Is punkband Bleached een zoveelste voorbeeld van een nostalgisch overhyped bandje? Terwijl Palma Violets bijvoorbeeld de mosterd haalt bij The Libertines, zijn bij Bleached The Ramones en Blondie duidelijke referenties. Toch zullen de vooringenomen critici teleurgesteld zijn. Ride Your Heart bewijst dat pop en punk mooi hand in hand kunnen gaan, al is het debuutalbum zeker geen langgerekte triomftocht.
In een vorig leven speelden frontvrouwen Jessie en Jennifer Clavin bij de chaotische puberpunkband Mika Miko. Zijn ze, sinds er in 2009 een einde kwam aan de band, volwassen geworden? Nou, dat durven we niet beweren als we de teksten van “Next Stop” (“Next stop, wishing you goodbye/ Next stop, tears in your eyes”), “Searching Through The Past” (“Cause I’ve been missing you so long/ Baby won’t you please, please come on home…) of “Dreaming Without You” (“Baby don’t cry tonight”) hoort. Waren we ook niet te oud geworden voor poppy punkmelodieën met nostalgische teksten over de nasleep van een liefdesbreuk?
Gelukkig is Bleached geen vrouwelijke Blink 182 geworden. Maar de meiden hebben ook geen stem om over naar huis te schrijven, zijn geen geniale anthemschrijvers zoals hun grote voorbeelden en namen bovendien een plaat op met weinig middelen. Maar toch voldoet de eerste helft van Ride Your Heart aan de hoge verwachtingen die ijzersterke single “Next Stop”, waarvan het refrein al maandenlang in ons hoofd rondhangt, opbouwde. Meer dan een eenvoudig, zonnig gitaarmelodietje was niet nodig om ons te raken.
Ook in het licht melodramatische “Outta My Mind”, waarin de geest rondwaart van The Shangri-Las (een meidenpopgroep uit de jaren zestig) rammelen de gitaren langs alle kanten, maar weet de zeemzoete stem je aandacht vast te houden. Vooral “Dead In Your Head” is een sterk nummer, dat — hoe kan u het raden? — gaat over het verlies van een liefde. Ook al klinkt het geheel iets donkerder en trager dan de rest van de plaat, toch is er nog altijd die typische subtiele catchy toets.
Na het furieuze punknummer “Waiting By The Telephone” is het mooiste voorbij. Pas op, een nummer als “Love Spells” zit weer vakkundig in elkaar getimmerd met de zwaarmoedige teksten, popmelodietjes, rauwe gitaren enzovoort, maar het is geen onvergetelijk nummer. Een groot verschil met “Searching Through The Past”, dat er halverwege de plaat bovenuit toornt dankzij zijn meezingbaar refrein.
Daarna volgt meer van dezelfde opgewekte bubblegumrock: “Ride Your Heart”, “Dead Boy”, “Guy Like You” en tenslotte “When I Was Yours”; een degelijke afsluiter met de nodige nah-nah-nah’s. Niet dat het huilen met de pet op is, maar de vierakkoordenrockformule raakt in de tweede helft van de plaat beetje bij beetje uitgemolken. Maar misschien is deze vrouwelijke versie van The Ramones niet de meest ideale band om thuis rustig te beluisteren.
Laat u met andere woorden niet afschrikken door de score of het onvoldaan gevoel na de eerste luisterbeurt vanuit je luie zetel. Bleached is vooral een band die live tot zijn recht moet komen. Bij voorkeur tijdens een in bier gedrenkt feestje en zonder al te veel geluidsbeperkingen.
Bleached speelt op zaterdag 25 mei in Magasin 4 in Brussel.
