Wie tijdens de trailer van The End of Oak Street even niet oplette kon de indruk krijgen te zitten kijken naar de aankondiging van een nieuwe aflevering in de schijnbaar eindeloze Jurassic Park reeks (nu uiteraard Jurassic World): dino’s die paniekerige mensen achternazitten. Blijkt echter dat dit in eerste plaats een soort mysteriefilm is (producent is J.J. Abrams die ooit mee achter de knoppen zat van de serie Lost, de blauwdruk voor zowat alle enigmatische fictie in de eenentwintigste eeuw) geregisseerd door David Robert Mitchell die zijn grote doorbraak kende met de horrorprent It Follows en hier tekent voor zijn eerste film sinds de onderschatte maar ijzersterke neo-noir Under the Silver Lake uit 2018.
Een behoorlijk veelbelovende combinatie dus, zeker met ook Mitchells vaste fotografieleider Mike Goulakis die opnieuw achter de camera plaatsnam. Precies omdat de kaarten zo goed lagen is het echt wel teleurstellend dat The End of Oak Street zo’n mager beestje is. Voor het grootste deel ligt dat echt wel aan het door de regisseur zelf gepende script dat niet weet te kiezen tussen mysterie, drama, ode aan de cinema van de jaren negentientachtig, of gewoon dino-onzin.
In eerste instantie neemt de film heel veel tijd om een geheimzinnige gebeurtenis uit te werken die het midden houdt tussen Lost en Stephen Kings The Mist waarin een personage op een bepaald moment zegt “Het is alsof een stuk dimensie van hen in de onze getrokken is.” Een hele buurt verdwijnt tijdens een nachtelijk geheimzinnig fenomeen en wordt wakker in een wereld bevolkt door prehistorische fauna en flora. Het probleem is dat daar vervolgens ook nog eens een film aan toegevoegd wordt die net als J.J. Abrams’ Super 8 uit 2011 een soort nieuwe versie wil brengen van titels als E.T. The Extra Terrestrial of The Goonies, inclusief de obligate emotionele problemen rond gebroken familiebanden. Het ene moment kijken we naar de ouders die ruzie maken en de kinderen die daarom grienen, waarna er blijkbaar genoeg plaatsen zijn waar geen dino’s rondlopen om iedereen de kans te geven tot een groepsknuffel te komen. Die insteek werkte als een soort voorloper van de Stranger Things nostalgie, maar dat nog eens herhalen is niet evident, zeker niet als je tegelijkertijd ook nog eens gewoon een prent wil opzetten over mensen die achternagezeten worden door dinosauriërs. Het gevolg is dat alles voortdurend van toon en ritme wisselt en er nooit enige efficiënte spanningsboog wordt opgebouwd.
De enige redding van The End of Oak Street is dat David Robert Mitchell nog altijd een cineast is die weet hoe hij een beeld en een scène moet opbouwen. Ondanks alle hysterie en het geren, ontaardt de zaak nooit in pure chaos en alles is klassiek maar onberispelijk in beeld gebracht. Het is dan ook dit klassieke leest die dit wankele avontuur ternauwernood overeind weet te houden.
