Ongeveer twaalf jaar geleden moest Massive Attack het laatste deel van zijn naam tijdelijk laten vallen. De vorige Bush was toen namelijk aan de macht en ook die wilde de zandbak voor zich alleen. Dertien jaar later lijkt niet veel veranderd, behalve dat Massive Attack nog maar uit één lid bestaat dat — aan zijn hevig verzet tegen de oorlog te zien — niet van plan lijkt nogmaals een naamsverandering te overwegen.
De geschiedenis van Massive Attack vertoont opvallende parallellen met een goeie realityshow: na elke plaat verdween er wel een lid van de Bristolse bende die ooit het Wild Bunch-soundsystem vormde. Dat ging steevast gepaard met gigantische ruzies: na het verschijnen van Protection stapte Tricky op om — ongeveer tegelijk met Portishead — voor de eerste echte concurrentie in het kersverse triphopgenre te zorgen. Het duurde vier jaar voor de overblijvers van Massive Attack met een opvolger voor de dag kwamen, maar 1998’s Mezzanine was een regelrecht schot in de roos. Mushroom, één van de drie overgebleven leden was echter niet tevreden met de hardere en meer duistere sound van het album, en stapte ontgoocheld op.
Toen waren ze nog met twee.
Ook dat zou niet blijven duren. Al snel liet Daddy Gee weten dat hij zijn naam nu wel eens gestand wilde doen, en dus bleef hij thuis om op de kleine te passen. Eindelijk sprak niemand Roberto Del Naja —- 3D voor de vrienden — nog tegen. Maar blijkbaar is hij ook voor zichzelf niet mals: na jaren knoeien vlogen alle opnamen van een eerste versie van de nieuwe Massive Attack de vuilnisbak in en begon hij van voor af aan.
Op Mezzanine had 3D al zwaar zijn stempel gedrukt, op 100th Window moet hij met niemand rekening houden en dus ligt de nieuwe Massive Attack voor één keer in het verlengde van zijn voorganger. Helaas is stilstand in deze achteruitgang: anno 2003 zet de groep (?) geen trends meer en wordt duidelijk hoe ook de som van drie ruziemakers meer is dan de delen. Of: waarom Big Brother 1 een kijkcijfersucces was en de onnozele show van Steven en Jeroen al na een paar weken werd afgevoerd.
De single "Special Cases" verteert echter al beter dan bij die eerste keer op de radio. Met een typische Massivebaslijn gezegend, roept hij het meest claustrofobische van Mezzanine op. Nadeel: Sinéad O Conor’s stem werkt niet in deze context. Tegenover de ijlheid van Liz Frasier en de soul van Shara Nelson klinkt onze professional nutcase ronduit bleekjes. "A Prayer For England", nochtans op een goed restje van Mezzanine gebouwd, verpest ze met een volslagen oninteressante zanglijn en een intro, recht uit Zingt Jubilate."
"Butterfly Caught" drijft op een motherfucker van een ritmetrack en vormt samen met afsluiter "Antistar" de Twin Peaks van 100th Window. Niet toevallig zijn het twee nummers die door Del Naja worden ingezongen. Het zijn zijn dromerige raps die het hardst blijven plakken. We zijn terug moeten gaan zoeken waar Horace Andy — op andere Massive Attackplaten steevast goed voor een sterk nummer of twee — meezong. En inderdaad: het is een track om meteen weer te vergeten.
Ons doktersadvies: zappen en enkel de goeie brokken overhouden.
