Meer dan tien jaar al zorgt het Canadese Suuns voor vernieuwende elektronische rock met een flinke scheut postpunk, kraut en psychedelica. Op hun vierde album Felt verfijnen de experimentele Canadezen hun eigenzinnige geluid, maar is de slinger ook soms iets te veel doorgeslagen.
“Met Hold / Still hebben de futuristische Canadezen van Suuns hun derde en meteen ook moeilijkste plaat uit”, schreven we twee jaar geleden. Nu maken de Canadezen het de luisteraar nog moeilijker met nummers die nooit tot een hoogtepunt — laat staan een echte ontploffing — komen, maar des te dieper onder de huid kruipen. Of soms toch. Zo lijkt “Look No Further” met zijn slome tempo en onheilspellend oosters riedeltje — meer is er niet nodig — een reis naar een unheimliche wereld, terwijl je allerlei roesopwekkende middelen toegestopt krijgt.
Nog zo’n nummer dat uitgekleed tot op het skelet maar blijft fascineren, is “X-ALT”. Suuns slaagt erin om enkele losse saxofoonuithalen te laten passen tussen een droge technobeat en sobere gitaren. Ook op ”Watch You, Watch Me” is het less is more-principe toegepast, maar met zijn autotune-stem en spacey keygeluidjes lijkt het een ruimtereis met aan boord Duitse krautlegendes als Can en Neu!. In ”Baseline” is die aanpak minder geslaagd; het is eerder een saai afkooksel van Kraftwerk.
Tot zover het nog vrij toegankelijke (kuch) gedeelte, want vanaf een zinderend “After The Fall” wordt het nog obscuurder. Terwijl harde beats als dikke druppels naar beneden vallen en het nummer op het eerste gehoor gewoon elektronisch aandoet, klinkt Suuns gaandeweg hypnotiserender en tegendraadser dan ooit. “Control” zal de luisteraar nog meer uitdagen; de één zal er niets in horen, de andere zal zich vergapen aan de subtiele details en weerhaakjes.
Het meest optimistische nummer tussen al dat duistere gespuis is het heerlijk voortkabbelende “Make It Real”. De tweede single van de plaat komt iets meer in de buurt van psychedelische pop, al is futuristisch een betere omschrijving voor de sfeer in het nummer dan pakweg licht euforisch. Maar soit, na “Make It Real” is het beste eraf.
“Daydream” is een vreemd en gek misbaksel — zo karakterloos klinken: vooral niet live doen, jongens! — en in “Peace And Love” is het gewoon saaiheid troef. In “Moonbeams” zijn de stevige beats terug van weggeweest, maar het lijkt erop of Suuns iets te nadrukkelijk de mosterd haalde bij Warp Records.
In “Materials” is ook wat IDM te horen, maar Suuns drukt er genoeg zijn stempel op om te blijven boeien. Het is een kosmische trip waarin de agressieve art-punk van weleer ver zoek is. Anno 2018 klinkt Suuns elektronischer en experimenteler dan ooit. Felt bewijst dat die aanpak kan gecombineerd worden met sterke nummers en meeslepende grooves, maar ook tot muzikale missers kan leiden.
Ook benieuwd hoe deze minimale sound live zal klinken? Suuns speelt op 6 april in de Botanique en een dagje later op Rewire in Den Haag. Kan je er niet bij zijn? Geen nood, op 15 juli staat Suuns ook op het podium van Cactusfestival.
