John Grant :: “Er kan geen sprake zijn van censuur of terughoudendheid in mijn teksten, voor mij is het de enige plaats waar ik nog controle over kan hebben”

John Grant maakt op zijn eigen manier relevante muziek, en vaart een eigenzinnige koers. Eentje die hem geen wereldsucces zal brengen, maar wel eindeloos respect van al wie dieper ingaat op zijn muziek en zijn teksten. ‘t Is bovendien een charmeur eerste klas, die zich verontschuldigt omdat mijn telefoonverbinding niet werkt. Zo hebben we ze graag …
Hij heeft natuurlijk iets te promoten: zijn derde solo album Grey Tickles, Black Pressure, vol Grantsiaanse humor en muziek. Maar toch slaagt hij erin de luisteraar te verrassen met zijn gekende ingrediënten, zoals op “Snug Slacks”.

John Grant: “Dat lied is een van mijn favorieten, het is heel gelaagd en diep. Ik kruip in de huid van verschillende mensen, maar eigenlijk zijn ze allemaal een deel van mij. Het thema is de liefde, maar dan wel die liefde waardoor je een mens objectiveert omwille van hun schoonheid. Het gaat ook over het tolereren van ongepast en onaanvaardbaar gedrag omdat je iets van die ander wil, namelijk seks. Ik heb me daar in het verleden schuldig aan gemaakt, en met “Snug Slacks” hou ik mezelf een spiegel voor. Vroeger dacht ik dat mensen die heel erg mooi zijn het gemakkelijker hebben in het leven, en tot op zekere hoogte is dat ook zo, maar het gras is niet groener aan de andere kant van het hek, want we weten niet hoe die ander echt denkt, of wat ze allemaal meemaken. Het is nogal absurd om te geloven dat mooie mensen het maar voor het grijpen hebben.”

enola: “Wil je je op die manier verontschuldigen voor het verleden?”
Grant: “Nee, ik vind niet dat ik dat publiekelijk moet doen, als het nodig is, doe ik dat wel onder 4 ogen. Ik vind ook niet dat ik mij moet verontschuldigen over mijn muziek. Ik zie het meer als een antropologische studie, een observatie van de feiten zonder ze al te negatief of te positief te benaderen.”

enola: “De teksten op Grey Tickles, Black Pressure zijn donkerder dan vroeger. Maar het lijkt allemaal wat luchtiger.”
Grant: “Ik vind zelf ook dat ze iets donkerder zijn, maar ik probeer dat tegen te gaan met lichtvoetigere muziek, zo blijft alles mooi in balans. Alhoewel ik hoor dat sommigen het album over het algemeen zwaarder vinden.”

enola: “Ben je niet bang dat de mensen je teksten verkeerd zullen interpreteren?”
Grant: “Dat kan me weinig schelen, je hebt daar toch geen controle over. Stel dat ik rekening zou houden met andermans mening, dan zou ik helemaal niks doen, of mij niet goed voelen bij wat ik maak. Want dan is het niet van mij, maar van hen. En daarbij, mensen begrijpen me constant verkeerd. Het enige wat je als muzikant kan doen, is je best doen om alles zo goed mogelijk uit te leggen, bijvoorbeeld tijdens interviews. Als de mensen het daarna nog altijd verkeerd begrijpen, dan is dat hun probleem.”

enola: “Je hebt er blijkbaar geen probleem mee om heel persoonlijk te worden.”

Grant: “Er kan geen sprake zijn van censuur of terughoudendheid in mijn teksten of mijn muziek, voor mij is het de enige plaats waar ik nog controle over kan hebben. Ik doe de dingen zoals ik ze aanvoel.”

enola: “Hoe ben je op de albumtitel gekomen?”

Grant: “Zoals je weet ben ik een talenveelvraat, “Grey Tickles” betekent midlife crisis in het IJslands, en het Turks voor nachtmerrie is “Black Pressure”. Ik bedoel het wel degelijk grappig, ik speel met het idee dat ik al in een midlife crisis zit sinds mijn geboorte”.
“Eigenlijk wil ik aantonen dat alles relatief is, je moet alles in perspectief bekijken: wat je ook doormaakt, het is nooit verkeerd je te verplaatsen in andermans leven. Je mag niet te egoïstisch zijn, anders word je zodanig afgeleid door het leed in de wereld, dat je jezelf verwaarloost. De juiste balans ontdekken, daar draait het om in het leven. Ik loop hier al verschillende decennia rond, ik durf dus te stellen dat ik die balans ondertussen gevonden heb.”

enola: “Dus je begrijpt zelf al iets beter waar het leven om draait?”

