IEPERFEST 2012 :: Testosterongeladen tour-de-force

Met een affiche om u tegen te zeggen en met maar liefst 12.000 bezoekers over het hele weekend was de verjaardag editie van Ieper Hardcore Fest op zijn minst een succes te noemen. Dé hardcore hoogmis van Europa mag dan honderd keer meer mensen aantrekken dan twintig jaar geleden en de laatste een gevarieerde line-up hebben, ze ademt nog steeds de DIY-sfeer van ‘H8000 hardcore’ uit. Team enola zet uw bont en blauwe herinneringen op een rij met tien toppers en vijf curiositeiten.

De tien beste optredens

The Chariot

Christelijke metalcore? Euh, neen, dit is geen grap. Net als Norma Jean, die eerder op vrijdag aantrad, profileren de leden van The Chariot zich in het godslasterlijke hardcorewereldje als volgelingen van de almachtige schepper. Maar goed dat we live niets merken van hun spirituele achtergrond. En de teksten van zanger Josh Scogin (ex-Norma Jean, zowaar!) zijn toch zo goed als onverstaanbaar. Net als bij The Dillinger Escape Plan en The Locust is een optreden van het quintet gewoonweg telkens pure sensatie.

De band uit Georgia brengt al van 2003 chaos-‘n-roll. Ook in Ieper levert dat halsbrekende taferelen op, met in de hoofdrol een epileptisch acterende Scogin wiens micro net als de bas en de gitaren constant in het rond vliegt. Geloof het of niet, maar dit uitzinnige gezelschap staat niet alleen voor lawaai. Dit is geniaal gekke hardcore. The Chariot is een van de redenen waarom we in een verfoeid genre als “metalcore” blijven geloven.

Congress

Op de eerste Ieperfest-dag is het al (bijna) koppen lopen. Het merendeel van de 3.000, vooral “oudere”, aanwezigen lijkt voor een optreden nog eens getooid in een afgesleten hardcore-shirt: de eerste reünie van Congress in zes jaar. De geschiedenis van de H8000 legende is vergroeid met die van Ieperfest. De populariteit van Congress maakte niet alleen de West-Vlaamse hardcore-scene groot, maar ook het festival. Daarnaast beïnvloedde de band ook de latere, veel commerciëlere, generatie metalcore-bands zoals Heaven Shall Burn, Caliban en Killswitch Engage.

Wat maakte Congress bijna twintig jaar geleden zo revolutionair? De combinatie van de virtuositeit uit death (Master!) en thrash (Slayer!), de oprechte agressie van Bad Brains en een gezond ‘straight edge’-attitude (in tegenstelling tot andere bands op Ieperfest). Zo klinkt Congress ook anno 2012. Tijdloos. Of het nu de diepe schreeuwen van zanger Pierre, de vlijmscherpe riffs van Joost Noyelle of de donderende drums zijn, dat alle klassiekers, uit onder meer Blackened Persistance, massaal meegeschreeuwd worden, is niet verwonderlijk. De H8000-helden speelt de concurrentie aan flarden met een vet potje old school metalcore. Legendarisch optreden. Eentje voor in de geschiedenisboeken van Ieperfest.

Grand Magus

Dé verrassing van Ieperfest stond zaterdag in de marquee in de vorm van het Zweedse Grand Magus. Een classic metalband met cleane vocalen op een hardcorefestival? Het leek erop dat het aanwezige publiek eerder uit ramptoerisme dan uit interesse naar de tent was afgezakt. Maar dat was buiten dit trio gerekend. Toegegeven, alle clichés waren aanwezig: leren broeken, lange baarden, pinnekesbanden en een hagelwitte Flying V, maar muzikaal was het er wel knàl op.

Grand Magus trakteerde de snikhete tent op feilloos riffwerk, knallende drums, gierende solo’s en knappe vocale uithalen. Dit was geen campy, passé operametal, maar het betere retrowerk in het kielzog van Judas Priest en Dio. Het speelplezier spatte van het podium, en besmette in geen tijd het publiek, dat –tot grote verbazing van de band zelf– helemaal mee was, en tijdens “Sword of the Ocean” en “Hammer of the North” (die titels!) compleet voor de bijl ging. Grand Magus pakte de marquee moeiteloos in, deed er een grote strik rond en reed er op een kloeke hengst mee huiswaarts. Topshow!

