Het alfabet van Ieperfest 2016 :: Ontroering, punkveteranen, Yankees en veel meer

Met ruim 7.500 toeschouwers verspreid over drie dagen kan Ieperfest misschien niet terugblikken op een recordeditie, voor de eerste keer in jaren deed de zon wel haar werk. Ook de muzikale variatie vierde hoogtij. Dat het festival, dat aan zijn 24ste editie toe was, voor veel meer staat dan een veganistisch dieet en testosteron, bewijst het alfabet dat we na drie dagen bijeen raapten.

ALKERDEEL is een van de vroege hoogtepunten op vrijdag. Deze Zomergemnaars draaien al een dikke tien jaar mee en grossieren in a-typische black metal. Ze zien er niet alleen uit als normale kerels — geen corpse paint, geen metalen pinnen, geen varkensbloed — hun muziek doorbreekt ook de wetten van het genre. De drums klinken weliswaar onnavolgbaar snel en de krijsen van Jeroen Pede ijzig en rauw, maar door onder meer de noisy gitaren en terugkerende drones weten ze zich te onderscheiden van de usuals suspects in het genre. We zagen ze al voor de derde keer dit jaar aan het werk — na verschroeiende passages in de AB en de Kinky Star — maar in een alweer totaal andere omgeving als Ieperfest komt de band volledig tot zijn recht. Overigens: hun dit jaar verschenen plaat Lede is het aanschaffen waard: alleen al voor de superieure albumhoes — opzoeken, die handel! — is dat een absolute must.

BINNENKOMER op dag één is Eleanora, ook een Belgische band om te koesteren in het hardere genre. Terwijl bovenstaand gezelschap zijn ding doet met black metal, doet dit vijftal dat met donkere hardcore. Wat meteen opvalt tijdens het concert is het fantastisch geoliede samenspel. De wall of sound werkt ook vlot in op het aanwezige publiek, al is dit nog maar hun allereerste optreden. Dit is een band die je meesleurt in een (donker) verhaal. Maar verwacht je naast trage, slepende stukken ook aan intense vocalen van Mathieu Joyeux — wat een wervelwind live — en beukende, dynamische gitaren. Efficiënter dan die dubbele espresso van de koffiebar, jawel.

CRUST is een belangrijke invloed voor tal van bands in de line-up, maar de Canadezen van Ahna waren toch een van de ontdekkingen in het genre. Kenmerkend aan hun stijl zijn de razendsnelle, bijna chaotische gitaren die worden afgewisseld met trage, slepende stukken. Alsof Satan al rond de middag in Ieper is neergedaald. Het trio voegt daar nog een extra duistere en korrelige touch aan toe. Ook horen we invloeden van Celtic Frost. Een welgekomen opener op dag drie, hallelujah!

DEAFHEAVEN is de eerste band die ons te binnen schiet wanneer we Soul Grip de Marquee-tent horen openen. Niet alleen omdat ze het geluid van deze black-metalhipsters na-apen, ze brengen tevens een verfrissend geluid met een reeks uiteenlopende invloeden. Soms is er iets dat aan Rise And Fall doet denken, of Oathbreaker. Maar dat zijn maar flarden. De dubbele stemmem van Nathan Vander Vaet en Kevin De Cock, en de atmosferische stiltes en blastbeats van Gert Stals zijn maar enkele voorbeelden van eigen elementen. “Manifest Der Vervoering”, opgedragen door Vander Vaet aan zijn overleden grootvader, bewijst het grote potentieel van deze band. Schaf hun debuut Avadon alvast aan in afwachting van de opvolger, die er volgens ons helemaal boenk op zal zijn.

EXTREME GENRES: de programmator van Ieperfest heeft duidelijk zijn best gedaan om alle stijlen aan bod te laten komen en dat siert het festival vandaag de dag. Van Tribulation (daarover later meer!) over Atari Teenage Riot (idem) tot Dying Fetus. Het zorgt ook voor een verscheiden publiek, wat altijd aangenaam is. Waarvoor dank.

