The Soft Moon :: Deeper

Verwacht niet zachtjesaan dieper te zinken in de onderdompelende wereld van The Soft Moon, maar bereid je voor om hardhandig te worden ondergeduwd. Deeper is een hard album, met agressieve klanken en getormenteerde teksten om luid te beluisteren.

Luis Vasquez, stichter en bedenker van The Soft Moon, drijft zijn muziek steeds verder. Wat op hun debuutalbum The Soft Moon begon als atmosferische, op de jaren ’80 geïnspireerde postpunk, is na het agressievere en op elektronica terende Zeros uitgegroeid tot een duistere en industrieel pompende stortvloed aan vervormde klanken. Voor een derde album, sloot Vasquez zich af van de buitenwereld: hij besefte meer dan ooit dat The Soft Moon een soloproject is, waarvoor hij dieper in zijn ziel moest graven. Elektronische drumpartijen regeren Deeper, met behulp van talloze synths en hier en daar wat bas en gitaar. Vasquez’ woorden verdwijnen meestal achter de verschillende lagen vervorming, galm en echo, maar dat nodigt enkel uit om de muziek luider te zetten.

Elke klank lijkt doelbewust te zijn geselecteerd en aangepast om de nodige textuur aan de rudimentaire maar verrassend complexe composities te geven. De subtiele sfeerwijzigingen en akkoordenprogressies achter de schijnbare opeenstapeling van lawaai trekken in sommige nummers niet meteen de aandacht; toch zijn ze de kern van de songs. Een nummer als “Far” lijkt af te stevenen op door New Order geïnspireerde eightiesretro, maar eindigt altijd in een overrompeling van ruizige synths en opwellende drumsequenties die het overnemen van de simpele songstructuur.

De Hoogtepunten liggen op Deeper net na het begin en net voor het einde. “Black” zet na een noisy soundscape de plaat in met een krautige basdrum die doet denken aan “Up Past The Nursery” van Suuns, mocht het zich afspelen in een claustrofobische nachtmerrie. Vasquez doet zijn synths klinken als schreeuwende demonen en gebruikt zelf een luide fluisterstem voor de samenzwerende lagen van afgezonderde woorden voor de zanglijn. De drumcomputer wordt steeds intenser door de geleidelijke toevoeging van scherpe hi-hats, shakers, klapgeluiden en vervormingen met effecten. “Black” is een perfect voorbeeld van hoe ver de invloeden en de mogelijkheden van krautrock reiken.

De titelsong wordt dan weer ingezet met een ritualistisch repetitief, maar akoestisch en dansbaar ritme, dat echter al snel wordt doorbroken door lage synthgrommen, die erom vragen de volumeknop naar rechts te draaien. Het ritme wordt verder opgevoerd en het geheel trekt je nog dieper onder wanneer Vasquez weer half fluisterend, half kreunend zingt: “All this darkness / Deeper, deeper / Feel the pressure / Deeper, deeper” en zijn strofe afrondt met hoge ritmische kreetjes.

Het repetitieve en de duistere, agressieve klanken maken van Deeper een meeslepend album, dat echter veel van de luisteraar vraagt. Wie niet bereid is mee te gaan in de claustrofobische geestestoestand van Vasquez zal de plaat niet uitluisteren. Ons advies: zet Deeper luider dan ooit, en zink dieper weg in deze dansbare duisternis.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

10 − 1 =