Vrouwen en venten. Vrouwen en bier. Vrouwen en fun. Hinds is zo vandaag dat het morgen al passé kan zijn, maar zolang de pret duurt is Leave Me Alone, het debuut van dit kwartet Madrileense wichten, precies dat: 38 minuten ongein over de dingen des jeugdige levens.
Die hoes: die alleen al is genoeg om te weten wat voor vlees je met Hinds in de kuip hebt. In minstens één paar ogen een zweem van kater. Een ander heeft het flesje alweer aan de lippen. De derde werpt je een blik toe die vraagt of ze toevallig iets van ons aan heeft, en de vierde gooit, nazwijmelend van gisteren, nog een duckface in de strijd. Ze is dan ook de drummer.
Attitude druipt ervan af. Devil-may-care. Zo is het ook begonnen, met twee meisjes die samen op gitaar wat ramden en tot hun eigen verrassing een soort van song vonden, en zo ging het ook een droomjaar 2015 door, samen met drummer en bassist. En dat die bandnaam op last van The Dears niet langer Deers mocht zijn? Die rekening blijft open, maar heeft het plezier niet al te lang vergald. Het leven is kort, het leven is mooi, het leven brengt bier en aanstekelijk hortende garagerock.
Ze zijn immers van de Nuggets-school, deze dames; een paar akkoorden en de vaste wil om een song te schrijven volstaan, talent is ballast die maximale impact in de weg staat. Zo was het ook dat de band aan de oppervlakte kwam, met het onweerstaanbare “Bamboo” — ook hier aanwezig — dat zich van pure dolheid verloor in een waas van “Papapirapa’s”. Even goed wordt het verder niet op Leave Me Alone, maar het schéélt af en toe ook niet veel.
Neem nu het jengelende “San Diego” waarin Ana Perrote en Carlotta Cosials op zijn Libertines afwisselend de microfoon opeisen, vooraleer ze zich samen vocaal voluit in de bochten gooien in een uitbundig refrein. Veel joligheid, die een hoop verwijten moet verbergen. “You could have stayed one more night, so take me to the beach, alright?”, om er maar eentje te noemen. En er is natuurlijk “Chili Town” waarin de protagoniste alleen maar idiotie uithaalt om Zijn aandacht te trekken. “All I’m asking is for you to make a move”. Maar niets gebeurt.
Want het loopt wel eens mis in een feestend leven, al was het maar door een overdaad aan feestende jongens. “How many secrets you have that keep you smiling that way?
You better start to behave”, gaat het al meteen in opener “Garden”, maar de schouders worden even snel opgehaald: “And how many scars you don’t share, and why do i care?”. Mannen! Ugh!
Het is de eeuwige tweestrijd waar deze meiden mee blijven worstelen. Hoe bruut Leave Me Alone als titel mag klinken, zo vaak gaat het verder van “Stay”, in bijvoorbeeld een “Send Your Flowers Back” dat een half nummer lang een vorm van ingetogen probeert te doen vooraleer de ambiance dan toch onhoudbaar wordt. Tegen het einde zijn de twee zangeressen van jolijt al lang weer aan het uitbundig gillen gegaan.
Het zal pas in de allerlaatste rechte lijn zijn dat Hinds er echt in slaagt gas terug te nemen, maar dat “I’ll Be Your Man”,niet meer dan een ditty, smeekt niet meteen om opname op The Very Best Of Hinds … So Far, zoals ook de ep heette waarop Hinds afgelopen najaar alle vroege singles verzamelde. Hij was cheeky, die titel, maar er blijkt dan toch iets van waar. Leave Me Alone levert immers zeker materiaal voor een kleine update. En of we dat na volgende zomer — want daar hebben we nu al zin in — nog vinden, zien we dan wel.
Hinds stelt Leave Me Alone voor op 28 februari in de AB. Zorg dat uw “papapirapa’s” een beetje synchroon zijn.