Nasum

Een paar weken geleden pas aan de affiche toegevoegd als vervangact, maar daar waren wij toch zeer blij mee. Deze Zweedse crustgrinders zouden namelijk een allerlaatste keer ons land aandoen. Nadat leadzanger en gitarist Mieszko Talarczyk het leven verloor tijdens de tsunamiramp in Thailand van 2004, hield Nasum het al eens voor bekeken. Maar plots was er dit jaar een éénmalige reünietoer, waar zowel de band als de fans van elkaar afscheid konden nemen. Die tour bracht Nasum al naar Graspop, maar deze keer is het menens: dit was de allerlaatste keer dat je deze band aan het werk kon zien in ons land. En hoe! Van de loeiende sirenes aan het begin van het concert, tot de afsluitende sample van ‘The End’ van The Doors, trakteerde deze grindlegendes op een pak teringherrie die als een.. euh.. tsunami over je heen raasde.

Nasum wist altijd al perfect te laveren tussen primitieve crustpunk en weergaloze grind, en bewees in de marquee dat zij de rechtmatige opvolgers van Napalm Death zouden kunnen geweest zijn. Gitaren raasden als vanouds als kettingzagen, interim-vocalist Keijo Niinimaa (Rotten Sound) schreeuwde als een banshee, en Anders Jakobson toonde zich nog eens als een feilloze blastleverancier. Na een drie kwartier durend tempeest klonk het onverbiddelijke “Thank you, you will not see us again!”, en weg waren ze. (bvp) kreeg er zowaar een krop van in de keel, maar dat kon ook van het meebrullen geweest zijn.

Eyehategod

Deze sludgeband uit New Orleans stond misschien niet ideaal geprogrammeerd tussen al dat snelle geweld op zaterdag, maar wist zich méér dan staande te houden. De band rond zanger/voormalig wandelend drugslab Mike Williams serveerde het publiek een cocktail van logge sludge à la The Melvins en Saint Vitus, met explosieve bommetjes in de lijn van Black Flag en Corrosion of Conformity. En die combinatie werkte fantastisch. Met stampers als “30$ Bag” en “Sisterfucker (part 1)” uit het legendarische Take As Needed For Pain trok Eyehategod een stomende marquee mee in hun zompig moeras uit de bayou. Gitarist Jimmy Bower zorgde ook nog voor de tussenkomst van het festival tijdens een potje bekvechten tegen de geluidsman over het volume: “Hey, this festival is all about going against the system right? Whell, that PA, thàt’s a system!”. Héérlijke band, héérlijk optreden.

Sick Of It All

Het zal u misschien verbazen, deze iconische hardcoreband uit New York stond nog geen enkele keer op Ieperfest. Daar moest voor deze verjaardagseditie uiteraard verandering in komen. De opkomst was in ieder geval navenant: de wei stond afgeladen vol. Die volle wei zag nochtans eerst New Yorks trots ei zo na ten onder gaan aan de kwaal van deze festivaleditie: het geluid. Pete Koller’s gitaar was gedurende het eerste deel van het optreden zo goed als onhoorbaar, waardoor de arme man bijna gedegradeerd werd tot een springende figurant in zijn eigen show.

Maar toen het gitaareuvel (min of meer) verholpen was, kon het niet meer op. Het ene feestje volgde op het andere, en er werd naar hartelust ge(circle)pit, gestagedived en meegezongen met kleppers als “Uprising Nation”, “Built To Last”, “Die Alone” en “Step Down”, waar het publiek massaal het podium opstormde. De bisronde werd afgetrapt met klassieker der klassiekers “Scratch The Surface” en de complementaire wall of death, om met afsluiter “Sanctuary” een glorieus afscheidskanon af te schieten. Sick Of It All weet ondertussen al een kwarteeuw hoe het een knaller van een hardcorefeestje moet bouwen, en gaf zaterdagavond een masterclass waar menig jong veulen een stevige punt aan kon zuigen. Wordt het niet stilaan tijd om dit monument uit te roepen tot werelderfgoed?

Toxic Holocaust

Akkoord, de retro-thrash van het Amerikaanse trio klinkt allesbehalve origineel. Toch kan Toxic Holocaust een set lang boeien. Verklaring? Toxic Holocaust live, dat is een aaneenrijging van verslavende headbangnummers ( “War Is Hell”, “Wild Dogs”, “Lord Of The Wasteland”, “Nuke The Cross” en “Bitch”, noem maar op). De band uit Oregon is altijd een plezier om te aanschouwen. Frontman Joel Grind lijkt twintig jaar te laat geboren terwijl zijn bassist en drummer twintig jaar ouder lijken — hij heeft eindelijk een stabiele live-band. En voor één keer moesten we niet uit onze doppen kijken voor levensgevaarlijke hardcore dancers. Dat lucht op.

