Ondanks ijzersterke platen van bands als Hypnos 69 is stonerrock hier te lande steeds in de underground blijven rondhangen, al was het een marihuanawolk die in een klein kamertje voor een hardnekkige mistbank zorgt. Mogul lijkt als eerste band in het genre op het punt te staan onder de aandacht van een breder publiek te komen. Aan het niveau van hun eersteling te horen, kunnen wij daar absoluut geen bezwaar tegen hebben.
Uren hebben we op de kaart zitten turen, op zoek naar een woestijn die er niet was. Tot iemand er ons attent op maakte dat Mogul niet in de woestijn, maar in het al even schrale Mechelen is opgenomen. Nochtans klinkt deze EP alsof ze afkomstig is uit een verschroeide Californische vlakte. Mogul ademt stonerrock, tot op het op lelijk jaren-50 behangpapier geïnspireerde artwork toe. Wie stonerrock zegt, zegt Kyuss en Chris Goss, en beiden hebben vast een schrijn in het repetitiehok van Mogul, zo merk je al na een eerste beluistering.
Vergeleken worden met Kyuss, het kan uiteraard veel erger. Toch is de vergelijking niet altijd even positief, het hebben van een eigen geluid is toch een behoorlijk belangrijk aspect in het rock-’n-rollgebeuren, dachten we. Niet dat Mogul als een kopie van Kyuss klinkt, verre van, maar soms is de invloed net iets te hoorbaar voor onze kritische geest. En niet alleen Kyuss, in "Narrow Shoes" meenden we een stuk van Dave Grohls drumpartij uit "Song For The Dead" van Queens Of The Stone Age te herkennen.
Begrijp ons niet verkeerd, Kyuss en Queens Of The Stone Age zijn bands die heden ten dagen — geheel terecht — door hordes muzikanten vereerd worden. Het verbaast ons zelfs dat, het succes van QOTSA in gedachten, we niet vaker met poseurs te maken krijgen. Die enkele poseurs — onze gemanierde opvoeding indachtig noemen we geen namen — worden door Mogul vakkundig de gordijnen in geblazen. Met hun op vroegtijdige doofheid ingestelde nummers geven ze de concurrentie het nakijken. Nakijken met open mond, that is.
Deze songs hebben namelijk alles wat ze nodig hebben. Neem "Light Slides In", dat begint met een baslijn die enkele huizenblokken verder nog te voelen is. Strakke drumritmes met het nodige cimbaalgebruik vervolledigen de ritmesectie, waarrond een gitaarmuur wordt opgetrokken om U tegen te zeggen. Het van heel diep komende stemgeluid van Sam Dufoor maakt het plaatje compleet.
De in- en outro meegeteld, krijgen we op deze titelloze EP zeven nummers voorgeschoteld. Dat is, en we wikken onze woorden, allesbehalve genoeg. Uiteraard is er reden tot blijdschap, maar nadat de laatste noot weggestorven is, blijf je op je honger zitten. Op die manier heeft Mogul zijn luisteraars goed te pakken. Always make them want more, het is een cliché zo oud als de straat, maar Mogul bewijst nog maar eens dat het niets anders dan de waarheid is.
