Na amper anderhalf ‘normaal’ album (de ep ‘Sacrificial Artifical…‘
en de lp ‘Master‘), acht Drums
Are For Parades de tijd nu al gekomen om ons te trakteren op nog
een ep vol samenwerkingen. De plaat werd gereleased op de hoogdag
voor de platennerd: Record Store Day. Music Mania, de Gentse
platenwinkel met zeven levens en een goed oor, brengt ‘IMPERIVM’
uit op haar eigen label.
Bij een speciaal concept hoort ook een speciale vorm, en dus is
het kleinood enkel te koop op een mooie 12 inch picture disc en dit
zolang de voorraad strekt. Daarna neemt iTunes de bevoorrading
over, veronderstel ik. ‘IMPERIVM’ bestaat uit zes tracks die werden
ingeblikt met telkens een andere gast op vocalen. Of de zangers bij
de muziek werden geselecteerd of omgekeerd weet ik niet. Er klinkt
alleszins iets van de eigen projecten van de gasten door in de
composities van DAFP.
Dat wordt meteen duidelijk tijdens opener ‘The Heart Is A Drum’.
Met Tim Vanhamel op zang doet dit de luisteraar een beetje
nostalgisch terugdenken aan de hoogdagen van Millionaire. Het is een
dreigend geval dat slaat en zalft met piepende gitaren en
frenetieke drums. Tim Vanhamel geeft spijtig genoeg de indruk enkel
onder voorbehoud te willen meedoen, en ook de lompe groove van de
band is redelijk doorsnee.
Het volgende nummer, ‘Warning’ (met de zanger van Kapitan Korsakov), gaat
verder op de ingeslagen weg: een duister, broeierig nummer.
Ingeleid door een stukje piano en met een ingehouden, bijna
gefluisterde gastbijdrage slaat het combo er nu wel in om dadelijk
de luisteraar vast te grijpen. Die wordt trouwens niet gelost
wanneer het tempo omhoog gaat, en Pieter-Paul Devos uiteindelijk
met zijn typische gekrijs afscheid neemt.
Ook nummer drie is een Gents onderonsje, want met de hulp van
Papillon (The
Subs) werd een soort van
noiserockmeetsitalodisco-niemendal in elkaar gedraaid. Dit
zal het misschien wel goed doen tijdens de vroege uurtjes in het
kleine zaaltje van de Charlatan, maar niet per se in een
huiskamer.
Maar er zijn ook buitenlandse gasten te horen op ‘IMPERIVM’. Zo
werd met Rudeboy een stomende pot laag vliegende metal opgenomen
(maar niet helemaal afgewerkt, vrees ik). Het swingt wel, maar
verder dan een catchy zanglijntje is er niets waardoor dit zich
onderscheidt van de grijze massa gelijkaardige nummers van naamloze
bands waarboven High
On Fire als een majestueuze adelaar zweeft.
Chris Goss zingt met veel gevoel en weemoed op ‘Enjoy Your
Psychosis’. DAFP gaan daarmee graag een luidruchtig duel aan, en al
bij al pakt dit nog goed uit. Een tweede geslaagde samenwerking
dus.
Tot slot draagt ook Younes van The Hickey Underworld
vocalen bij aan een bizarre elektroversie van WASP’s ‘Fuck Like A
Beast’. Totaal niet mijn smaak, maar op zich zit het nog wel goed
in elkaar. Dat kan natuurlijk ook te danken zijn aan het
origineel.
‘IMPERIVM’ is wat mij betreft dus duidelijk meer vorm dan
inhoud. Van de zes nummers zijn er maar twee die blijven hangen. De
rest gaat het ene oor in en komt er langs het andere weer uit,
zonder iets los maken binnenin.
Zit het drietal al door zijn voorraad ideeën heen? Is dit
project te snel uitgewerkt? Feit is dat de zes songs geen samenhang
vertonen en soms zelfs een onafgewerkte indruk geven, alsof het
eigenlijk wat spielerei uit de oefenruimte betreft.
Het blijft wel een leuk hebbeding, natuurlijk. Dit is het
perfecte plaatje om mee te zwaaien tijdens een feestje en de
gemoederen los te werken met ‘Hammerang’, of net iedereen in zijn
zetel te dwingen met ‘Warning’. Om er dan de obligate ‘zanger
van’-quizvraag achter aan te smijten. Spijtig dat er niet veel
punten mee te verdienen zijn.
