Wie een beetje oplet tijdens Motel Destino, heeft al snel door dat deze Braziliaanse productie een flamboyante variatie is op motieven uit James M. Cains klassieke ‘hardboiled’ verhaal The Postman Always Rings Twice (talloze eerdere verfilmingen bewezen al dat de roman zich perfect laat vertalen naar verschillende culturele achtergronden). Ook hier gaat een eenzame zwerver aan het werk in de eerder bescheiden onderneming van een koppel en loopt een relatie met de vrouw uit op confrontaties met de dood. Ditmaal geen baancafé als achtergrond, wel een dubieus motel waar klanten kamers kunnen huren per uur om affaires te beleven of seksuele fantasieën te verkennen met al dan niet toevallige partners.
De plot wordt in gang gezet met de dood van de broer van de protagonist (nieuwkomer Iago Xavier) die min of meer schuld treft door nalatigheid, en gezien de connecties met de plaatselijke maffia geen andere keus heeft dan onder te duiken. Hij vindt een onderkomen in een obscuur baanmotel alwaar hij in ruil voor het uitvoeren van klusjes tijdelijk mag verblijven. Zowel de dame als de heer des huizes hebben echter een meer dan gewone belangstelling voor de nieuwkomer die hun broze en delicate relatie-evenwicht komt verstoren.
Er wordt behoorlijk wat afgeneukt (en als we er niet met onze blik bij zijn, is er voortdurend gehijg en gekreun op de achtergrond) en inzake geile hitsigheid weet Motel Destino zeker van aanpakken. De broeierige sfeer wordt opgebouwd naar een onvermijdelijke gewelduitbarsting die evenwel toch wat mak overkomt in vergelijking met de rest van deze vurige prent. Waar in het eerste deel kleurpalet, ritme, sfeerschepping en vertolkingen combineren tot een degelijk gemaakte genreprent, glijdt in de climax alles een beetje al te veel af naar meer bleke conventionaliteit. Het voelt soms alsof de makers niet genoeg vertrouwen hadden in hun aanvankelijke aanpak om die ook tot het einde toe te durven volhouden. Dat is jammer, want iets meer consistentie en lef hadden een nog betere film opgeleverd, al is het allemaal zeker net voldoende om onze ogen aan het scherm gekluisterd te houden.
Regisseur van dit alles is de Algerijns-Braziliaanse cineast Karim Aïnouz, die hier duidelijk eerder aansluit bij zijn vroege werk dan bij het opgemerkte Firebrand waarmee hij twee jaar geleden doorbrak op het internationale toneel en waarmee hij zelfs de competitie op het filmfestival van Cannes wist te halen.
