Op tour met A Place To Bury Strangers :: het dagboek van Rape Blossoms (deel 6)

Dezer dagen toert Rape Blossoms door Europa als voorprogramma van A Place To Bury Strangers. Wesley Buysse houdt voor ons een dagboek bij over de ervaringen van de band. In de aflevering van vandaag lees je hoe ze het er vanaf brachten in Hasselt.

LIMBURG LEEFT

Als ik de deur van het werk achter me dichttrek, hoop ik dat de mensen er morgen allemaal niet terug staan met dezelfde problemen als vandaag maar dan erger. Als ik de deur thuis dan weer opendoe, komt de geur van mijn badgerief me tegemoet. Ik heb Dav in huis genomen en hier geen spijt van, hij zet koffie en draait plaatjes voor me. Ook heeft hij gestofzuigd, het gras gemaaid en de planten water gegeven. Ik vraag hem of hij mijn outfit voor vanavond wil samenstellen en doet dit voortreffelijk. ‘Certified hip’ trekken we er op uit. We hebben om half vier afgesproken aan de 019 maar besluiten eerst nog een babyborrel mee te pikken. De vorige hadden we gemist door te lang in Évreux te hangen. De kleine Julia overstemt Dav wanneer hij per ongeluk in haar wipper gaat zitten terwijl zij er nog in zit en dan nog eens wanneer hij in haar plaats aan de borst dreigt te liggen. We drinken koffies, nemen selfies en laten een paar Ploegsteerten achter die we nog in onze zak hadden zitten van gisteren. In ruil voor onze blijk van vriendschap krijgen we een snoepstok voor Lennert en een pakketje voor Basil dat aanvoelt aan als een Bongobon. Jona is niettemin een beetje boos en dreigt met een nieuwe bassist. We denken dat hij bluft tot de klasbak van de Vlaamse schilder- en baskunst uit Sint-Laureins met een gebalde buik en geolied haar aan de kofferbak van de Vito blijkt te staan. De cadeautjes maken veel goed dus kan Bertje weer ophoepelen. Zoals vaker is het weer ‘net niet’ voor hem maar hij zal het toch maken, met of zonder ons, voor zover hij nog niet bezig is.

De weg naar Hasselt wordt vers gemarkeerd. We stuiven door de lijntjes terwijl Dav naar The Sky Is The Limit kijkt. Jona heeft eens goed geslapen en Lennert ook, dankzij het dagboek. Dit lijkt een mooie dag te worden maar we moeten Gent nog eens in om Lennerts vriendin af te halen aan Sint-Anna en gaan op zoek naar een froufrou boven een opengeklapt boek. Ze staart ons aan, we zijn laat. Maar in Hasselt weten ze van wanten en werken ze verrassend snel. Iemand komt pizza’s bestellen en rijdt ons met een wagentje naar de zaal. Backstage zetten we Van Halen, vocals only nog eens op en speelt Jona een dwerg. Dino is dan weer de sigaar, hij is een beetje ziek en vraagt om antibiotica. Oliver wil er ook, om ze thuis aan zijn hulpbehoevende vrienden tegen woekerprijzen te verpatsen. De waarde van beroepsethiek kent hij niet maar die van rechtszaken wel als hij niet krijgt wat hij wil. Nikimo komt langs en we zijn blij om hem eens te zien. Hij ziet er uit als een vleesgeworden tourgids en heeft ons dus niet veel te vertellen omdat we hem al uitgeprint en binnenstebuiten gelezen hebben. We drinken een biertje op onze baas Daan die met zijn gezinnetje een weekje tekenbeten gaan oplopen is in de Ardennen. Bob wijst ons er na drie shows op dat onze sound op sommige momenten nergens heengaat, maar doet onze noorderbuur er iets aan? Neen, hij laat ons weten dat hij het weet en deze wetenschap maakt het hem machtig. Hij laat ons de keuze – een wenkend handje dan wel een vinger over de hals. Dion doet dit ook, uitsluitend naar mij. Om te laten zien dat er niet met ons te sollen valt slaan we Burgers in frieten.

De thuismatch is er niettemin eentje om in te kaderen, het wordt 6 – 0. Dav spoort het publiek aan om onze nieuwste worp, de 7-inch waar onze cover van Heart and Soul op staat, in huis te halen zodat we alsnog op eigen krachten in Eindhoven kunnen raken. Dit werkt wonderwel want de Limburgers zijn opvallend snel van begrip en beginnen met geld naar Lennerts vriendin te gooien, we houden het niet voor mogelijk. Ze moet zelfs een vriend die er ineens twee waard is optrommelen en rijft zo meer dan 400 verdiende euro’s binnen. Deze jongen paft als een Turk, roept de hele tijd ‘Timme’ en zit op mijn kussen. Zijn mopjes zijn slecht maar met liefde gemaakt. Hopelijk raken we hem ergens kwijt. Antwerpen moet gelukkig nog komen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

11 − 2 =