Voor alle postpunknoden, nog steeds één adres: Dublin. Na Fontaines D.C., The Murder Capital, en ga zo gerust even door, ontsnapt nu Sprints de Ierse kusten. Letter To Self, het debuut van het viertal, geeft de carrousel genoeg schwung om nog wel een eind draaiende te blijven.
Noem het gerust een opgave om met al die illustere voorgangers het cliché te vermijden, maar Sprints kan zijn postpunk – want dat is en blijft het wel in de kern – toch een eigen draai geven. Daarvoor zorgt vooral zangeres-gitariste Karla Chubb: geboren in Dublin, getogen in Düsseldorf, mossel noch vis wanneer ze terugkeert naar haar heimat, maar snel genoeg dikke vriendjes met gitarist Colm O’Reilly en drummer Jack Callan – de drie maken al samen muziek sinds ze 10 zijn, en dat is te horen. Bassist en tweede stem Sam McCann past perfect als laatste puzzelstuk voor het plaatje.
Dat haar jeugd enigszins onorthodox verliep, valt te merken aan haar onironisch gebruik van Duits in de tekst van nerveuze opener “Ticking” (“Maybe I should pray to der Retter / Mutter, Vater, Geschwister”). Laat die eerste dan ook nog eens starten met een drumintro als een hartslag waar de bandleden zich een voor een rond scharen… Unheimlich komt voor de geest als bijsluiter van de song.
Maakt dat van Letter To Self een afrekening met haar afkomst? Chubb lijkt wel meermaals die richting uit te halen. “I wear your name like a noose around my neck”, verzucht ze ergens. Ook flarden als “Mother, father / I’m sorry to say my disposition lives another day”, delen die mening. Of helemaal achteraan het album, wanneer ze “I can shake the leaves of hereditary” herhaalt als mantra: alleraardigste woordspeling, maar zeg nu zelf.
In tegenstelling tot eerdere singles en EP’s, die een slordiger garagepunksound hadden, krijgt Letter To Self in de regie van Daniel Fox (van Gilla Band, nog zo’n embleem van die Ierse postpunktgolf) een gebalder geluid. Kwader ook: er borrelt heel wat rauwe vechtlust naar het oppervlak, vaak in de vorm van vragen die een diepgewortelde identiteitscrisis verraden. Naast “Am I alive?”, schreeuwt Chubb verder “Can anybody be happy?” (“Cathedral”) – de vraag als uitdaging.
Geluk is voor lefgozers, en Sprints bewijst dat het dat ook is met het synoptische “Up And Comer”. “She’s pretty good for an up and comer”, klinkt het daar lekker cynisch, en dat weet de band zelf. Een song als het luchtiger “Literary Mind” (een heropname van het origineel uit 2023) zou niet verloren lopen op een playlist die de postpunkscene in onze jaren 20 mag schetsen voor toekomstige generaties. Op het verraderlijk scherpe “Shadow Of A Doubt” duikt punkrock op als invloed. Gitaarriff, drumlijn, solo: veel doet denken aan The Offsprings “The Kids Aren’t Alright”, maar dan gepast rommelig. Er zijn qua punkrock viezere referenties.
“She’s played this game before, and she’s winning”, weet Chubb. Haar Sprints presenteert alle criticasters de rekening en snoert gelijk alle demonen de mond. Met Letter To Self struint de band langs de grote poort naar binnen. Dublin, you’ve done it again.
