Met de blik op de Angelsaksische cultuur gericht, negeert de indiemuziekrecensent al te vaak de goede dingen die elders vandaan komen. Neem nu Piers Faccini, residerend in de Franse Cevennen en alweer toe aan zijn derde plaat. Een man om in de gaten te houden, vinden wij, al was het maar omdat hij met Two Grains Of Sand weet te ontroeren.
Wil een online muziekmagazine zich onderscheiden van meer bekende media, dan is het belangrijk dat zo’n site zich ten volle focust op de muzikale early adaptors die het wil aantrekken. Dat is immers niet de taak van de mainstream pers en daar ligt voor de online pers dan ook het gat. Bijgevolg heeft ze de taak oplettend te zijn en u bijvoorbeeld mee te delen dat Piers Faccini’s fluisterliedjes beter zijn dan die van zomaar een andere fluisteraar. Dit is te kennen leerstof voor het examen.
Drie jaar geleden deden wij hier al een goed woordje voor Tearing Sky, de door Afrikaanse muziek beïnvloedde voorganger, en nu zijn we geneigd voor Two Grains Of Sand hetzelfde te doen. Opnieuw heeft het enkele luisterbeurten gekost om te wennen aan de ’zachtheid’ van Faccini’s muziek, maar opnieuw troffen we na de volharding, na de initiële kleine ontgoocheling ook, een bijzonder emotionele, naakte maar rijke verzameling liedjes. Het is een verzameling van de soort die ons doet luisteren, die voor een kleine krop in de keel zorgt zelfs, en die ons bovendien in die mate onze cool doet relativeren. Zodanig dat we dat laatste ook durven toegeven. Tegenover u.
Wat Faccini dan doet om het zover te laten komen? Zingen en gitaar spelen, zijn liedjes subtiel arrangeren met fluit en percussie, nu en dan een strijker. Er gebeurt het merendeel van de tijd heel weinig, en net daarom mist het zijn effect niet. Faccini’s hese stem is niet krachtig genoeg om te roepen, daarom houdt hij het sober. Sommige nummers op Two Grains Of Sand zijn demo’s, eerste takes opgenomen in zijn woonkamer (afsluiter "My Burden Is Light" is misschien wel de mooiste song van de plaat).
Ook is Two Grains Of Sand een heerlijk relaxte plaat, iets waar een idyllisch Zuid-Frans dorpje als opnamelocatie (en woonplaats) ongetwijfeld mee zijn aandeel in heeft gehad. In de intro van "A Home Away From Home" kan je vogels horen fluiten, vervolgens zingt Faccini een lied over een jongen en een meisje die hun woonplaats liever zouden inruilen. Maar autobiografisch is dat niet, vermoeden wij: Faccini is in zijn teksten bijzonder in touch met de natuur. Geen stadsbeelden in het universum van deze singer-songwriter, wel zand, wind, stof en storm.
Aan dat laatste element hangt hij trouwens niet toevallig de meest woeste track van deze plaat op. "A Storm Is Going To Come" piekt met zijn stevige drums niet alleen qua kracht en intensiteit, het lied krijgt ook een onheilspellende tekst mee. "Sometimes I don’t sleep at night/ I hear the wind in the morning trees/ I wonder how my child will fair/ with wars and bombs and thieves./ A thunder has begun/ a storm is going to come." Paccini is er evenwel de artiest niet naar om de dingen bij hun naam te noemen, als was het heel belangrijk wat hij erover te zeggen heeft, en zo gaat het er in de andere nummers weer veel gemoedelijker aan toe.
Té gemoedelijk misschien, of zo zou u kunnen oordelen na een beluistering of drie. Geef Two Grains Of Sand echter de tijd die het verdient en wacht desnoods de (na)zomer af om het opnieuw te proberen. Wij willen immers niet gezegd hebben dat deze plaat perfect is, dat is ze niet. Maar een gemiddelde zomer is ook niet perfect en toch kan die ook nooit lang genoeg duren.
