Als een wervelwind, zo voelt het aan. Op het debuut van Dasher wordt de luisteraar met brute kracht overweldigd. Fasten your seatbelts.
Zeggen dat het nogal wat voeten in de aarde gehad heeft vooraleer Sodium in de winkelrekken lag, is een open deur intrappen. Oorspronkelijk had dit album van de band rond frontvrouw en drummer Kylee Kimbrough reeds in 2014 moeten opgenomen worden. Maar mede omwille van persoonlijke problemen kreeg Kimbrough plots koudwatervrees. De band werd opgedoekt, de plannen voor het album gingen op het schap en Kimbrough verhuisde van haar thuisbasis Atlanta naar het kleine universiteitsstadje Bloomington in Indiana, tevens de thuisbasis van haar label Jagjaguwar. Alles op de schop en met een schone lei beginnen was de boodschap.
Ondertussen zijn we drie jaar verder en is Dasher, dat initieel een trio was, omgevormd tot een kwartet met muzikanten die Kimbrough de laatste jaren leerde kennen in haar nieuwe woonplaats. Het resultaat is Sodium, een korte — het album klokt uitgeteld en buiten adem af op iets meer dan een half uur — maar hondsbrutale overrompeling. Muziek die het midden houdt tussen bezeten punk, ranzige garagerock en ontspoorde metal. De regelmatig onverstaanbare zang van Kimbrough is een furieus geschreeuw waarmee ze haar demonen probeert te uit te drijven. Zelf zegt Kimbrough dat haar zangstijl sterk beïnvloed is door Japanse hardcore. Beeld je een hutsepot in van pakweg Black Flag, Pixies en Death, en je kan een idee vormen hoe de band klinkt.
Met opener “We Know It” valt de band meteen met de deur — en meteen een stuk van de voorgevel erbij — in huis. De drums rollen binnen als een ontspoorde hogesnelheidstrein terwijl de gitaren als een kettingzaag te keer gaan. Een vroeg hoogtepunt is de opgepepte garagerock van “Soviet”, waarin rammelende en bijwijlen gierende gitaren het boeltje vakkundig dichttimmeren. Zo gaat het het hele album verder. Tijd om op adem te komen is er niet terwijl Dasher de ene mokerslag na de andere uitdeelt. Sodium is het muzikale equivalent van shock and awe dat de luisteraar compleet overrompelt.
Veel variatie valt er niet te onderkennen op het album. Of het moeten de invloeden van industrial zijn die te vinden zijn op “Teeth”, waarin het tempo toch eventjes een heel klein beetje teruggeschroefd wordt, al blijft de viscerale oerschreeuw van Kimbrough ook hier prominent aanwezig. Hoewel Kimbrough zelf zegt dat haar teksten van ondergeschikt belang zijn, is titelnummer “Sodium” hierop enigszins een uitzondering. Het nummer — dat klinkt als Nirvana ten tijde van In Utero — handelt over haar vriendschap met Aaron Smith van de band Nurse. En over te veel zoute dingen eten, dat ook.
Op “Go Rambo” is de invloed van de Pixies duidelijk hoorbaar, terwijl songs als “Eye See” en “Slugg” een nietsontziende stormram van energie zijn. Sodium is het resultaat van een groep die er een take no prisoners-benadering op nahoudt. Dasher is een bulldozer van energie die geen aandacht heeft voor nuance maar zich volledig smijt. Hier en daar gaat dit ten koste van de melodie en verscheidenheid, maar uiteindelijk is het een uiterst geslaagd debuut waarmee de band meteen een meer dan geslaagd visitekaartje weet af te leveren.
