Will Gluck, meester in de moderne romantische komedie met Easy A, Friends with Benefits en recenter Anyone But You, vult zijn repertoire verder aan met One Night Only. Inclusief enkele niet zo subtiele knipogen naar zijn vorige werk blijft hij trouw aan het genre, ditmaal met een dystopische twist. Op basis van een scenario van Travis Braun, die voordien voornamelijk voor geanimeerde kinderseries van Disney schreef, waagt Gluck zich aan een soort geseksualiseerde The Purge, waarin romantiek, overheidscontrole en een flinke dosis ‘white girl music’ samenkomen.
In een alternatief New York is seks voor ongehuwden bij wet verboden en houdt een biometrische chip op de pols nauwgezet bij wie zich aan de regels houdt. Slechts twaalf uur per jaar springt die van rood op groen en mag iedereen zich zonder juridische gevolgen laten gaan. Op die ene nacht volgen we de hopeloze romanticus Allie (Monica Barbaro) en Owen (Callum Turner), die net door zijn vriendin aan de deur werd gezet zodat zij haar kans kan wagen bij de buurman. Terwijl de rest van de stad zich massaal op vluchtige seks stort, zijn zij net op zoek naar iets wat langer dan één nacht meegaat. Uiteraard blijven hun wegen elkaar tijdens een dwaaltocht door New York verdacht vaak kruisen.
Het uitgangspunt is even absurd als veelbelovend. De aftelklok, doorgestreepte sekssymbolen en overheidsboodschappen maken van New York een opgewekte dystopie waarin zelfs reclamecampagnes de jaarlijkse seksnacht behandelen alsof het Valentijn is. De productievormgeving zit vol kleine details die de opgelegde preutsheid tastbaar maken, tot schema’s op het politiekantoor die netjes aangeven wat voor gehuwden wel en voor singles niet mag. Gluck bouwt zo een wereld waarin puriteinse waarden, surveillance en overheidsbemoeienis overal aanwezig zijn, maar doet daar vervolgens opvallend weinig mee.
Daar zit meteen het grootste probleem. One Night Only kaart haast terloops alles aan wat er aan hedendaagse relaties en seksualiteit te bekritiseren valt. Van de populariteit van vluchtige connecties en datingcultuur tot realitytelevisie à la Too Hot to Handle. Alleen weigert de film daar werkelijk positie tegenover in te nemen. Personages erkennen zelfs hoe repressief hun samenleving is, om vervolgens vrolijk verder te feesten binnen de opgelegde regels. De tegenstelling tussen een haast fascistoïde controlemaatschappij en de kleurrijke, luchtige romcom die Gluck ervan maakt, voelt daardoor eerder vreemd dan scherp. De dystopie dient vooral als decor voor de volgende grap.
Hoe meer de film zijn eigen regels probeert uit te leggen, hoe meer vragen er bovendien ontstaan. Een lesbische huisgenoot suggereert dat de wet vooral op heteroseksuele relaties gericht is, overtreders worden via hun biochip opgespoord en voor haast iedere mogelijke uitzondering lijkt het scenario onderweg nog een antwoord te verzinnen. De wereldopbouw wordt zo steeds omslachtiger zonder werkelijk overtuigender te worden. Op zijn beste momenten vergeet One Night Only dan ook zijn eigen ‘mandate’ even en laat hij Allie en Owen simpelweg door New York zwerven.
Daarbij kunnen Barbaro (A Complete Unknown) en Turner (uit het recente Rosebush Pruning) tenminste op voldoende chemie rekenen. Na Sydney Sweeney en Glen Powell in Anyone But You haalt Gluck opnieuw de vertrouwde hate-to-love-dynamiek boven, al krijgen zijn twee hoofdpersonages opvallend weinig persoonlijkheid buiten hun romantische functie. Allie zingt voor infomercials, Owen runt een pizzeria, maar vrijwel ieder gesprek wordt uiteindelijk terug naar de premisse geleid. Zelfs Allies verlangen naar een ‘echte connectie’ voelt zo nadrukkelijk geschreven dat ze geregeld uit een Colleen Hoover-roman lijkt te zijn weggelopen, waar de film ironisch genoeg zelf naar verwijst.
Rond hen duikt een opvallende stoet bekende gezichten op, met onder meer Maya Hawke, Julia Fox en Molly Ringwald. Hun aanwezigheid geeft de nacht iets episodisch, maar versterkt tegelijk het gevoel dat One Night Only vooral van ontmoeting naar ontmoeting huppelt. Ook visueel kiest Gluck voor weinig verrassende beelden. Alles blijft helder, aantrekkelijk en vlot verteerbaar, inclusief de opvallend brave seks, waarin Brauns verleden als scenarist voor Disney-kinderseries nog wat lijkt door te schemeren.
One Night Only heeft daarmee een concept dat veel interessanter is dan wat Gluck ermee doet. De film had het potentieel iets te zeggen over onze omgang met relaties, controle en intimiteit, maar lijkt vooral geïnteresseerd in de sfeer rond dit idee, geholpen door nummers als Love Is in the Air, A Thousand Miles en Payphone. Dezelfde grappen, toevallige ontmoetingen en romantische clichés blijven zich in een gelijkmatig ritme herhalen tot ook de afloop weinig verrassingen meer biedt. Als licht verteerbare Valentijnsfilm werkt het nog, maar achter zijn provocerende premisse schuilt uiteindelijk een bijzonder brave romcom die haar eigen dystopie liever romantiseert dan bevraagt.