Converge

Enkele uren voor de set van Converge vertelden enkele Russen dat ze speciaal voor de Amerikaanse punkmetaltrots naar Ieper gevlogen waren. Een mooi voorbeeld van hoe internationaal Ieperfest is. Het lijdt geen twijfel dat ze waar voor hun geld krijgen. Ondanks het op sommige plaatsen miserabele geluid, imponeert Converge met een meedogenloos harde, virtuoze en intense set die nog eens geniaal opgebouwd was. De band pakt groots, traag en meeslepend uit met het elf minuten durende “Jane Doe” uit het gelijknamige meesterwerk.

Verder passeren een fantastisch en agressief “Dark Horse” (uit het sublieme Axe To Fall) en pareltjes als “Heartache”, “Worms Will Feed” en “The Broken Vow”. En wanneer de band veel te vroeg moet afsluiten met “Last Light”, een van de beste nummers van You Fail Me, kan ons geluk (paradoxaal genoeg) niet op.

Reken daarbij nog eens een opperstrot als Jacob Bannon, een hyperactieve Nate Newton, Ben Koller, die drumt met een ziekelijke snelheid, en de boomlange meester-gitarist Kurt Ballou in bloedvorm en je krijgt een onconventionele band om je ogen op uit te kijken. Toegegeven, de muur van Orange-versterkers steekt af tegen het alternatieve profiel van het festival, maar hey, de muziek is geniaal.

Bolt Thrower

Drie dagen Ieperfest: het kruipt niet in je koude kleren. Na een lang weekend vol beatdown harcore, metalcore, grind, crust, sludge en ander ongein, doet het al eens deugd om af te sluiten met een contemplatief stukje luistermuziek. Fuck that! Hier was Bolt Thrower! Het vijftal uit Coventry slaagt erin om al meer dan 25 jaar op geheel eigen manier een mix te maken van death metal, punk en hardcore. “Here we are, in Flanders Fields”, opende zanger Karl Willetts de gevechten. Wat wil je, met een band die zich bijna uitsluitend laat inspireren door oorlogen, veldslagen en meer van dat moois.

De volgende 50 minuten waren pure, onversneden waanzin: vlammende gitaren, knallende drums en brullende vocalen denderden over Ieperfest. Bolt Thrower daverde als een bataljon Panzertanks over het publiek en verpletterde in een overdonderend slotoffensief de Ieperfest-wei. Bij momenten haalde de band zo hevig uit, dat we begonnen te vrezen dat er op het terrein wel eens een verloren obus of twee zou kunnen afgaan. Ook het publiek werd er een beetje kierewiet van: maar liefst twee onverlaten kwamen op het lumineuze idee om gekleed in het blote maanlicht het publiek in te duiken. Willetts droeg spontaan “No Guts, No Glory” op aan deze excentrieke waaghalzen. Met Bolt Thrower was het even weer oorlog in de Westhoek, en ook deze keer waren het de Engelsen die wonnen. Een knaller van een afsluiter die op een wel héél aparte manier de 20 kaarsjes van Ieperfest uitblies.

5 dingen die we u toch niet willen ontzeggen

Het geluid

Het begon al op vrijdag. Er werd halsreikend uitgekeken naar Aborted, zeker na de overrompelende sets op Hellfest en Graspop. In Ieper voelt de brutale death metal allesbehalve aan als een slag in het gezicht. Een massale slachtpartij wordt het evenmin. Verklaring: de PA laat het afweten. Weg sfeer. De erbarmelijke geluidsmix in de Marquee doet ook bijna Nasum en Pig Destroyer op zaterdag en Rise And Fall op zondag de das om, maar de bands lijken er zich niets van aan te trekken en spelen vol overgave. Minder vergevingsgezind zijn we echter over het feit dat de grote headliners op een enkele uitzondering na ook bijna bij instonken. Gitaar weg bij Sick Of It All en Converge (waar nog eens een compleet overstuurde drum aan toegevoegd werd), en een kinderachtig laag volume bij Eyehategod (die stevig in de clinch gingen met de PA-kerel) zijn zaken die niet kunnen en niet mogen. Punt. En nu houden we erover op, beloofd.

De lengte van de optredens

Het gebeurt zelden dat een hardcorenummer de vier minutenlimiet overschrijdt. Kort, hard en snel, dàt is het motto, alles wat langer duurt, is Pink Floyd. Op een half uur er een tiental nummers doorhengsten is voor sommigen dus geen sinecure. Maar toch konden we ons dit weekend niet van de indruk ontdoen dat velen er al mee moesten ophouden toen de sfeer er nog maar pas goed begon in te zitten.

