In de verzengde hitte die ons heden ten dage teistert, durven onze gedachten wel eens weg te dwalen over eindeloze steppen en dorre woestijnen. Als een man zonder naam of doel trekken wij nors en stilzwijgend verder. In wat niet meer dan een tot een spookstad gedoemd gehucht is, zoeken we dan steevast de saloon op terwijl de plaatselijke gunman ons afwachtend bekijkt.
De rest van het verhaal kunt u er ongetwijfeld zelf wel bij verzinnen als u net als ons op een dieet van westernfilms opgroeide. De ideale soundtrack bij dergelijke verhalen blijft voor ons het broeierige Calexico, dat als geen ander de sfeer van een mythisch Far West weet op te roepen. Corrupte sheriffs, hebzuchtige goudzoekers, bleke doodgravers en onbetrouwbare Mexicanen vormen de fine fleur van deze door god en gebod verlaten streken waartegen het noodlottige verhaal — waarbinnen wij als held tegen wil en dank meegesleurd worden — zich afspeelt.
John Convertino, de helft van Calexico, wordt echter door andere dromen geplaagd. Op zijn soloalbum Ragland horen we vooral desolate flarden jazz. "Curb" laat er geen twijfel over bestaan: helden zijn er in dit verhaal niet te vinden. Terwijl de drums zich in geen enkel ritmisch keurslijf dwingen, houdt de piano slechts moeizaam de schijn van een melodie op. De stad is al lang verworden tot een spookstadje en slechts de echo’s weerklinken nog door de lege straten.
De verdwaalde reiziger hoeft niet te hopen op verlossing want "Museo" biedt niet de hoop dat er vooralsnog iemand achtergebleven is om dolende zielen welkom te heten dan wel een warm bad of verfrissende drink aan te bieden. De drumslagen worden nog spaarzamer en ook de pianist lijkt zich slechts nog op een enkele toets te focussen. De voorbij strompelende vibrafoon is niet meer dan een ijle wind die door het gebroken raam waait.
Is er dan toch een Hollywoodachtige twist binnengeslopen in "Street Turn River"? Want horen wij hier niet een aan "Für Elise" verwant pianospel dat melancholie en hoop door elkaar weet te vlechten? Zou er dan toch iemand stand gehouden hebben tegen de Bijbelse plagen die de stad hebben geteisterd? Kan het waar zijn? Helaas: de aanzwellende drums in "Rain Makes Frames" laten de hoop als zand in onze handen vervliegen. Het baat niet om nog langer aan de illusie vast te houden. Deze stad en haar inwoners zijn verdoemd, net zoals wij.
Laat "Piston" dan maar de zoektocht naar onze verbleekte beenderen inluiden. Een zoektocht ingegeven door hebzucht en wraak: een motief als geen ander. Een apocalyptische prediker, een vrouw van lichte zeden en een outlaw: dat is het fraaie gezelschap met wie we op stap waren en die we op laffe wijze verraden hadden. Er is geen eer tussen schurken en elk van hen had ons graag genoeg onze laatste dans zien dansen, opgeknoopt aan boom.
"When Mass Was Said In latin" laat de zwarte kraai vergeving prediken terwijl hij zijn doden telt. Terwijl bij "Architectonics" het masker voor de tweede maal valt: moordenaars, hoeren en schurken, meer zijn mijn vroegere compagnons niet, zelfs al strijken ze — op de schat belust — de plooien glad en bergen ze bij "End Thee" de wapens op. "Comb Your Hair With Water And Go To Chruch" leidt hun intrede in de stad in maar het geluk zal van korte duur zijn, want de epiloog "Sun Still" legt hun botten te bleken, niet ver van de mijne. Er is nog altijd geen eer onder moordenaars, hoeren, dieven en schurken.
Opgenomen in zijn stoffige huis met een minimum aan instrumenten (twee microfoons, een piano, een vibrafoon en een drumstel) creëert Convertino op Ragland een stemmig maar bevreemdend geheel dat dichter bij Calexico staat dan velen vermoeden. Ragland is de rauwe werkelijkheid, de spookstad waar geen helden zijn en waar geen roem te rapen valt. Het is geen fraai gezicht want dit is de dorre woestijn waar beenderen verbleken en eer een loos woord is.
