IDLES brult het hardst, Shame heeft de meer aanstekelijke gitaren, maar van de hele nieuwe postpunkgolf is Fontaines D.C. het populairst geworden. In een uitverkocht Trix liep de Ierse groep een ererondje nog voor zijn derde album is verschenen.
Waren wij Mike Patton, we draaiden ons verontwaardigd om. Want ja, “what is this, 1992?” Just Mustard doet alsof de voorbije dertig jaar niet bestaan hebben, en pakt uit met het soort shoegazige geluid dat ergens links van Kurt Cobain ook al populair was. De gitaren worden bruut aangezet, de bas roffelt diep, en daarboven zweeft zangeres Katie Ball met haar ijle stemmetje.
Het is natuurlijk ook dat instrument dat ons terugkatapulteert naar toen. Halverwege Hope Sandoval en Alison Shaw van The Cranes, is het een kindstemmetje dat de harde muziek van de vier mannen rond haar van een dromerig randje voorziet. Soms werkt dat, zoals in “Deaf” waarin gitarist David Noonan haar van geschreeuwd weerwoord voorziet, soms niet. Dan klinkt “October” als dreinerige Slowdive die The Cure probeert te zijn. Het had op papier kunnen werken, maar dat doet het helaas niet.
In “Frank” klinkt Just Mustard op zijn bezwerendst. “I watch TV to fall asleep” herhaalt Ball als mantra, en haar kompanen laten alles daveren en dreunen. “Still” speelt nog meer op zwaarte met gitaren die knarsen, drums die ploegen als gaven ze het roeitempo van de galei aan. Ball laat het over zich komen als een bang vogeltje, maar houdt zich recht. Heeft Just Mustard nog niet altijd de grote songs, een intrigerend geluid in elk geval wel.
Als je opkomt op Nick Caves “Your Funeral, My Trial” kun je natuurlijk niet anders dan meteen openen met “A Hero’s Death”. Fontaines D.C. doet dat dan ook maar, zodat de sfeer er meteen in zit. “Life ain’t always empty”, bezweert Grian Chatten, en opdat u dat vooral niet zou vergeten zegt hij dat dertig keer. De gitaren rond hem zoeken eveneens de kracht van herhaling met een staccato, aan The Strokes herinnerend riffje. We zijn vertrokken.
Intrigerende groep, dit Ierse kwintet: Chatten zingt alsof hij nog nooit in zijn leven een emotie heeft gevoeld, probeert er een uitdaging van te maken om zo weinig mogelijk van toon te veranderen. En toch werkt zijn aanpak, slaagt hij erin “I Love You” in die titel telkens anders te beklemtonen, horen we in “Television Screens” zelfs wat stembuigingen die aan Morrissey doen denken.
Chatten begeestert, immer rusteloos banjerend over het podium. Tegenwoordig maakt hij zelfs connectie met het publiek, jut hen op. Dat is welkom en nodig, want van de strak spelende muzikanten achter hem zal dat niet komen. Die focussen zich liever op het zo goed mogelijk spelen van het hamerende “Sha Sha Sha”, een soort “London Calling, versie Dublin”, of de chaotische koortsdroom “Lucid Dream” waarin de frontman dwars op de muziek zit, of omgekeerd.
Eind deze maand verschijnt derde album Skinty Fia, en daarvan is single “Jackie Down The Line” nu al een hit. Toch zijn het vooral de nummers van op debuut Dogrel, dat met negen nummers voor het leeuwendeel van de set zorgt, waar het publiek nog altijd op wacht. Het is pas met een furieus gespeeld “Hurricane Laughter” dat een dollemansrit in de moshpit start, apocalyptische stroboscopen zorgen voor nog meer chaos.
“Ik wil me van top tot teen in Ierse cultuur hullen”, liet Chatten al optekenen, en ook dat merk je. In “You Said” hoor je door alle schurende gitaren en monotone zang een jeugd vol Ierse folk doorschemeren. “Roy’s Tune” doet al helemaal geen moeite zijn afkomst te verbergen, en zo weet je: er komt een dag dat de frontman zijn accordeon mee het podium opneemt, en dit Fontaines iets helemaal anders zal zijn.
Maar daar zijn we nog niet. Voorlopig is Fontaines D.C. nog altijd een punkband, en die is aan de finale toegekomen. Eerst de titelsong van dat aankomende album, een potig nummer waarvan de bas en drums bijna aan de big beat van Chemical Brothers doen denken, waarna het publiek uit zijn dak mag gaan op de dubbelslag “Too Real”/”Boys In The Better Land”, twee nummers waarin de groep speelt op zijn sterktes: razende gitaren, een snerende Chatten in sterke tekstuele doen.
Dat de frontman in eerste instantie dichter was, hoor je ook in de bisronde. “Dublin in the rain is mine / A pregnant city with a Catholic mind” knipoogt “Big” opnieuw richting Morrissey, maar ook “My childhood was small / But I’m gonna be big”. Dat is geen dreigement, maar een belofte die ondertussen al half is ingelost, want met “Nabokov” wordt nog één keer explosief vooruitgeblikt naar de komst van Skinty Fia, een derde album in vier jaar. Als Fontaines D.C. zo hard blijft werken, dan speelt het volgende keer in zalen van nog groter formaat.