FLORIDA DEATH METAL was niet ver weg toen we de ronkende gitaren van Gruesome hoorden. De in 2001 overleden Death-frontman Chuck Schuldiner zou fier geweest zijn. Niet alleen deden de diepe growls aan die van The Godfather of Death Metal denken, ook muzikaal hoorden we dat het legendarische Scream Bloody Gore de belangrijkste invloed was. Zo goed dat Gruesome bijna een tribuutband lijkt. Origineel is het dus niet, maar af en toe eens duidelijk maken waarom Death zo’n impact had op het genre, is niet onaangenaam.

GOATWHORE: deze band, die al meedraait van 1997, is geboren voor het betere beukwerk. De leden zien eruit als spoorwegwerkers, die na hun ochtendshift in de plaatselijke kroeg halve liters heisen. We worden een halfuur lang ondergedompeld in een moeras van death, trash en sludge. Vuiler kan haast niet. Eyehategod is een referentie, maar ook Deicide en Kreator. Daarom is de band ook een buitenbeentje binnen de scène van Louisiana. De bindteksten zijn minder onthoudenswaardig. “Keep satan in your heart”, zingt Sammy Duet het publiek toe. Daarmee is dan ook alles gezegd.

HARDCORE, maar dan de heftigste elektronische variant, wordt overtuigend gebracht door Atari Teenage Riot. Om met de deur in huis te vallen: de afsluiter van de Marquee is de verrassing van dag twee. Dit opmerkelijke collectief werd opgericht in 1992, viel uiteen in 2000 en is weer alive and kicking sinds Alec Empire en Nic Endo de groep in 2010 nieuw leven inbliezen. En nog geen klein beetje. Als bezetenen gaan ze tekeer terwijl beats door de tent dreunen. The Prodigy is er niets tegen. De teksten beperken zich meestal maar tot enkele zinsneden, zoals in “Revolution Action”, opgedragen aan linkse activisten, en “Activate”. Bovendien past het opruiende wel bij de protestcultuur van het festival. Tijdens afsluiter “We Are From The Internet” wordt het laatste spatje energie eruit geperst. Atari Teenage Riot heeft Ieperfest omver geblazen. De cirkel is rond.

INTERACTIE is het handelsmerk van de Luikse punkhype Cocaine Piss. Maar ook opwinding. Door haar energieke présence zuig Aurélie Poppins alle aandacht naar zich toe. Frontmannen uit het genre zouden aan haar een voorbeeld moeten nemen. Ook muzikaal kunnen andere bands een puntje zuigen aan Cocaine Piss. De nummers zijn niet alleen ultrakort en ontvlambaar maar ook divers en verrassend aanstekelijk. Na een stuk of twintig minuten en tientallen nummers zit de set er alweer op. Maar we stonden wel de trillen op onze benen.

JELLO BIAFRA (voluit: and the Guantanamo School of Medicine) was nog zo’n verrassing op zaterdag. De bandnaam bewijst duidelijk dat er nog niets veranderd is aan het engagement van het punkicoon en voormalige brulboei bij Dead Kennedys (1978-1986). Kort samengevat staan hij en zijn band voor een dik uur (proto)punkvertier. Ook tijdens de nieuwe nummers van de band is het moeilijk om niet te pogoën. “California über Alles”, “Nazi Punks Fuck Off”, “Holiday in Cambodia”, “Riot” en “Too Drunk To Fuck” blijven toch het langst nazinderen. Logisch, want ze behoren tot het punkerfgoed. Jello Biafra kwam, zag en overwon.

KING DUDE was een van de acts waar we het meest naar uitkeken, maar TJ Cowgill en de zijnen vallen licht tegen. Dat heeft niets te maken met de songs van het puike Songs Of Flesh & Blood, wel met de live sound die allerminst subtiel en eenvormig klinkt. Gelukkig zijn er nog “Deal With The Devil” waarin Cowgill als een duivelse Nick Cave klinkt, een piano in “Rosemary” en een zinderend “Fear Is All You Know”.

