“Muchacho” – “Jongetje”. Zo voelde Matthew Houck zich, toen hij gekwetst neerstreek in het Mexicaanse Yucatan. Zijn relatie was weer maar eens op de klippen gelopen, zijn leven paste in een koffer, en waar moest het ook weer heen met de muziek? Het resultaat is misschien wel de knapste Phosphorescentplaat tot nu toe: de countryrocker van de laatste jaren kijkt voorzichtig verder.
“So some say love is a burning thing, that it makes a fiery ring / Oh but I know love as a caging thing: just a killer come to call from some awful dream”; zelden heeft een song de liefde bitterder bezongen dan “Song For Zula”. Het is de kater na het feest, het harde ontwaken. Houck zet de toon met een hoop analoge synths die hij de laatste jaren plots begon te verzamelen. De bas echoot zwaar, de synths zweven, een strijkerssample blijft maar rondzoemen: de bloedmooie klank van het eenzaam oprapen van de brokken na de storm.
Het is jammer dat Houck die weg niet meteen verder opgaat op zijn zesde plaat, want ze opent de poort naar een schoon nieuw geluid. Toch hoort u ons niet té hard klagen, want ook de meer traditionele countryrock die Muchacho vervolgens te bieden heeft, is niet minder dan succulent. “Ride On / Right On” bezingt de vleselijke lust met zoveel wulpse kreetjes en goesting — het moet hier en nu gebeuren, om die pot wordt niet gedraaid — dat we zelf bijna… euh, next!
“Terror In The Canyons (The Wounded Master)” zoekt daarna toch maar weer dat gebroken hart op. Een pakkende countrysleper is het gevolg. “See, I was the wounded master then I was the slave / My hands and my mouth, aw honey, they was caught in a rage / See, I was the holy lion then I was the cage I was the bleeding actor then I was the stage”; kreunt Houck over een treurende slidegitaar, en hij doet dat met de pakkendste uithalen van de plaat, hoe wankel zijn stem ook voortdurend klinkt. Net dat maakt hem een straffe zanger, die zijn woorden waarachtig kan doen klinken.
Is het de Mexicaanse invloed, of zat er gewoon teveel jalapeño in het eten, in “Down To Go” mogen weemoedige mariachiatrompetjes in elk geval voor extra kleur zorgen. En ook in “A Charm / A Blade” wordt er getoeterd, al gaat het er daar uitbundiger aan toe. Indrukwekkender nog is het ingetogen “A New Anhedonia” echter, dat toeters noch bellen nodig heeft om vier minuten lang te begeesteren. En dan is er nog de epische trip “The Quotidian Beast” die de luisteraar liefst zeven minuten in de ban houdt; het is telkens weer perfect gearrangeerd — geen noot teveel staat Houck de gastspelers in zijn studio toe — en dat geeft Muchacho de ademruimte om de songs volledig tot hun recht te laten komen.
“I’ve been fucked up. And I’ve been a fool / But like the shepherd to the lamb, like the wave onto the sand / I’ll fix myself up / To come and be with you”, belooft “Muchacho’s Tune” halverwege de plaat. De stukken zijn dan bij elkaar geveegd, het gebroken hart heeft een mooie plaat opgeleverd, en er is naar verluidt een nieuw lief. All is well in het koninkrijk van Phosphorescent. En zo is het goed. Muchacho is zeer aan te raden.
