Only With Laughter Can You Win lijkt een vreemde titel voor een plaat waarop hoegenaamd geen sprake is van vrolijkheid. Onder een heel meisjesachtig uiterlijk zit een onzekerheid die nadrukkelijk het thema van deze plaat vormt.
Het gospelnummertje "Let Myself Fall" is een opwarmertje voor een album waarop Rosie Thomas zonder veel overtuiging de strijd aanbindt met haar demonen. Zonder veel overtuiging, want hoewel Thomas zonder twijfel mooie liedjes schrijft, slaagt ze er niet in om dynamiek en waarachtigheid in de nummers te leggen. Gevolg: wanneer je de songs iets aandachtiger gaat beluisteren, dreigen ze als een zeepbel uit elkaar te spatten.
Rosie Thomas bekijkt de wereld door de ogen van iemand voor wie het leven een verhaal van ’net niet’ is, maar met hoop op beterschap. Zo begint ze "Sell All My Things" met "In a little while, I’ll feel better" en "All My Life" met "I’ve been waiting all my life". Ook "One More Day" bespeelt hetzelfde thema, zodat het algauw wat eenzijdig gaat worden. Wij hebben het gevoel dat ze nog steeds aan het wachten is en dat ook deze plaat het etiket ’net niet’ verdient.
Het grote nadeel van de primitieve, akoestische pop zoals Rosie Thomas ze maakt, is dat je er als zanger / muzikant grotendeels alleen voor staat om de songs te dragen. Tegen die druk lijken Thomas’ frêle schouders niet bestand. Dat blijkt onder meer in het tekstuele niemendalletje "Crazy" waarbij het lijkt alsof ze zich gemakshalve beperkt heeft tot de backing vocals. Ook in "Gradually", dat ze haast a capella zingt, wordt duidelijk dat Thomas technisch wel goed zingt, maar de kracht ontbeert om de song een eigen ziel te geven.
Daarnaast is Rosie Thomas soms gewoon ronduit melig. Onder meer de liefdesverklaring aan de muziek in "I Play Music" en het uit retorische vragen opgebouwde "Tell Me How" hebben hieronder te lijden.
Is er dan niks goed aan deze plaat? Toch wel. "Red Rover" is een heel mooi nummertje dat laat vermoeden dat jeugdtrauma’s aan Rosie Thomas niet vreemd zijn. En in de pianoballad "You And Me" slaagt Thomas er wél in te ontroeren, net als in afsluiter "Dialogue". Ziedaar de hoop op beterschap. Al zal het dan wellicht voor een volgende plaat zijn, want Only With Laughter Can You Win kent net iets te weinig sterke momenten om van een geslaagde plaat te kunnen spreken.