LUID, en geen klein beetje, ging het er drie dagen lang aan toe. En gemiddeld twaalf uur per dag. Het zal u dus niet verbazen dat onze oren verzadigd raken tegen zondagavond 19 uur. Nooit hebben ze zo veel van stilte genoten als na Ieperfest.

De MUTS van de frontman van Desolated trekt meer onze aandacht dan de muziek. Sinds de band in 2007 werd opgericht in Southampton is ze uitgegroeid tot een van de belangrijkste in het metalcore-genre. Maar op de Mainstage, waar de zwaarste bands geprogrammeerd staan, klinkt het meer van hetzelfde. Volgende keer wat meer variatie graag!

Beste NIEUWKOMER is met stip Tribulation. Zowel muzikaal als visueel is deze Zweedse band fascinerend en bizar. We zouden het zelfs glam metal durven noemen. Niet alleen omdat de leden niet vies zijn van enige theatraliteit. Muzikaal zweeft het viertal tussen Mercyful Fate, Led Zeppelin en At The Gates. Het nieuwste album The Children Of The Night komt uitgebreid aan bod en dus overheersen niet enkel de mystieke sfeer en extreme metalinvloeden, ook invloeden van NWOBHM en classic rock zijn hoorbaar en maken het geheel nog meer genietbaar. Een metalband die ongetwijfeld gaat groeien de komende jaren. Om in het oog te houden!

ONTROERING op Ieperfest? Het kan! Daarvoor zorgde Kingdom, dat na vijf jaar afwezigheid nog eens op een podium stond. Tussen het schrijven voor Amenra en solowerk “Ruina. Where Men Go To Die” door, vonden Mathieu Vandekerckhove en Colin H. Van Eeckhout wonderwel en met plezier wat tijd. Zelfs voor een nieuw nummer, dat meer naar post-rock neigt. We bevinden ons in zachtere wateren in vergelijking met Amenra. Zelfs de heavy stukken in “Throne” en een helend “The Rivers Rage” gaan recht naar het hart. Meedogenloos hard en toch mooi: welke andere band kan dat van zichzelf zeggen? Ook een dikke pluim voor nieuwe drummer Björn Leschouchier.

Even minder serieus nu. POKEMON, het themalied “Gotta Catch ‘Em All”: ook dat hebben we gehoord op Ieperfest, en meer bepaald tijdens de afterparty op zaterdag. Andere artiesten in de setlist van de enthousiaste dj’s: 2 Fabiola, Vengaboys, Scooter en co… en daar ergens tussenin: Slayer.

Q&A: in de More Than Music-tent was er naar goede gewoonte plaats voor activistische groeperingen. Tientallen politieke, groene en non-profitorganisaties kunnen er elk jaar hun gedachtengoed tentoonspreiden, ook tijdens lezingen waarin er plaats is voor vragen. Love it or hate it, maar het is onlosmakelijk verbonden met het festival.

REAGAN: de naam van de 40ste president van de Verenigde Staten kwam voor in twee bands op de line-up: een ferme old school en een nieuwere band. De oudste van de twee, Reagan Youth, is zelfs een van de meest legendarische hardcore bands uit New York en staat zondag overtuigend te spelen in de Trench. Wij waren vooral fan van de Black Sabbath-achtige intermezzo’s. Anarchisten en punkers zijn ook op post — de band werd opgericht als een anarchistische en anti-racistische groep. De naam van de jongere band is een samentrekking van Reagan en… Iron Maiden. Iron Reagan, dat meer neigt naar een cross-over van thrash metal en hardcore punk, overlapte echter met Kingdom (zie boven).

STRETCH OORRINGEN zijn onlosmakelijk verbonden met het hardcore genre. Het principe is simpel: je rekt heel langzaam je oorbelgaatje uit, tot de gewenste maat. En hoe ruimer, hoe stoerder. Daarnaast zijn ook de boxershorts kenmerkend voor de zware jongens in de scene. Maar er zitten heel wat vriendelijke beren tussen. Laat u er dus vooral niet door afschrikken.

