Chvrches :: 14 november 2015, AB

Hoe reageer je op een gebeurtenis als die in Parijs? Wat kun je als band nog doen na Le Bataclan? Groten gooien de handdoek in de ring, al is het maar voor één avond, één stad. Het Schotse synthpoptrio Chvrches is uit taaier hout gesneden, en laat zijn concert vanavond in Brussel plaatsvinden alsof er niets gebeurd is. En misschien is dat wel de meest juiste reactie. Hun passage in een sterker beveiligde AB kreeg er des te meer urgentie door.

Natuurlijk voel je je verslagen. Ook als toeschouwer is het maar de vraag wat nu nog kan. Er is zo langzamerhand geen ontkomen meer aan dat dit op een vreemd soort oorlog begint te lijken. Kun je dan gaan dansen op de rand van de vulkaan, nu dat dansen in het vizier is genomen? Maar wat betekent ingetogen zwijgen als die stilte een vorm van monddood zijn is? Dan wordt dansen een uitdaging; een stil protest in de ogen van hen die de vreugde haten.

Je snakt naar een catharsis, maar is Chvrches daar de juiste groep voor? Als het over feminisme gaat, is Lauren Mayberry niet op haar mond gevallen, maar een bevlogen spreker zal de frontvrouw nooit worden. Halverwege het concert zal ze ook onomwonden toegeven dat de band geen idee had hoe ze met de feiten om moest gaan. En dus doen de drie Schotten wat ze wel kunnen: optreden, en dat met een overgave die we van hen nog niet zagen.

Het is een ontketende Mayberry die bij openingsnummer “Never Ending Circles” het podium inneemt. Dat ze het statische van de Bones Of What You Believe-tour achter zich heeft gelaten, hadden YouTubefilmpjes al verraden, vandaag is het met een soort van doodsverachting dat ze meteen de monitors bestijgt en van hoek naar hoek sprint; “pak me dan als je kan.”

Natuurlijk is Chvrches de juiste band op dit moment. Geen muziek of ze ademt zoveel trotse weerbaarheid uit als deze bozemeisjespop. “Bury and rise above”, zoals ze een uur later zal zingen; we laten het achter ons en gaan door met ons leven. Daarvoor is het veel te fijn feesten op de aan New Order schatplichtige housedreun “We Sink”, ademt “Lies” teveel vechtlust uit.

Het is “maar” pop, ja, maar net daarom is het des te krachtiger. De songs van het drietal draaien niet om de hete brei, stomen onmiddellijk door naar een steevast onweerstaanbare refrein; dit is directe communicatie die doel treft. Mayberry speelt haar stunteligheid ook ongegeneerd uit. Dat het podium van de nochtans geweldige AB glad is, grijnst ze. “Ik wilde dat ik het in mijn moves kon opvangen, maar ik heb niet eens moves. Als ik op mijn bek ga, zullen we het dus gewoon moeten omarmen.”

Een dik half uur van die immer doordenderende dansbeats heeft ons dan ongeveer platgewalst, en het trager tempo van het nochtans dreinerige “Science/Visions” is een welkom rustpunt. De passage waarin toetsenman Martin Doherty de microfoon neemt kan dan weer best zo snel mogelijk worden vergeten. Zelden iemand zo vals horen zingen, en onbegrijpelijk dat – als hij dan toch per sé zijn moment in de spots moet hebben – voor het vullertje “Under The Tide” is gekozen, en niet het betere “High Enough To Carry You Over” van op Every Open Eye, die tweede plaat waarmee Chvrches in september terugkeerde.

Met het trage “Afterglow” – waarmee Mayberry voor eens en altijd laat horen dat ze een goéde zangeres is – en de onverslijtbare doorbraakhit “The Mother We Share” bewijst de groep in de bissen dat ze klaar is voor grotere zalen, hogere spots op festivalaffiches. Dit is een hitmachine geworden. Het is echter de pompende discotheekpop van “Clearest Blue”, dat de gewone set afsloot, die het langste resoneert vandaag: het is zaterdagnacht, we gaan de wereld omarmen en de stad in. We laten ons dit leven niet afpakken, wat een stel gekken ook zal proberen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijf × een =