Anderhalf jaar geleden kwam Sprints met Letter To Self nog door de grote poort gestruind. Nu de Ierse postpunkformatie op de kaart staat, moet All That Is Over de bevestiging vormen. Da’s geen sinecure, de vloek van de moeilijke tweede in het achterhoofd, maar Sprints houdt toch goed stand.
Het ijzer is het best gesmeed als het heet is: veel tijd om achterover te leunen op de deining die debuut Letter To Self en de daaropvolgende tournee maakte heeft Sprints zichzelf niet gegund. Creëren tussen de verplaatsingen en verplichtingen, en eens terug in Dublin onmiddellijk de studio in, dacht Sprints die sophomore jinx te snel af te zijn, dus. Er valt heel wat voor te zeggen, want All That Is Over boet ten opzichte van Letter To Self niets in aan urgentie en dadendrang.
Desondanks duurt het toch een paar songs voor All That Is Over de luisteraar echt bij het nekvel grijpt. Geen kwaad woord over intrigerende pogingen “Abandon” en “To The Bone”, maar met nummer drie “Descartes” start het album pas echt, met Sprints op het scherpst van de snee. De gitaren gieren als een luchtalarm, Karla Chubb (zang en gitaar) raast door haar tekst als een orkaan, en de sarcastisch filosofische insteek zet aan tot grijnzen. Live zal dat zich ongetwijfeld uiten in een epische moshpit – of wat dacht je?
Ook de pisnijdige Lambrini-punk van “Need”, de kortste song op All That Is Over, met gitaren die gekarteld zijn als een kettingzaag, heeft alles in zich om brokken te maken. “I need / I need / I need you”, krijst Chubb daar met een stem tussen plagerig en bezeten. Jammer, wel, dat de pointe “I need you / To leave me the fuck alone” als een slogan op een puberale T-shirt klinkt. “Beg” en “Rage”, het duo singles dat we een tijdje terug al leerden kennen, vormt samen met “Something’s Gonna Happen” het kloppende hart van All That Is Over.
Akkoord, “Something’s Gonna Happen” is misschien geen al te snuggere titel, en ook die aanzet “Do you ever feel like…” heeft Sprints klakkeloos gekopieerd van zichzelf (zie “Heavy” van Letter To Self). Voorbij die details is de song misschien zelfs de ware splinterbom van het album. Chubb vertelt hier over haar vertwijfeling, en uiteindelijk hoe ze energie put uit weerstand: “Push push me me hard / Watch me, I’ll go far”, klauwt ze zich naar de climax. In “Pieces”, waarin Chubb haar gebroken hart poogt te lijmen, zweept een welgemikte “yeah!” op het einde van het refrein de boel heerlijk op. Beet ze vorig jaar als “up and comer” nog een eerste keer van zich af, dan toont ze nu dat ze al helemaal niet meer te stuiten is.
Op de hoogtepunten van All That Is Over maakt de hele band de dreiging tastbaar door met het mes tussen de tanden te spelen. “Better”, met samenzang van Chubb en gitarist Sam McCann, neemt even gas terug, alsof de song zich op het territorium van bands als Fontaines D.C. en Shame wil vestigen. Goed geprobeerd, maar zo bevindt de song zich helaas wat op een eiland in het album. Ook op “Coming Alive” kiest Sprints minder voor de aanval, met een drumpatroon dat terughoudendheid predikt (knap werk van Jack Callan hier). Zo krijgt Chubbs zang meer ruimte, zeker door de fijne galm die producer Daniel Fox overal op haar stem zette.
Hoewel All That Is Over de lijn van Letter To Self gedecideerd en strijdvaardig doortrekt en die voorganger soms zelfs overtreft, is de tweede van Sprints niet zonder zijn schoonheidsfoutjes. Kijken we evenwel minzaam de andere kant op, dan is het pak rammel dat de band ons hier geeft genoeg om een blijvende plek in het muzieklandschap op te eisen.
Op 11 maart 2026 passeert Sprints in België voor een optreden in de Orangerie van de Botanique.
