"Getcha 2-step because it’s the record of the year", zo kondigde Pharrell Williams vorig jaar zijn eerste solosingle aan. En gelijk had hij, "Can I Have It Like That" was dé partycrasher van 2005. Tot hier de feestvreugde, want het nummer steekt met kop en schouders boven de overige tracks op In My Mind uit.
Aan het einde van het vorige millennium vormde zich een nieuw triumviraat aan de top van de mainstream hiphop. Drie producers wisten het in het slop geraakte genre opnieuw leven in te blazen. Enerzijds was er Dr. Dre, Nigga With Attitude, die van Eminem en 50 Cent millionsellers maakte. Loodzware, logge beats en scherpe hi-hats kenmerkten zijn stijl. Aan de Oostkust was er Timbaland, die met zijn atypische beats, Oosterse trabla’s en Indiase gezangen Jay-Z en Missy Elliott eeuwige roem bezorgde. Last but not least was er het producersduo The Neptunes uit Virginia, dat op zeer korte tijd furore maakte met zijn kale electrofunk. Van Common over Kelis, van Lenny Kravitz tot Justin Timberlake, allen stonden ze netjes in de rij te wachten op hun Neptunesproductie.
Het duo bestaat uit geluidsfetisjist Chad Hugo en rapper-producer Pharrell Williams. Samen met rapper Shae Haley vormden zij tevens het hiphopcombo N*E*R*D dat eind vorig jaar werd opgedoekt vanwege problemen met de platenfirma. Daar Chad Hugo nog mensenschuwer is dan de gemiddelde kerkuil, en Shae Haleys rhymes nooit meer dan "Uhuh…yeah, that’s right" voorstelden, werd het snel duidelijk dat het Pharrell Williams zou zijn die solo het geluid van N*E*R*D verder zou uitbouwen. Twee jaar na het laatste album Fly Or Die presenteert hij nu In My Mind.
Een dubbelaar; één cd vol mierzoete soul voor de ladz en de andere met Neptunesque hiphop voor de b-boys. Dat was oorspronkelijk het plan voor In My Mind. Uiteindelijk reduceerde Pharrell alle tracks tot één plaat en haalden de hiphoptracks de bovenhand. Dat is maar goed ook, want in de tragere, meer soulgerichte nummers als "That Girl" of "Take It Off (Dim The Lights)", valt het op dat Pharrells stem niet zo’n groot bereik heeft. Het gekende falsettoontje werkt bij kleffe hiphop à la "She Wants To Move", maar voor volledige zanglijnen schiet het tekort.
Toch is In My Mind niet ondermaats over de hele lijn en kent de plaat ook haar sterke momenten. De dwarse baslijn van "Can I Have It Like That" werkt na ettelijke luisterbeurten nog steeds even bezwerend, en "Young Girl" drijft voort op een roffelende breakbeat zoals enkel Pharrell ze maakt. "Angel" kent een moordrefrein waar Janet Jackson best nog een nipplegate voor over zou hebben, en "Baby" kent datzelfde stripped down funkgeraamte waar The Neptunes de eerste plaat van Kelis rond bouwden. "Raspy ****" werd overgoten met hetzelfde tovermiddel als "Beautiful", het nummer waarmee Pharrell enkele jaren geleden Snoop Dogg weer hip maakte. Het is een verslavend nummer, dat zich na een luisterbeurt of vier dagenlang in het hoofd nestelt. Zo kunnen we nog even doorgaan, maar zowat elk nummer roept een referentie op aan een andere Neptunesproductie. Het innoverende karakter en de vernieuwingsdrang lijken veraf.
In My Mind is geen zware teleurstelling, maar van Pharrell Williams verwachten wij — net als u, ongetwijfeld — veel meer. Hetzelfde fenomeen als bij Dr. Dre of Timbaland doet zich voor: ook zij sparen steevast hun beste producties op voor andermans platen. In My Mind bevat enkele killers, maar vooral veel fillers. We can’t have it like that.