T is een moeilijke letter. We hebben even getwijfeld tussen de over-heerlijke verse tartaar van het frietkraam en tremelo picking, een speeltechniek die vooral gebruikt wordt in black metal, en kozen toch voor het tweede. Maar Der Weg Einer Freiheit en Ghost Bath maakten er iets te veel gebruik van, wat leidde tot voorspelbare black metal. We missen een rauw kantje, een korrel. Nochtans zit bij de eerste band de Dissection-achtige stem wel goed. En een overgeproduceerd geluid doet ook wat raar aan.

UK SUBS! Naast Chaos UK was er nog een vertegenwoordiger van de eerste wave van Britse punk. Met drie nummers waren we volledig mee. UK Subs spelen punk rock met een heerlijke rock-’n-rollinjectie. Frontman en zanger Charlie Harper komt dan ook voort uit de Britse rhythm and blues-scene. Nog opvallender: hij is er intussen al 72(!) en geeft een energiekere indruk dan frontmannen die zijn kleinkinderen kunnen zijn. In de Marquee wordt de 40ste verjaardag van zijn band in stijl gevierd. Wat een feest, wat een feest!

VVONDS is nog zo’n Belgische band die indruk maakte. Opmerkelijk is dat het viertal extreem agressief, loeihard gek klinkt en toch vrij toegankelijk. Dat heeft ongetwijfeld te maken met de sludgy riffs en frontman Jenci Vervaeke, die geen minuut kan stil staan. Bij de korte, explosieve songs moeten we vooral aan Converge en Lightning Bolt denken; het traag slepende, dromerige “The Light” is een fantastisch buitenbeentje. Straffe kost.

WIEGEDOOD krijgt de prijs voor efficiëntste trio van Ieperfest 2016. Veertig minuten lang worden we ondergedompeld in een vuile, duistere trip waar menig black metalband jaloers op kan zijn. Gilles Demolder, Levy Seynaeve en Wim Coppers plukken de nummers uit debuutalbum De Doden Hebben Het Goed, en hoe. De gitaren gaan door merg en been, de drumslagen van een van de beste vellenmeppers van België in het heavy genre zadelen ons op met een whiplash. Oh ja, de Belgen gooiden hoge ogen.

X: straight edgers zijn vaak te herkennen aan grote zwarte kruisen op hun handen. De oorsprong hiervan ligt in de barcultuur waar minderjarigen en dronkaards van het personeel zwarte kruisen op hun handen krijgen opdat het personeel hen geen alcohol meer zou geven. Door de kruisen op hun handen te tekenen of zelfs te tatoeëren, willen de tough guys hun levenswijze uitdragen. Zo zagen we er een paar in Ieper. Nu ja, elk zijn ding zeker?

YANKEES: het logo van het New Yorkse baseballteam is een constante op de shirts en sweaters van hardcore bands Agnostic Front en Sick Of It All. Maar veel muzikale vernieuwing brengen ze vandaag niet. Voor hun eindeloze energie en interactie met het publiek verdienen deze bompa’s oneindig veel respect, maar het zou fijn zijn als Ieperfest uitpakte met wat gedurfdere headliners.

ZEN: meer dan dit hebben we niet nodig tijdens de set van CHVE, ofwel Colin H. Van Eeckhout. Geen zware gitaren, gekrijs en donderende drums deze keer. De Amenra-frontman brengt met bezwerende stemmen, een draailier, drones en primitieve percussie het zittende publiek in een trance. Zelfs overstuurde tonen kunnen de innerlijke rust niet verstoren. Beter dan yoga. Il faut le faire.

Ieperfest is en blijft een buitenbeentje in het Belgische festivallandschap. De programmatie en de catering zijn er duidelijk op vooruit gegaan. Daarnaast is gezelligheid er meer dan ooit troef en slaagt het festival erin om haar werking onafhankelijk te houden. Die combinatie verdient respect, veel respect. Enkel op die manier kan een festival opboksen tegen de grote, commerciële reuzen. Maar mogen we toch al even dromen over Ieperfest 2017? Russian Circles, Cult Of Luna, Neurosis en Baroness zouden niet misstaan voor de 25ste verjaardag van het festival. Fingers crossed!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijftien + 4 =