Grant: “Ik denk dat ik er wat meer inzicht in heb, ik voel me nu toch al stukken beter dan jaren geleden. De laatste 10 jaar waren nogal intens en turbulent, met intense emoties en veranderingen, zowel op persoonlijk vlak als op professioneel vlak. Ook de relatie met mijn familie zit al beter, maar er moet nog veel puin geruimd worden. Het ziet er goed uit, maar ik besef wel dat er nog uitdagingen komen, maar het leven wordt beter, eens je de grote problemen opgeruimd hebt.”

enola: “Hopelijk word je dan niet te gezapig of minder intens.”
Grant: “Ik denk niet, want ik heb nogal een donker gevoel voor humor, dat zal nooit veranderen. Bovendien is zowel het positieve als het negatieve belangrijk in het leven, het een kan niet zonder het andere. Het is beter je te concentreren op de goede dingen in je leven, maar als het over muziek gaat, moet je ook kunnen omgaan met de donkere tijden. Hoe kunnen we weten wat geluk is, als we niet ongelukkig geweest zijn?”

enola: “De trailer van je album is nogal bloederig, en contrasteert met de kleurige lay-out en de mooie foto’s in het boekje bij de cd.”
Grant: “Ik vind contrast leuk. Ik ben een fan van horrorfilms, dus wou ik met die trailer wat experimenteren. En wat het album betreft, die foto’s tonen dingen die ik leuk vind, en dingen die van mij verwacht werden. Het is een mix van realiteit en fantasie”.

enola: “Op muziekvlak was je eerste solo album alternatief, en opvolger Pale Green Ghosts was elektronisch. Hoe zou je de muziek op het nieuwe album beschrijven?”

Grant: “Het is een voortzetting van wat ik op Pale Green Ghosts gedaan heb, maar er zitten duidelijk elementen van de 2 albums in. Sommige songs komen misschien wat harder aan, maar voor mij voelde die verandering heel natuurlijk.”

enola: “Je hebt samengewerkt met Fiona Brice, die je ontmoet had tijdens de BBC Philharmonic Sessions. Had zij een invloed op de muzikale invulling?”
Grant: “Eigenlijk niet, ik heb haar alleen maar opgebeld als ik violen nodig had, en dat heeft ze prachtig gedaan. Maar voor de rest heeft ze me niet beïnvloed.”

enola: “Ik hoor ook koperblazers.”
Grant: “Ik hou enorm van koperblazers, ik ben een grote fan van John Barry en de James Bond soundtracks. Het zijn zo’n elegante instrumenten. Ik ben blij dat ik er eindelijk een toepassing voor gevonden heb.”

enola: “Enkele andere samenwerkingen: Amanda Palmer en Tracey Thorn. Waarom net zij?”
Grant: “Ik ken Amanda persoonlijk al heel lang, en ik heb altijd graag naar Tracey geluisterd, ze heeft een van de beste stemmen van haar generatie. Ik vond het een eer om met hen samen te werken.”

enola: “In het verleden heb je ook al met Sinead O’Connor samengewerkt. Hoe zou je deze 3 vrouwen met elkaar vergelijken?”

Grant: “Enerzijds hebben ze alle drie een andere persoonlijkheid, maar anderzijds zijn het vrouwen waarmee gemakkelijk te werken valt, dus daar zijn er weer gelijkenissen. Plus, ze hebben bakken talent, en het zijn vrouwen met humor.”

enola: “Waarom verwijs je vaak naar vrouwen in je teksten (Sigourney Weaver, Joan Baez, Geraldine Paige, Madeline Kahn)?”
Grant: “Dat weet ik niet precies, ik voel me wel aangetrokken tot sterke, interessante vrouwen. Volgens sommigen is dat omdat ik homo ben, maar daar ben ik nog niet zo zeker van. Ik vind vrouwen veel interessanter dan mannen, mannen maken zich altijd zorgen of ze wel sterk genoeg overkomen, of ze wel mannelijk genoeg zijn. Misschien vormen deze vrouwen de perfecte combinatie tussen humor en hun kunnen als actrice, zangeres of comedienne?”

enola: “In jouw teksten zijn de mannen heel dikwijls de slechterikken.”

