Vernieuwing komt vaak uit de meer radicale regionen van de muziekwereld. Net daarom is het een verademing wanneer jonge creatievelingen aan de slag gaan met rasechte popmuziek, om zo tot een resultaat te komen dat tegelijk spannend en toegankelijk klinkt.
De uit Londen afkomstige Georgia Barnes is geen vreemde in muziekland: ze is niet alleen de dochter van een van de twee sleutelfiguren achter Leftfield, maar verdiende daarnaast ook al haar sporen als drummer bij onder andere Kate Tempest. Met haar eerste langspeler, de opvolger van de EP’s Come In en Welcome To Georgia, wil de jonge Britse echter tonen dat ze muzikaal ook op eigen benen kan staan. Als Georgia, zonder meer.
En het dient gezegd dat Barnes’ songs behoorlijk eigenzinnige creaties zijn, die de rauwe agressie van grime combineren met de catchy hooks van moderne elektronische pop. Hier en daar klinkt het lekker exotisch: zo doen “Kombine”, “Move Systems” en “Nothing Solutions” aan M.I.A. denken, terwijl Barnes voor de vocale harmonieën duidelijk bij Kelela in de leer is geweest. Zo toegankelijk als pakweg Purity Ring klinkt ze evenwel niet, daarvoor is de productie te experimenteel. Luister naar de donderende drums aan het begin van “Be Ache” of de grillige synths van opener “Kombine”, en weet: Barnes is niet alleen een getalenteerd songwriter, maar ook een begenadigd producer die gedurfde keuzes maakt.
Hoewel de oppermachtige Arca duidelijk haar voorbeeld is, mag het af en toe ook wat meer gepolijst klinken: zo wil “Hold It” – in het kielzog van Hudson Mohawkes meest recente plaat – openbarsten in een festijn van EDM en barokke synthloopsjes, al weet Barnes de boot toch nog even af te houden. “It’s frozen madness,” klinkt het mysterieus in de bridge, waarna hortende en stotende synthesizers het nummer naar een atypische climax stuwen. En ook het sterke “Digits” is een combinatie van bedrieglijk eenvoudige melodieën en vernuftige productie die vooral lekker toegankelijk klinkt.
Wanneer ze ten slotte de heerlijk edgy ballad “Heart Wrecking Animals” op de luisteraar loslaat (“We could be more than just friends/We could be anything if we really tried”), laat ze er geen twijfel meer over bestaan: dit is de pop van de toekomst. Laat maar komen, zeggen wij dan.
