Naargelang je oren al wat meer te verwerken hebben gekregen ben je niet meer zo snel uit je lood te slaan. Je denkt het allemaal al eens gehoord te hebben en het aantal bands dat je in de loop van een jaar nog echt weet te verbazen is op een hand te tellen. Je kan er donder op zeggen dat Extra Life zo al menig melomaan verrast heeft: weinig bands tonen zo’n vreemde dans op de koord tussen traditie en vervreemding.
Extra Life is eigenlijk Charlie Looker + vrienden. En die Looker (30) is een vreemde figuur, die zich zowel laat beïnvloeden door moderne compositie, heavy metal, jazz als artrock. Bovendien studeerde hij bij Anthony Braxton, werkte hij met John Zorn en groeide hij intussen al uit tot een sleutelfiguur in de avant-scene van Brooklyn, waar ook Dirty Projectors, Zs en Little Women deel van uitmaken. Travis Laplante van die laatste band was ook een tijd lid van Extra Life (en hij speelt mee op Made Flesh), maar hij verliet intussen het schip om zich intensief aan die andere band te kunnen wijden. Niet dat het iets aan de eigenaardigheid van Extra Life zal veranderen.
De twee minuten durende nervositeitsaanval “Voluptuous Life” volstaat eigenlijk al om de eigenaardige sound van de band in zijn volle glorie te horen. Enerzijds heb je een enorm complexe, gedreven ritmische achtergrond van drummer Nick Podgurski en bassist Tony Gedrich, die haast aan de math-prog van Don Caballero doet denken, maar daarover wordt dan weer gerotzooid met synths die zo ouderwets klinken dat het ook weer iets vernieuwend lijkt te hebben. Retrofuturisme, of zoiets. En dan doet Looker z’n mond open en wordt het helemaal te zot. Al heeft het niets te maken met hysterische capriolen, engelengezang of treurig puppygekerm à la Antony.
Het is moeilijk om zijn stijl te omschrijven. Met zijn nasale stemgeluid klinkt hij vooral nerdy, als iemand die er aanvankelijk geen benul van heeft hoe hij moet zingen, omdat hij het ene moment het spel van zijn kompanen volledig naast zich neer lijkt te leggen, maar op andere momenten mee bewijst hoe strak gestructureerd de songs zijn. De band noemt Scott Walker, Cocteau Twins, Steely Dan, vroege polyfonie & Neurosis als invloeden en bij het beluisteren van Made Flesh is dat een claim die best te rechtvaardigen valt. Tekstueel gaat het er excentriek aan toe, met een obsessie voor lichamelijke kwesties, triviale nonsens en het occasionele provoceermoment (“One Of Your Whores” is een en al valse lieflijkheid), maar het is vooral muzikaal en vocaal dat de band zich onderscheidt.
“The Ladder” heeft iets van een soundscape die uitdraait op een excentriek hoorspel dat perfect had gepast op Scott Walkers The Drift. Julian Cope zou dan weer een mooie bijdrage geleverd hebben aan de titeltrack of nog enkele andere songs die een evenwicht proberen te zoeken, en vinden, tussen vreemde folk, art-pop en invloeden uit niet-westerse muziek. Het is een uiterst dramatische, theatrale stijl, volgestouwd met percussieve elementen, moeilijk te herkennen achtergronddetails en sluimerende passages die plots de nek omgewrongen worden om plaats te ruimen voor chirurgisch precieze uitvallen.
Er zijn een paar songs die best conventioneel lijken: zo had “Black Hoodie” met wat minder geneuzel best kunnen meesurfen op de folkhausse en is “Head Shrinker” met zijn lyrische saxsolo eigenlijk best een mooie song, maar het zullen de speciallekes zijn die bepalen wat je bij de plaat voelt. Het sinistere gehamer van “Easter” en (vooral) de gerekte afsluiter “The Body Is True” laat horen dat Extra Life op een ongewone kruising tussen pop, theater en expliciet kunstige expressie staat.
Dat Made Flesh de meningen zal verdelen, staat bij voorbaat vast — liefhebbers van klassieke pop gaan dit ongetwijfeld uitspuwen. Maar dat gaat ook op voor de vaststelling dat Looker en de zijnen een wel heel bijzondere bron aangeboord hebben. Als ze die ideeënvloed nog iets verder weten te verfijnen en condenseren (want hier een daar slepen sommige songs nodeloos lang aan en mis je het vuur van de opener), dan gaat dat ongetwijfeld leiden tot resultaten die op zijn minst intrigerend zijn. De commerciële sprong voorwaarts die Dirty Projectors maakte zit er voorlopig niet in, maar het idiosyncratische verhaal van Extra Life is zeker nog niet uitverteld.
