Hmm, een nieuwe Kraftwerk. Gemaakt op basis van hun fijne, 20 jaar oude single, "Tour de France", helemaal geconceptualiseerd rond de honderdste Ronde van Frankrijk. Hooggespannen verwachtingen? Rijden de Belgen zelfs met de doping een beschamend wielerseizoen?
Wat is het referentiekader bij het bespreken van een nieuwe Kraftwerk? Dit album klinkt bij momenten zeer Orbital, Underworld of Orb en bij momenten zou Afrika Bambaata er zo over kunnen beginnen rappen, maar dat is dan ook logisch. Vijfentwintig jaar geleden vond die laatste de elektro-hiphop uit nadat hij Kraftwerk’s Trans-Europe Express in een obscuur plantenwinkeltje gevonden had. Het is evenmin een geheim dat de heren achter genoemde Britse technogroepen met veel bewondering naar de Duitse elektropioniers opkijken.
Het is natuurlijk enigszins teleurstellend dat de veel aanbeden Duitsers met hun nieuwe worp hun hedendaagse epigonen niet mijlenver achter zich weten te laten, maar wel helemaal begrijpelijk. Twintig jaar geleden was Kraftwerk revolutionair en ze hebben de elektronische popmuziek (en aanverwanten zoals techno en ambient) zo ongeveer uitgevonden. Nu een nieuwe revolutie van hen verwachten zou wat oneerlijk zijn. Wie dus de verwachtingen wat wil bijstellen en gewoon een nieuw Kraftwerk-album wil horen als ware het een vergeten stuk uit hun back-catalogue, zal aangenaam verrast zijn door de Deutsche Gründlichkeit waarmee ze andermaal beats, synthesizers en conceptuele samples tot een gaaf geheel hebben gevormd.
Het album opent met een uitgesponnen herverwerking van de oorspronkelijke single "Tour de France", opgebouwd in drie etappes. Maak niet de fout uw oordeel over dit album op deze drie tracks te baseren, want ze zijn – eerlijk gezegd – een beetje overbodig. Een kwartier gaan ze uiterst geraffineerd met de verschillende melodieën en beatjes uit het origineel aan de slag, wat op zich boeiend en bij moment zelfs zeer dansbaar en fijn klinkend is, maar nogal bleek afsteekt bij het origineel (dat als laatste track is meegeleverd).
Vanaf "Chrono" wordt Tour de France Soundtracks echt de moeite waard. Er wordt nog steeds met citaatjes uit het originele nummer gewerkt, maar toch al wat avontuurlijker. "Chrono" klinkt als vintage Kraftwerk, monotone robotstem incluis. "Elektro Kardiogramm" is opgebouwd rond de ademhaling en hartslag van oerkraftwerker en wielerfreak Hütter. "La Forme" en "Vitamin" zijn meticuleus opgebouwde tracks van acht minuten zoals we ze graag horen van Kraftwerk: minimalistische melodieën, analoge beats, robotstemmetjes. Dit alles wordt dan — zo stellen wij het ons toch voor — in een soort war room op grote kaarten uitgetekend met de nodige grafiekjes, trefwoorden, concepten en notenbalkjes, waarmee ze maanden of jaren aan het puzzelen slaan tot het absoluut à f is en geen kling te laat of geen klang te luid staat.
En het is daarom, lieve kijkbuiskinderen, dat Kraftwerk zelfs twintig jaar na datum, met wat voor hen eigenlijk een pas ter plaatse is, nog de concurrentie, bewonderaars en epigonen stevig in de wind zet. U mag hier zelf een spitse wielerennen-analogie bij verzinnen. Wij wachten — met Tour de France Soundtracks op de achtergrond — de uitslag van het onderzoek wel af.
