In het vorige decennium veroverde Justin Timberlake de wereld dankzij een aantal goed uitgekiende marketingstrategieën. Na Justified en FutureSex/LoveSounds werd het even stil rond de enige mannelijke soloartiest die een geloofwaardige claim kan doen op de titel King of Pop, maar dankzij The 20/20 Experience herovert Justin Timberlake opnieuw een plek in het collectieve bewustzijn.
Succesvolle popplaten kunnen vaak met wiskundige precisie worden ontleed, maar met “Pusher Love Girl” opent het album op een bijzonder atypische manier. Waar je eerder een rustige bas of misschien zelfs een onderbouwende loop verwacht, word je meteen om de oren geslagen met een strijkorkest dat zo lijkt te zijn weggelopen uit een romantische film uit de jaren zestig. Na een tiental seconden verandert de toon drastisch. De strijkers vallen weg en de bas maakt zijn intrede. Als een stijlvol neo-souladept gaat Timberlake verder op de aangehaalde romantische toon en net wanneer je denkt door te hebben welke richting het hier uitgaat, word je opnieuw op een verrassing getrakteerd. Langzaamaan wordt het aandeel van de strijkers weer opgebouwd en naar het einde van het nummer toe komen alle verschillende ingrediënten samen in een dansbare cocktail. Dat is het recept dat Timberlake op The 20/20 Experience meermaals herhaalt. De basiselementen mogen dan verschillend zijn, het geheel wordt in ieder nummer op een erg herkenbare manier afgewerkt.
Luister zo bijvoorbeeld naar “Suit and Tie”, waarin het drukke en wat bedenkelijke karakter van de openingsmaten na een dertigtal seconden helemaal wordt omgegooid. Daarna volgt een licht en meezingbaar nummer, maar ook hier krijgt de track een aantal keer een onverwachte twist. Het leeuwendeel van de nummers op het album bestaat als het ware uit verschillende lagen die samen één complexe structuur vormen. “Strawberry Bubblegum”, “Let The Groove In”, “Blue Ocean Floor”, … ; het zijn in se pure popnummers die door hun interne gelaagdheid het conventionele aspect van de moderne populaire muziek overstijgen. Zelfs wanneer Timberlake zich verlaagt tot nummers die enkel en alleen gericht zijn op verkoopscijfers, doet hij dat met zoveel verve dat je moeilijk van prefabpop kan spreken. Het beste voorbeeld daarvan is “Mirrors”, een bombastische tranentrekker van meer dan acht minuten. Oppervlakkig gezien is het nummer een opeenvolging van clichés waarvoor elke zichzelf respecterende recensent gillend op de vlucht slaat, maar een aantal goedgeplaatste rustpunten zorgt ervoor dat de barokke kakofonie genietbaar wordt.
Het geluid waarmee de acterende zanger zich opnieuw positioneert als onbetwiste alleenheerser van een muzikaal segment dat vaak onterecht omgeschreven wordt als infantiel en repetitief, was hier en daar al te horen op de vorige albums, maar wordt nu volledig geperfectioneerd. The 20/20 Experience is een heerlijke popplaat gevuld met rijke en intelligente harmonieën, maar jammer genoeg mist de plaat het vernieuwende effect van FutureSex/LoveSounds. Tel daarbij nog eens het voorspelbare karakter van de laatste nummers op de tracklist en je eindigt met een groot heard that before-gevoel. Toch neemt dat niet weg dat het album ongetwijfeld een plek verdient tussen andere commerciële kleppers zoals Thriller, Baby one more time of 21. Comeback geslaagd, zouden we zeggen.
