Ouderwetse rock-‘n-roll. Soul. Leren jekkers. Eventueel een danspasje met mooi blinkende schoenen. The James Hunter Six bestaat bij de gratie van succesformules uit het verleden. Maar gezien de gezegende leeftijd van zijn aanvoerder, komt de band daar glansrijk mee weg.
De derde leeftijd is in zicht en de muzikale carrière wil maar niet van de grond komen, ondanks meer dan verdienstelijke muzikale werkstukken? Tijd om Daptone in te schakelen. Het label ontfermde zich recent over James Hunter en kijk, met die promomachine achter zich, maakt de man zowaar plots zijn beste plaat.
Niet slecht voor een lad die al sinds de jaren tachtig aan de weg timmert. James Hunter was actief bij Howlin’ Wilf & the Veejays, maakte soloplaten, is te horen op enkele Van Morrison-releases, haakte volgelingen aan zijn wagentje en bracht als The James Hunter Six ondertussen een collectie fijne albums vol retrogeluiden die gestoeld zijn op aloude rhythm and blues en soul uit.
Wat Hunter op zijn nieuwe langspeler doet, is zowel eenvoudig als efficiënt: gewoon onaangekondigd zijn opwachting maken. Hold On is geen plaat met een idee, ze begint gewoon, uit het niets lijkt het wel. “If That Don’t Tell You” start de zwik, alsof de plaat al een hele tijd staat te spelen. Wanneer na het laatste nummer het hele zootje weer van voor af aan begint, lijkt dat ook niet meer dan logisch. Als Hunter een plaat wilde maken die je de godganse dag kan beluisteren, is zijn missie geslaagd.
Op deze tiental nummers valt niks af te dingen. Met Hold On knalt de heerlijke boogiewoogie, in de vorm van “Satchelfoot”, de huiskamer binnen. “Something’s Calling” doet, ondanks de weinige muzikale overeenkomsten, denken aan Smith’s “Baby It’s You”. Vallen eveneens op te merken in het nummer: de Sam Cooke-invloeden, al zijn deze voornamelijk in de atmosfeer te proeven.
Wanneer “A Truer Heart” op gang geblazen wordt, verwacht je ieder ogenblik de stem van Otis Redding te horen. “Free Your Mind (While You Still Got Time)” klinkt als iets van St. Paul And The Broken Bones, nog zo’n stelletje dat zich recent liet opvallen als soulvolle bleekscheten. Het enige dat hier mankeert, is een brulboei aan het roer.
Maar zelfs zonder die al te opvallende vocale eigenschappen is James Hunter een talentvolle jongen die het verdient om onder uw aller aandacht te komen. Een half uurtje van uw tijd, meer vraagt de man niet. En dan nog eentje en … Hold On!, klinkt als een advies en zowel muzikant als luisteraar varen er bij.
The James Hunter Six staat op 18 maart in Het Depot in het kader van Leuven Jazz.
