Full of Hell + The Body :: 7 april 2015, Magasin 4

Full of Hell en The Body: bij deze twee avant-gardistische namen zullen liefhebbers van extreme klanken al het water in de mond voelen lopen. Het zijn twee Amerikaanse bands die de hokjes tussen de genres brutaal inslaan en op Roadburn Festival geprogrammeerd staan. Vooral The Body was donderdagavond in Magasin 4 van een onwezenlijk hoog niveau.

De eerste act doet het met noise, grindcore en sludge, de tweede met noise, industrial en doom — en recentelijk ook met pop (!) en vrouwelijke vocalen op het sublieme No One Deserves Happiness. Full of Hell en The Body brachten dan ook net samen One Day You Will Ache Like I Ache uit. Ook al zoeken beide acts hun eigen extremen (de een met grindcore, de ander met doom) op, ze vinden elkaar terug in hetzelfde destructief en duistere sfeertje.

Full of Hell werkte op zijn beurt samen met de Japanse experimentele act Merzbow, dat resulteerde in 2014 in een waanzinnige noise-plaat. Ook The Body zoekt naar een unieke sound en werkte daarvoor samen met nog mee uiteenlopende acts — van Thou (sludgegrootheid), Krieg (black metal) en The Haxan Cloak, die dan weer excelleert in dark ambient. Jawel, beide acts zoeken wegen om heaviness een nieuwe plaats te geven. Met andere woorden, ze helpen metal van zijn bekrompen imago af.

Maar eerst is Full of Hell dus aan de beurt. Van begin tot het einde worden we door het viertal uit Baltimore meegezogen in een sonische explosie. We dachten dat er nog wat structuur zou te vinden zijn tussen de langzame loodzware sludge, ultrasnelle stukken en gestoorde vocalen afwisselt. Niet dus. Wat we horen, tart elke verbeelding. Bij momenten is het zelfs een kakofonie die eerder enerverend dan meeslepend is. De zanger is anders wel fascinerend: het ene moment staat hij stoïcijns achter zijn knoppentafel, het andere lijkt het een wild om zich heen slaande frontman van een hardcore/punk-band. Live lijkt dit gezelschap vooral geschikt voor wel zéér vergevorderde liefhebbers van grindcore en noise. Dan toch liever Full of Hell op plaat.

Je hebt intens, intenser en intenst en dan pas de The Body. Live is het duo niet alleen toegankelijker, maar ook ronduit geniaal. Chip King en drummer zetten van begin tot einde een alles verpulverende wall of sound neer. We denken — met den nadruk op denken — “To Carry The Seeds Of Death Within Me” en “Hallow/Hollow” van No One Deserves Happiness — kopen, die handel! — herkend te hebben. Toch nog een houvast. Alhoewel. Het adjectief onaards lijkt wel uitgevonden voor The Body. Dat zijn we 100 procent zeker wanneer een lavastroom van ultrazware gitaren, dito drums, krijsen en grunts zich in de gehoorgang boren.

The Body klinkt live nog zwaarder en donkerder dan op plaat, maar ook minder subtiel — hoe vreemd dat ook overkomt. Om de sublimiteit volledig te ontdekken, schaft u best een paar platen aan. Een dik halfuur van deze uiterst intense muziek is dan ook meer dan genoeg. De reacties in het publiek en het bezwete lijf van King liegen er niet om: extreme muziek klonk (bijna) nooit zo bevrijdend. Daarom weigeren vanaf nu nog The Body als ‘metal’ te bestempelen. Dit verdient ten minste een luisterbeurt, op voorwaarde dat u een ritje naar de hel ziet zitten. En voor de rest: we zijn al opgewarmd voor Roadburn!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier − twee =