter hoelang deze hype op haar broze fundamenten nog kan standhouden.
