This Song Is A Mess But So Am I :: “Marble Mouth e.p.”

Niets is zo persoonlijk als verdriet. De ene rukt zich luidkeels huilend net niet de haren uit de hoofd, terwijl de andere stilletjes voor zich uit staart en nog een derde zich begraaft in zijn werk en ogenschijnlijk koud en onverschillig overkomt. Ieder van ons rouwt op zijn manier.

Toen Xiu Xiu debuteerde met Knife Play bekende Jamie Stewart (het enige vaste lid) middels een sticker op het hoesje het volgende: "When my mom died I listened to Henry Cowell, Joy Division, Detroit techno, the Smiths, Takemitsu, Sabbath, Gamelan, ’Black Angels’ and Cecil Taylor." De eenmansgroep This Song Is A Mess But So Am I gaat nog een stap verder: geconfronteerd met het overlijden van zijn moeder aan kanker, zag Freddy Ruppert immers geen andere uitweg dan het oprichten van een groep.

Het debuut Church Point, L.A. uit 2004 maakte met een uitgemergelde, zieke vrouw in bed als artwork en grimmige songtitels als "God And Cancer" en "Bedridden And Dancing" al meteen duidelijk dat hier geen vrolijke Frans achter school. Melodieën werden ondergedompeld in een bad van eighties electrowave en noise om als vehikel te dienen voor de pijn, de woede en het verdriet van Ruppert, die alles van zich afschreeuwde in een stijl die aan die van Xiu Xiu doet denken. Alleen klonk het allemaal nog grimmiger, pijnlijker en, ondanks alles, naakter.

Het is bijna onmogelijk om die pijn en woede te evenaren, maar op "Marble Mouth e.p." wordt duidelijk dat Ruppert er nog steeds niet in geslaagd is zijn demonen het zwijgen op te leggen. "Faces" overstijgt het niveau van noise nauwelijks, maar heeft wel een intrigerende melodie, weliswaar bedekt onder verschillende lagen van enerverende klanken. Het nummer duurt nauwelijks anderhalve minuut en wordt gevolgd door het al even korte en nog ziekere "Congratulations", dat steunt op één uitgesponnen irritante zoemtoon.

De opgestoken middenvinger "Is This Childish Enough Sean Ford?" bouwt op eenzelfde elan verder: "Sean Ford I like to smash your fucking face in" is de enige zin die niet verdrinkt in lagen van opgefokte ruis. "Is this childish enough huh? Is This fucking childish enough for you" schreeuwt Ruppert nog een laatste keer. Het jaren tachtig-anthem "Lonely Way" klinkt haast verrassend misplaatst na zoveel geweld, al heeft Ruppert zijn voorliefde voor electrowave nooit onder stoelen of banken gestoken.

Wie in de noiselagen geen melodie hoorde, kan met dit nummer niet langer ontkennen dat Ruppert wel degelijk talent heeft. De pret is evenwel van korte duur, want "Deaf Ears" laat opgefokte drumpatronen verloren lopen in een oerwoud van klanken die nauwelijks te aanhoren zijn. De song haalt de vier minuten net niet, maar bewijst opnieuw dat Rupperts experiment ook in langere songs werkt en niet afhankelijk is van korte uppercuts. In het zesde, tittelloze nummer is de dreiging, ondanks een spaarzame invulling, merkelijk voelbaar.

Met nog twee nummers te gaan, is het pleit weliswaar al beslecht, maar toch wil ook "Brother" zijn zegje doen. Een old school hiphopbeat geeft de aanzet, maar de song verwijdert zich steeds verder van zijn doel, tot een ondertussen klassiek geworden noise-eruptie alles overneemt en de weg plaveit voor "Jerk". Rupperts stem lijkt door meer vervormers dan ooit gejaagd te worden, en de song zelf verzuipt in zijn eigen klanktapijt tot het geheel ontploft in een grandioze finale.

Voor "Marble Mouth e.p." bouwt Ruppert verder aan de wereld die hij op zijn debuut blootlegde. De onschuldige familiefoto die de hoes siert, zal menig luisteraar op het verkeerde been zetten. This Song Is A Mess But So Am I is een lichtjes geniale groep die evenwel 99 procent van de mensen tegen de borst zal stoten doordat alles verzuipt in een orkaan van opgefokte klanken. U kan op de site verschillende songs beluisteren: haak niet onmiddellijk af, maar geef deze muziek de nodige tijd. Misschien zal ook u dan de schoonheid ontdekken die erin verborgen zit.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een × een =