Na jaren in de relatieve schaduw die de underground in Glasgow biedt, tonen de postpunkers van Humour nu pas echt hun humeur. Op zijn debuut Learning Greek gedraagt de band zich als een gewond beest: bijt fel van zich af en houdt zich dan koest, snauwt en jankt, smeekt om verlossing maar maakt zelf de wonden alleen maar erger. Soms alles binnen een song. Spannend, noemen we dat in één woord.
Enkele jaren terug kwam Humour bij kenners op de radar dankzij bevreemdende singles als “Yeah, Mud!” en “Wrangel”. Met lyrics als “Them Cossack steeds baptised in gunfire / Man they look good” en “I want to live on Wrangel / With the sulphur bears” liet het vijftal toen al zien dat het liever paste voor de rol van doorsnee bandje in een om zeep gerefereerd genre. Met Learning Greek haalt Humour verwantschap aan met het nukkige maar altijd hoogstaande werk van Protomartyr. Ook een vergelijking met de getormenteerde ziel van Wunderhorses Midas gaat op, hoewel zanger Andreas Christodoulidis zijn zang meer op een hardcoreleest schoeit.
Opener “Neighbours” roept eenzelfde nerveuze, mentaal getergde sfeer op als “Continental Shelf” deed toen Preoccupations nog doodleuk Viet Cong heette: dezelfde roekeloze vocale uithalen gecombineerd met rustigere stukken die toch weinig aardigs verraden. In het universum van Humour neemt de vervreemding wel gewelddadiger vormen aan. “I could easily be the first to die / Face pressed to the mirror like an asshole / The neighbours took a month or two to find”, zingt Christodoulidis na een opsomming van alles waarmee die buren zijn personage tot de wanhoop drijven.
“Memorial” trekt wel vlot rechtdoor van leer en kleurt nog het meest binnen de lijnen van wat op de radio zou kunnen slagen. De tekstuele angel valt evenwel niet te ontkennen: door de prominente aanwezigheid van de Grieksmythologische figuur Andromache, “planted on the brink of disaster”, krijgt de song een nog donkerdere dimensie. Een en ander valt te verklaren door Christodoulidis’ zoektocht naar zijn roots – daar valt de frank van die albumtitel Learning Greek ineens ook. Een mens verliest zichzelf al eens in een identitaire crisis die daaruit kan volgen, zeker als die parallel met muzikale aspiraties begon in lockdowntijden.
Zinnen als “I’m reading my own mind” maken “Plagiarist” tot schizofrene paranoia doorgedreven writer’s block. Nog markanter is “I Knew We’d Talk About It One Day”, dat schijnbaar over een veteraan met posttraumatische-stressstoornis handelt: “I nearly killed ten of my own men”. Of die ex-soldaat nu zijn daden aan een spiegel, aan bezorgde familie of aan een militaire tuchtraad opbiecht, het blijft een stomp in de maag. In doolhof “In The Paddies” hallucineert iemand een resem doden in een zompig weiland. “Aphid” velt het oordeel voor al die transgressies: als straf is er reïncarnatie tot bladluis, “the lowest thing alive”.
Ondertussen wekken gitaren en drums niet alleen mee ongemak op, maar verleiden die ook nog eens met knappe partijen. Die riff die vanaf de brug “Dirty Bread” bij de hand neemt, bijvoorbeeld, is zijn gewicht in goud waard, en het prangende “I Only Have Eyes” had op Fontaines D.C.’s Romance gepast. Als strik rond de doos van Pandora die Learning Greek is, krijgen we “It Happened In The Sun”, zowaar een onbehaaglijke murder ballad: “This guy had just been drafted, and travel was his dream / I stuffed him in a suitcase, and tossed him in a stream / With a letter saying sorry, it wasn’t me”.
Nee, verschoning voor de flauwe grap, maar met Humour valt niet te lachen. Waar de band op Learning Greek wel met verve in slaagt, is het koppelen van de hardcore-esthetiek aan een verhaal met ware emotionele diepgang voorbij de luide schreeuwpartijen, loeiende gitaren en briesende drums. Learning Greek is een taaie brok, maar wel meer dan de moeite waard.
