GOODBYE 2017: Wolf Parade :: Baby Blue

Sommige comebacks zijn onverwacht — nog steeds veel dank, Millionaire –, de meeste overbodig of nodeloos herhalend –- ja, De Kreuners, we kijken naar u. Af en toe is het echter gewoon broodnodig.

Wolf Parade valt in die laatste categorie, al is het onduidelijk wie er het meest op zat te wachten, wij of zij. De meesters van de indefinite hiatus maakten met Cry, Cry, Cry immers de beste plaat sinds hun debuut, tjokvol rondspattend spelplezier met een subtiel politiek randje.

Met zijn zes minuten epische perfectie is “Baby Blue” daarop het onbetwistbare hoogtepunt. Spencer Krug bezingt zijn nostalgie naar betere tijden in Montreal (denken we, zinnen als “Here’s a nautilus curve / but we can call it a cave” zaaien verwarring), maar eigenlijk doet dat er niet eens zoveel toe: het is de pure sturm und drang waarmee het gebeurt die zo onweerstaanbaar is, de hartverscheurende gitaar van Dan Boeckner, Krug die als vanouds zijn orgeltje kapothamert, de jakkerende power van de blazerssectie, het drumroffeltje dat de opmaat vormt voor het langgerekte instrumentale stuk, en de onontkoombare, gloeiende vuurbal van geluid waarin dat alles net voor het eind samengepakt wordt. Hoe er tot slot, als climax, nog één keer uitgebarsten wordt in het refrein, daar kan zelfs de diepste Dimitri Vegas-drop niet tegenop.

Om afscheid te nemen van 2017 presenteert in december elke dag één enolamedewerker zijn of haar song van het jaar. De volledige lijst beluistert u hieronder.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

19 + twintig =