Soms zien zelfs wij ze niet aankomen, die interessante debuutplaten. Als een duivel uit zo’n doosje komt daar ene Kyle Craft de boel op stelten zetten met Dolls Of Highland. De eerste poging was meteen goed genoeg voor Sub Pop, nu de rest van de wereld nog.
Voor zo goed als iedereen is Kyle Craft een nobele onbekende. Wie dweept met obscure psychfolk, kent Craft misschien wel nog van Gashcat, de Neutral Milk Hotelkloon waarmee de Amerikaan een langspeler en wat EP’s uit eigen zak op de nichemarkt bracht. Na de stopzetting van Gashcat verkaste hij van Shreveport, Louisiana naar Portland, Oregon, en ergens onderweg verloor hij ook nog eens z’n lief. In de boezem van de hipster capital wist Craft zichzelf evenwel muzikaal opnieuw uit te vinden. Hiervan getuige Dolls Of Highland: Craft schreef in één vlotte beweging zowel zijn verloren liefde als zijn oude thuishaven Shreveport van zich af.
Hoewel daar sloten emotie bij komen kijken, is er nergens iets als bitterheid te bespeuren. Nee, als Craft afscheid neemt, dan viert hij diegene of datgene dat hij achterlaat met volle teugen. “So you send me on my way with cheap red wine, a bouquet of dead flowers and a thirst for twisted nights, but fuck what a time!”, klinkt dat op het heerlijke “Future Midcity Massacre”, net over de helft van het album. Het toont mooi dat Crafts emotie verre van klef is: hij hanteert liever een levensechte stem in zijn songs dan nodeloos poëtisch te doen. Hier is de baldadigheid nooit ongepast grotesk, het verdriet nooit pretentieus.
En er is baldadigheid en verdriet troef op Dolls Of Highland. De verhalen die Craft brengt smaken afwisselend naar uitbundige nachten in dubieuze dive bars met rood fluweel en bijpassend volk (“Eye Of A Hurricane”, “Berlin”, “Black Mary”) en naar zoete avonden vol mijmering over vergane glorie (“Balmorhea”, “Dolls Of Highland”, “Three Candles”). Crafts geboortestreek, de moerassen van zuidelijk Louisiana, is ook nooit ver weg in woord of geluid, en dat geeft de muziek een unieke dimensie. Van de twaalf verhalen die we voorgeschoteld krijgen, in een mix van glam en folk in wisselende verhoudingen, is er niet één dat teleur stelt, integendeel.
Hoewel Craft zowat alles – gitaar, piano, drums, harmonica – met verve zelf doet, is zijn voornaamste instrument zijn licht formidabele stem. Als hij die, na een ouderwets goeie piano die de voorzet geeft voor een ontregelde gitaar, een eerste keer verheft in opener “Eye Of A Hurricane” spitsen je oren zich vanzelf. Dat blijven ze ook doen tot de laatste noot. De herinneringen die hij onderweg oproept zijn ook niet van de minste: wij moesten hier en daar onwillekeurig aan Freddie Mercury denken, en dat was geleden van… Freddie Mercury, waarschijnlijk.
Op Dolls Of Highland slaagt Kyle Craft er in twaalf feilloze composities lang de aandacht te kapen. Mooi geflikt voor een eerste poging. We zullen het maar zeggen zoals het is: zet deze tot nader order gerust op de shortlist voor debuut van het jaar.
