Nog geen jaar na de terugkeer van zijn electroproject Telex staat Marc Moulin opnieuw voor de deur met een soloplaat. I Am You sluit met zijn jazz/electro-mix naadloos aan bij zijn voorgangers, zonder dat er van een doorslagje sprake is. Maak plaats voor uw nieuwe favoriete zondagavondplaat!
De carrière van Marc Moulin, een hippe zestiger die in een al dan niet verafgelegen verleden furore maakte als Placebo, Sam’ Suffy en Telex, kreeg een nieuwe boost rond de eeuwwende, wanneer hij onderdak vond bij het respectabele Blue Note. De eerste vrucht van deze samenwerking, Top Secret, surfde even mee op de succesgolf van Saint Germain, maar het was met Entertainment uit 2004 dat duidelijk werd dat hier geen one hit wonder gescoord werd. Met het nagelnieuwe I Am You wordt een vervolg gebreid aan het succesverhaal.
Verwacht op deze plaat geen spectaculaire vernieuwing. Wie Moulin in een ander jasje wil horen, moet het vorig jaar verschenen How Do You Dance van Telex maar van onder het stof halen. Met behulp van oudgedienden als trompettist Bert Joris, die aan “Hazard” een heerlijk film noir-gehalte weet te geven en Christa Jérôme, die met haar sensuele stem het album naar een hoger niveau tilt, is Moulin er weerom in geslaagd zijn minimalistische electro met jazz te versmelten.
Die samensmelting zorgt voor een grootstadsgevoel dat tegelijk zeer knus overkomt. Hoor hoe Moulin met zijn Marvin Gaye-achtige zwoele stem in duet gaat met Jérôme in “Me & My Ego” en je lijkt vanuit een verduisterd, met een fifties interieur ingericht appartement neer te kijken op een nachtelijke stad. In de asbak, naast de lege whiskeyglazen, een smeulende peuk en op de achtergrond een slapende femme fatale. Een sfeervolle plaat, qoui.
Meer nog dan zijn voorgangers voert I Am You je weg uit de werkelijkheid. De plaat is een trip richting bevreemding en verwondering, die tot een climax komt in het afsluitende “Le Bruit De L’Ombre”. Joris’ trompet klinkt bezwerend en hoogst aanstekelijk boven de zwoele beat die het nummer van een stevige ruggengraat voorziet. Af en toe komt Moulin met zijn Gainsbourgeske stem half fluisterend tussen en dan ben je onmiddellijk verkocht. Deze zestiger weet nog steeds indruk te maken met nieuwe, lichtelijk overweldigende tracks, iets dat alleen maar onze bewondering kan wegdragen.