20 tot 22 acts op ongeveer 12 uur op 2 podia erdoor draaien: het is een tour de force. Jammer genoeg betekende dat dat geen enkele band langer dan een uur kon spelen. We moesten het dus stellen met 40 minuten Corrosion of Conformity, Nasum, en Crowbar, drie kwartier Aborted, Eyehategod, en Converge en 50 minuten Agnostic Front, Sick Of It All en Bolt Thrower. Zulke kleppers zouden toch nét iets langer mogen spelen dan pakweg een voetbalhelft.

De roemloze ondergang van Hellbastard

Op zich hebben we niks tegen goede, ouderwetse ‘patatten-en-sosissenanarchisten’. We zijn nog steeds fan van ‘de Wattie’ van The Exploited en zijn ontembare woede tegen de maatschappij en alles wat daarrond hangt. We gingen dus met enige verwachtingen naar Hellbastard kijken: tijd- en genregenoten van de mythische crustpunkband Amebix. Maar wat we uiteindelijk te zien kregen, was een ronduit zielige en beschamende vertoning. Het enig overgebleven lid, leadzanger Scruff Lewty (zijn mama mag gewoon ‘Malcolm’ zeggen) schreeuwde als een bezetene en ramde als een gek op zijn gitaar. Gevolg: kapotte microfoon en kapotte gitaar.

Niet dat dat veel uitmaakte voor de muziek, die het moest hebben van talloze speelfouten, niet afgesproken stop-startstukken en gratuit onbestemd lawaai. Halverwege het optreden werd er nog een briefje van €5 in brand gestoken tegen het kapitalisme, maar het mocht niet baten: ondertussen was de marquee als zo goed als leeggelopen. Helemaal gênant werd het toen Hellbastard grandioos over de speeltijd ging, en de festivalmedewerkers woedend dreigden om de PA af te zetten. Dat was blijkbaar de druppel voor de gitarist, die zijn gitaar liet vallen, van het podium sprong en samen met het overgebleven publiek het hazenpad koos, waarna Scruff hem vanaf het podium begon uit te schelden, en de rest van de band het ook maar voor bekeken hield. Triestig of hilarisch, we zijn er nog niet helemaal uit. Wel zeker was dat Hellbastard voor de afgang van het festival zorgde. Dat is toch ook ergens een prestatie te noemen, zeker? Niet?

De coole bandnamen waren blijkbaar uitverkocht

Een kleine bloemlezing: Sydney Ducks (was dat geen kinderfilm van vroeger?), Here Comes The Kraken (Ahoy, captain Jack Sparrow!), Brutality Will Prevail, The Mongoloids, Trapped Under Ice (geen true frostbitten Norwegian black metal, verrassend genoeg), Cattle Decapitation (eikes), The Death of Ana Karina (rare naam, coole band), Deez Nuts (ben jij dat, Snoop Dogg?) en de absolute hoofdvogel, screamoband Pianos Become The Teeth. Geen piano gezien.

Effe pitten!

Wat doet de gemiddelde Ieperfest-ganger? Ieperfest is en blijft in de eerste plaats een hardcorefestival. Dat er ook dit jaar voldoende testosteron geladen metalcore, zoals Knuckledust, Crown Of Thornz en Terror geprogrammeerd werd, is niet meer dan normaal. Het programma geeft goed weer wat in de scene leeft en hip is. Voor dat soort bands komt bovendien een aanzienlijk deel van het publiek naar Ieper. Ze doen niets liever dan karate kicks in de lucht of radslagen te maken. Andere acrobaten proberen jammer genoeg hun tegenstanders in de pit zo vlug mogelijk KO te slaan. Hoe leniger, hoe gevaarlijker soms.

Gevaarlijk moshen op zware ‘beatdown’ hardcore, tot daar aan toe, maar gelijkaardige vuistslagen uitdelen tijdens minder conventionele optredens (we denken aan Converge) of met je voeten eerst het publiek induiken is geen goede evolutie. Hardcore wordt agressiever. Ligt het aan de muziek of het publiek?

Wat wel vaststaat, is dat heel wat Ieperfeesters kunnen relativeren. We zagen meermaals de ‘Marie-Louise’ (tijdens de tegenvallende sets van Aborted en Funeral For A Friend), deathcore maniakken haasje-over doen, podiumspringers in snoopy-boxershorts, crowdsurfers met een opblaasbare orka en maar liefst 3 naakte stagedivers. Ieperfest heeft deze grappenmakers evenzeer nodig als de tough guys bij Knuclekust, veganisten of andersglobalisten. Volgend jaar nemen wij onze snorkel en zwemvliezen mee.

Lennert Hoedaert, Bart Van Put

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

veertien + 14 =