Pas twintig is hij, maar hij heeft de Britse pers in zijn binnenzak. Dominic Harrison is de nieuwe Britse hoop, de stem van een generatie, en ze klinkt weinig hoopvol. Begrijpelijk, als hij muzikaal vooral het betere jatwerk uit wat voorafging nodig heeft. Op 21st Century Liability pikt Yungblud als de raven uit de recente muziekgeschiedenis, maar dat doet hij dan ook uitermate goed.
“Ik zie bijna alleen maar eikels in leren jasjes die nergens over zingen”, sneerde Harrison onlangs over bestaande rockgroepjes. Het is een luxe die we ons niet meer kunnen permitteren, vindt hij. Een generatie die haar toekomst Brexit-gewijs zag verkwanseld, moet elke gelegenheid om te spreken benutten, en dat doet Yungblud. Op zijn debuut vertelt hij verhalen over wapengeweld, #MeToo en depressie. Het zijn verhalen over een verloren jeugd die zijn weg niet vindt en zich onbegrepen voelt. “My mum thinks I’m on heroin / And my dad just thinks I’m gone / But they don’t know fucking anything / Say “Youth is wasted on the young”.
“Doctor, doctor give me a lobotomy / So sick of my autonomy (…) I just want to be stupid”. Hoe aanstekelijk dat “Doctor Doctor” ook klinkt, de boodschap is bruut cynisch. “Give me a granade and I’ll tape it to my face”, gaat het een nummer verder: “I’m an experiment of young irrelevance / I’m insecure so I got a tattoo of an elephant”. Sarcasme, dat kon er nog wel bij. In “Machine Gun (F**K The NRA)” klinkt het al even droog en aanstekelijk: “I don’t give a fuck about myself / You’re making me famous.”
Muzikaal is 21st Century Liability een ratjetoe van invloeden, een grabbelton van wat al is geweest. De hiphopfeel van “California” heeft ie net als zijn verteltalent ongetwijfeld bij Mike Skinner van The Streets gehaald, doorbraaksingle “I Love You, Will You Marry Me?” is ondanks zijn ska-ritme meer Arctic Monkeys dan Alex Turner zelf de afgelopen zes jaar. En horen we in die titelsong geen echo’s van Urban Dance Squad? Vertel het Rudeboy vooral niet, de mens heeft Rage Against The Machine ook nog altijd niet vergeven. Vergeef ons zelf trouwens, maar is het gek dat we over die akoestische gitaar van “Kill Somebody” altijd “oooh-ooh” willen zingen? Waar zitten we toch met ons hoofd? Bij Frank Black en Kim Deal natuurlijk. En dan is er nog de dik aangezette stadionballad “Polygraph Eyes”. Relevante tekst over de Britse lad-cultuur en het gebrek aan respect voor vrouwen, plakkerige vormgeving.
“Misschien hebben we de toekomst gezien en ziet ze eruit als Yungblud”, concludeerde een overenthousiaste Britse journalist eerder dit jaar. Goed dat hij met die “misschien” een slag om de arm hield, want om echt een wissel op de toekomst te worden moet Harrison nog wat boterhammen eten. Deze jongen uit het kleine Doncaster heeft zeker iets te melden, maar hij moet nog een eigen stem vinden.
Toch: tof popplaatje. Dat dan weer wel.
