Eindejaarslijstje 2014 van Matthieu Van Steenkiste

Alsof de wereld nog wat moest bekomen van dat waarlijk epoustouflante 2013, bakte 2014 er teleurstellend weinig van. Hadden we van bij het begin een leuke popplaat en een chansonwerk om ons toch ietwat te verblijden, slechts tweemaal zouden we dit jaar persoonlijk een negen kunnen neertellen. 2015, we hopen van u op beterschap!

  1. Einstürzende Neubauten :: Lament      Als Blixa Bargeld aan de slag gaat met de Eerste Wereldoorlog, dan maakt hij er zijn werk van. Lament was in de eerste plaats een performance, maar ook op plaat maakte deze meest gevarieerde Neubautenplaat ooit verschrikkelijk veel indruk, “kartoffeln met Heringsschwanz” nog aan toe.
  2. Thé Lau :: Platina Blues      Zelden heeft iemand zijn lot waardiger gedragen dan Thé Lau. Terminale kanker? Ok, dan zou hij wel zorgen dat hij met een buiging het podium kan verlaten. Platina Blues is de kroon op het werk, met een Lau die zijn muzikaal talent naar het hoogste niveau tilt. Dat hij zijn deadline nog lang mag overschrijden.
  3. Manic Street Preachers :: Futurology      Na Postcards From A Young Man zou het anders worden, zo zwoeren Manic Street Preachers in 2010 en zo blijkt. Na het elegische Rewind The Film sloeg het trio dit jaar terug met een hardere pendant waarop opvallend vaak werd geknipoogd naar de vroege Simple Minds. Een nieuw geluid doet deze overlevers deugd.
  4. Samowar :: Samowar EP      Vier songs; zoveel had Leen Diependaele nodig om zich als één van de meest eigenzinnige artiestes en één van de strafste stemmen op de Vlaamse scene te presenteren. Benieuwd wat een full-cd van dit soort knoppendraaierij zal opleveren.
  5. School Is Cool :: Nature Fear      Drie muzikantenwissels en meer focus later toonde School Is Cool dit jaar dat ze nog steeds bulken van de ideeën en meer dan op debuut Entropology weten hoe ze die moeten vormgeven. Live het sterkste dat we van eigen bodem zagen.
  6. Maxïmo Park :: Too Much Information      Elf songs, geen een misser. Zo hebben we onze popplaten graag. Na twee halfslachtige ontgoochelingen was Maxïmo Park in 2014 eindelijk terug; genuanceerder en puntiger dan ooit.
    Jammer van de gàtlelijke hoes.
  7. Afghan Whigs :: Do To The Beast      Yup, Greg Dulli krijst nog altijd als vanouds, voelt het in hart en lendenen branden en dus was ook deze terugkeer van Afghan Whigs om van te smullen. Niets nieuws, en zeker geen nieuwe Gentlemen, maar voorts geen klachten.
  8. Angel Olsen :: Burn Your Fire For No Witness      Na twee platen in de marge ontpopte Angel Olsen zich op haar doorbraakplaat als een stem om U tegen te zeggen en een songschrijfster die haar klassieken kent. Geen wonder dat Bonnie ‘Prince’ Billy al jaren fan is.
  9. Delrue :: Risquons Tout       Klaas van Yevgueni goes french en hij doet dat goed. Risquons Tout is een waardige buiging naar de Groten Van Het Chanson.
  10. The Animen :: Hi!       Omdat een jaar zonder Eurosonic-ontdekking niet echt begonnen is. En omdat we deze gretige Zwitserse bende bijzonder graag zagen spelen in hun strakke Arctic Monkeyspakjes.

Hielpen 2014 toch aan een béétje pedigree:

11. Tindersticks :: Ypres

12. The Pains Of Being Pure At Heart :: Days Of Abandon

13. Yevgueni :: Van hierboven

14. Jenny Lewis :: The Voyager

15. First Aid Kit :: Stay Gold

16. Chromeo :: White Women

17. Conor Oberst :: Upside Down Mountain

18. Archive :: Axiom

19. The War On Drugs :: Lost In The Dream

20. Stars :: No One Is Lost

Om de honger opnieuw aan te scherpen namen we ons voor dit jaar minder concerten te doen. Het zijn er nog altijd veel geweest – in 2015 wordt het dieet dus nog strenger – maar af en toe was het toch fameus raak. Zo strelen we nog altijd de brandwonden van het verschroeiende Afghan Whigsconcert op Cactus Festival, koesteren we érg warme herinneringen aan de generositeit van een intiem Mercury Rev, en blijven we er bij dat The Animen in de erg charmante Brusselse ontdekking Atelier 210 iets van The Beatles hadden. In Het Depot liet School Is Cool dan weer horen dat ze risico’s durven nemen, en in een kille Diksmuidse loods liet Einstürzende Neubauten zien dat dat “Lament” echt wel in de eerste plaats een performance is.

Festivals, vraagt u? We hebben liefde gevoeld toen we de wei van Dour eindelijk opnieuw betraden, dansten ons er een beroerte op Jagwar Ma en Maxïmo Park, en omhelsden voor de tweede keer ook Best Kept Secret (Dat Franz Ferdinand! Dat Eten!) en End Of The Road waar we Flaming Lips eindelijk nog eens overrompelend ervaarden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

3 × 4 =