Grant: “Ik doe dat niet met opzet, het gebeurt onbewust, misschien omdat ik vind dat mannen meer de problemen in de wereld veroorzaken? Het is goed dat vrouwen meer aan de macht komen, mannen zijn bezorgder over hoe ze overkomen of over de grootte van hun penis. Vrouwen zijn neutraler en rationeler als het erop aankomt, ook al worden ze dikwijls van het omgekeerde beschuldigd.”

enola: “In “You and Him” heb je het nog eens over die mannen, ook al zit er een heel grappig maar ook sarcastisch refrein in. Ik moest er alvast heel hard om lachen.”
Grant: “Dank je! Dat lied gaat over de absurditeit van haat. Haat is absurd, en toch voelen we dat wel allemaal eens. Misschien is het politiek getint, omdat ik over Hitler praat, en die man wordt algemeen beschouwd als de grootste slechterik ooit. Maar er zijn nog mensen op deze aardbol die niet moeten onderdoen voor hem. De Duitsers hebben heel wat afgezien omwille van het Hitler-stigma, dus vond ik het belangrijk om te vertellen dat het een wereldprobleem is, het gebeurt vandaag nog steeds, en het is absurd en onaanvaardbaar.”

enola: “Waarom is de intro in verschillende talen, en wordt de outro gelezen door een jong meisje?”

Grant: “Die bijbelvers (nvdr: 1 Kor 13, zoek maar eens op) heeft in mijn leven een heel belangrijke rol gespeeld, ik hoorde die constant toen ik jong was. Ik wou het contrast aantonen tussen die vers en mijn ervaringen met mensen in het verleden, als een metafoor voor een wereld die je vertelt hoe alles moet zijn. In de intro hoor je dus een heleboel stemmen, het is volledige chaos en verwarring, de verwarring van de wereld. De outro is enkel die engelachtige stem, onschuldig en van iemand die nog niet geleerd heeft niet van iemand te houden.”

enola: “Je hebt op het nieuwe album van Tom Robinson meegewerkt. Hoe is dat tot stand gekomen?”
Grant: “Hij heeft me geïnterviewd in zijn radioshow op de BBC, en we konden heel goed met elkaar babbelen. Toen hij me vroeg of ik wou meewerken, kon ik niet anders dan toezeggen, want ik vind hem echt wel een geschikte vent, en ook heel sterk. Plus, ik vind het geweldig dat hij volledig zijn gevoelens volgde, en met een vrouw trouwde. Ik kan niet begrijpen hoe iemand daar kritiek kan op hebben.”

enola: “Je spreekt ook heel wat talen. Waarom wou je Duits leren?”

Grant: “Dat komt door Nina Hagen. Ik was helemaal gek van haar muziek en haar stem. Ik wou begrijpen waar ze over zong. Het is dus allemaal de schuld van de muziek. In Duitsland leerde ik Duits en Russisch. Dat had ook met muziek te maken, maar wel met klassieke muziek, nl. Rachmaninov en Prokokiev.”

enola: “En Frans?”
Grant: “Mijn Frans is niet echt uitstekend, ik kan wel een gemakkelijke conversatie gaande houden, maar daar houdt het op. Misschien moet ik wel naar ginder verhuizen om mij erin te verdiepen?”

“Wat het IJslands betreft, daar word ik steeds beter in, maar ik heb nog een lange reis te gaan. IJslands lijkt heel erg op oud Engels of oud Noors. Het heeft ook 4 naamvallen, zoals Duits, en elk woord heeft 16 verschillende vormen, omdat ze het bepaald of onbepaald lidwoord achteraan het woord kleven. Het is heel ingewikkeld, er komt heel wat grammatica bij kijken. De kunst is natuurlijk om met IJslanders zelf te spreken, en zo al doende de grammatica erbij te nemen. Al helpt mijn kennis van het Duits ook wel.”

“En ik vind Vlaams ook wel een leuk taaltje!”

enola: “Wel, dan kan je in november nog wat komen oefenen.”

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

drie × twee =