João Hasselberg & Pedro Branco :: From Order To Chaos

From Order To Chaos zou met zijn 26 minuten wel eens de kortste plaat uit de Clean Feed-catalogus (+400 releases!) kunnen zijn. Dat zegt niets over de kwaliteit, want met het vervolg op het in het najaar verschenen Dancing Our Way To Death slagen deze twee jonge Portugezen er opnieuw in om een mooie dans uit te voeren met improvisatie, folk, kamermuziek en aanverwanten.

Hasselberg en Branco zijn twee voorbeelden van een Portugese generatie die langzamerhand op de voorgrond treedt en steeds vaker van zich laat horen in het buitenland, al dan niet aangespoord door oudere voorbeelden. Zingaro is al langer een naam in Europa, maar ook Carlos Bica pendelt tussen Berlijn en Portugal, terwijl trompettiste Susana Santos Silva intussen naar Zweden verhuisde. In eigen contreien kregen we intussen al een paar keer bezoek van Luís Vicente, terwijl Hasselberg en Branco allebei studeerden in Amsterdam. Hasselberg opereert intussen vanuit Kopenhagen en Branco zit nog altijd in Nederland, maar deze plaat namen ze, net als de voorganger, op met muzikanten uit het thuisland.

Opnieuw spelen er vijf gastmuzikanten mee, waaronder twee pianisten (João Paulo Esteves da Silva en Luis Figueiredo), een gitarist (Afonso Pais), een saxofonist (Albert Cirera) en een drummer João Lencastre (die met o.m. pianist Esteves da Silva deel uitmaakt van het prima No Project Trio). De bijdrages van de gastmuzikanten zitten verspreid over de tracks, waardoor ze slechts een of twee keer opduiken. Dat zorgt ervoor dat op dit album geen twee songs na elkaar dezelfde bezetting hebben. Ook stilistisch zijn er grote verschillen, al delen ze wel een duidelijke poëtische sensibiliteit. Het is duidelijk dat vooral Hasselberg affiniteit voelt met literatuur, want nadat hij albums noemde naar quotes van o.a. Murakami (Whatever It Is You’re Seeking Won’t Come In The Form You’re Expecting) en Chaim Potok (Truth Has To Be GIven In Riddles), vallen er ook nu een aantal referenties te rapen.

Zo begint het album met “One For Debord”, een stuk dat verderop een ‘reprise’ krijgt en wordt afgesloten met een mooie anekdote verteld door George Steiner over hoe die plots overvallen werd door de revelatie die hem op het literaire pad bracht. Bij de opener is het vooral boeiend om de twee versies te vergelijken: vertrekt de eerste uit een abstracte interactie met bonkende inside piano en een verhouding tussen de gitaren waar moeilijk de vinger op te leggen valt; tot het stuk geleidelijk gaver en (conventioneel) schoner wordt, dan is het samenspel in het tweede van meet af aan met een meer uitgesproken lyrische zwier. De afsluiter baadt dan weer in de twangy gitaarklanken, net als in “While Trees Turn White” waarin het duo met drummer Lencastre balanceert in een wereld tussen het trio van André Santos en Dans Dans’ intimistische romantiek en suggestieve noir.

De andere tracks bewegen zich delicaat in de zone tussen filmisch miniatuurtje (“Sisyphus Back Pain”, dat gestuurd wordt door een simpel pianomotief en waar gaandeweg een zachte dissonantie in kruipt) of subtiel proevertje (het korte “Improv I”) en twee stukken waar een markante spanning in zit. In “Basquiat’s Moses” wordt kort maar krachtig huisgehouden in een haast cathartische zone met verschroeiende sax uithalen van Cirera, terwijl diens uitgespuwde horten en stoten in “I Would Prefer Not To” gecombineerd worden met een melancholisch folk motief op akoestische gitaar. Het creëert een verrassend pakkend effect. From Order To Chaos bevat zo geen grote gebaren, geen overkoepelende spanningsboog of homogene stijl en sound, maar in de lichtjes schizofrene plaat zit wel een coherente artistieke visie verborgen die van het album een mooi, origineel kleinood maakt, prikkelend en poëtisch.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een × een =