Sinistro :: Petalas

Dit wil u horen. Geloof me. Alleen: waar te beginnen? Hier misschien: het fan-tas-tische Sinistro komt uit Portugal, het land van de saudade, het onbestemd verlangen naar wat was en nooit komen zal. Het stroomt door het bloed van de Portugezen als bloedcellen en mineralen, en in hun volksmuziek, de fado. Op het onverlichte kruispunt van (post-)metal, desolate postrock en die fado bouwt Sinistro een ontzettend meeslepende, oerkrachtige muur van granieten weemoed.

Deze (pn) schrijft nu al twaalf jaar voor wat nu enola is, en eens goddeau was, en geen énkele keer is hij in die 12 jaar zo onverwacht omvergeblazen door een band als dit Sinistro. Het was op Graspop, vrijdag 16 juni, 12u55, de Metal Dome. De band zette “Partida” in, de zes rijen die er stonden werden verzwolgen in een trage draaikolk van hun sound. Aan het einde van dat nummer stond de tent bomvol. Dat, dus. Voor die imposante wall of sound, stond de ontzettend charismatische frontvrouw Patricia Andrade als een demonische fadozangeres haar en eenieders duivels daar te bezweren.

Het is met die frontvrouw dat Sinistro geworden is wat het nu is. De band begon in 2012 als een toen al licht experimentele, voornamelijk instrumentale doommetalband, maar nodigde tijdens de eerste opnamesessies voor hun volgende plaat de in Portugal bekende actrice Andrade uit voor een gastbijdrage. Dat mondde uit in het gewéldige “Cidade” (klik hieronder gerust even aan, voor deze (pn) misschien het beste nummer van deze eeuw tot dusver). De band besefte zelf als geen ander dat hier iets speciaals in de maak was. Andrade werd vast bandlid, tweede plaat Semente bezegelde dat: de sound ging breder, als een Sigur Rós die dertien jaar geleden besloot de metal even naar hun hand te zetten (klik hieronder even “Reliquia” aan, al was het maar voor de bloedmooi bevreemdende clip – een ander handelsmerk van de band).

Zelden hoor je zo’n natuurlijke blend van genres. Er lijkt maar één doel: die extra laag in weemoed aanboren die geen andere band weet te vinden. Op Semente vond de band die wel, net als op het gloednieuwe “Petalas”, dat een nieuwe plaat aankondigt. En de band kotert erin tot het pijn doet. Het gaat hier niet om riffs, maar om opbouw en contrast. Een logge groove wordt gecounterd met etherische zang. Een orkaan van gitaren wordt bekoeld met een intimistisch gitaarlijntje of pianomotiefje. Een hand die naar de keel grijpt lost soms even om diep te kunnen in- en uitademen. Het is ternauwernood, maar in de mistroost ligt de klemtoon op “troost” — al is dat niet zonder slag of stoot, wederom te zien aan de naargeestige clip bij dit “Petalas”.

Het kondigt de nieuwe studioplaat van de band aan, Sangue Cassia. Uit op 5 januari 2018. Als dit niveau wordt aangehouden, is het record voor Snelste Plaat Van Het Jaar binnen. Sinistro is filmmuziek bij wat was en nooit komen zal. Filmmuziek voor iedereen dus. Vandaar: dit wilt u horen.

Sinistro speelt op 2 november in Trix, als voorprogramma van Paradise Lost. De tip van het najaar, mensen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

negentien − twaalf =