Eindejaarslijstje 2011 van Maarten van Meer

Een ontzettend goed muziekjaar, met minstens drie albums die we nu al tijdloze klassiekers durven noemen. En nog een album of zeventien die we binnen een jaar misschien in compleet andere volgorde zouden zetten, dus: alle twintig zeer goed tot geniaal. Hebben we de voorbije jaren al hard moeten zoeken om top 10-kandidaten te vinden, dit jaar was het pijnlijk schrappen.

  1. Bon Iver:: Bon Iver      Een plaat die begint met enkele seconden stilte en dan zeer voorzichtig haar geheimen van onwereldse schoonheid prijsgeeft. Na tientallen beluisteringen snijden “Perth”, “Holocene”, “Calgary” en “Beth/Rest” nog steeds recht door het ruggenmerg. Het is ook pas na vele beluisteringen dat opvalt hoe ingenieus en met oog voor detail de songs geconstrueerd zijn. Meer soundscape en ritme dan melodie en toch meeslepender dan de pure songs op zijn debuut. Bon Iver weet op dit tweede album zijn prachtstem en gevoel voor melodie gedurfd te paren aan foute synths, beheerste noise-flarden, vervormde gitaren, hiphop en de zwoele saxuitbarstingen die we eerder van Dire Straits verwachten. Nu al een klassieker.
  2. James Blake:: James Blake      Blake is geen dubstep-wonderkind. Hij is een singer-songwriter die het met elektronica en zijn klassiek geschoolde stem doet. Zijn debuutalbum is een oefening in minimalisme en beheersing: songs waar alles wat niet essentieel is uit weggegomd lijkt en die dus verrassend veel stiltes hebben. Op zijn best lijken de tracks op James Blake zich als een warme mist rond je te nestelen.
  3. PJ Harvey:: Let England Shake      Een conceptalbum over oorlog en de bloederige geschiedenis van Engeland, door ice queen PJ Harvey op verbazend doeltreffende wijze gebracht. De teksten en de oorlogshorror worden gevoed door bezwerende, bij momenten sacraal aandoende, muziek. Een album met de impact van een rauwe oorlogsfoto.
  4. dEUS:: Keep You Close      dEUS MKII ligt na twee albums en zeven (!) jaar zoeken helemaal in haar plooi. Keep You Close laat een perfect op elkaar ingespeelde band horen die weet wanneer een song mag behagen en wanneer ze gesaboteerd moet worden. Q noemde dEUS op basis van dit album de Belgische Elbow, maar op basis van hun recent output is dat gewoon te vriendelijk voor Elbow.
  5. Anna Calvi:: Anna Calvi     Extravagante, ongrijpbare gitaarvirtuoze die flamenco, blues en distortion tot een zwoel, verleidend geluid smeedt. Een album dat klinkt als een David Lynch-film.
  6. WU LYF:: Go Tell Fire to the Mountain      Rauw, compromisloos en toch pop. WU LYF kan een slim gemarkete hype zijn, maar heeft een volstrekt uniek geluid dat van alles wat we in 2011 hoorden het best past bij indignados, Occupy Wall Street en de Arabische lente.
  7. EMA:: Past Life Martyred Saints      Achter een hoes die een electroplaat lijkt te verbergen vonden we een verslavende mix van Patti Smith, Nine Inch Nails, Velvet Underground en Sonic Youth. Erika M. Anderson lijkt alles ook behoorlijk ongepolijst, impulsief en recht uit het hart op tape gegooid te hebben.
  8. Washed Out :: Within and Without       Dromerig, sexy, mysterieus, regelmatig op het randje van ronduit klef. Maar van een album dat klinkt als het briesje dat op een warme valavond jou en je lief verfrist, is het moeilijk genoeg te krijgen.
  9. Jay-Z & Kanye West :: Watch The Throne      Overdadig op elke mogelijke manier: de verpakking, de samples, de ego’s, de teksten, de gimmicks, de thema’s en de beats. Al blijft het de vraag wie West van de producerstroon kan stoten, want het is dankzij zijn waanzinnige ideeën dat het zaakje niet inzakt als een omhoogvallen pudding.
  10. Girls :: Father, Son, Holy Ghost      Na het prettige debuut en de bevestigende EP, het album waarop Christopher Owens helemaal zijn verdomde zin doet. Dat levert hairmetal (“Die”), emo-epiek (“Vomit”), doldwaze pop (“Honey Bunny”), maar vooral ook doeltreffende songschrijverij (“Jamie Marie,”, “Just a Song” en “Forgiveness”) en een zeer gevarieerd album op.

Ook uw aandacht meer dan waard, maar net dat tikje minder dan de tien hierboven:
Ryan Adams :: Ashes and Fire (wegens in al zijn meesterschap en schoonheid, toch iets te klassieke songschrijverij)
The Antlers :: Burst Apart (wegens toch nog net iets te emo-indie-pop)
Radiohead :: King of Limbs (wegens te kort)
School is Cool :: Entropology (wegens te net ontdekt om al top tien materiaal te vinden)
Noel Gallagher’s High Flying Birds:: Noel Gallagher’s High Flying Birds (wegens enkel verrassend omdat hij het solo beter en consistenter doet dan met Oasis)

Colin Stetson :: New History Warfare Vo. 2: Judges (wegens net dat tikje te arty en vermoeiend)
Frank Ocean :: Nostalgia – Ultra (wegens niet meer als legale download te vinden)
Mastodon :: The Hunter (wegens zo episch of brutaal als hun beste werk)
Amatorski :: TBC (wegens iets te kort en soms te schetsmatig)
Kasabian :: Velociraptor! (wegens teveel silly laddism)

Geweldige songs (van minder geweldige albums): Lippy Kids (Elbow), Lucky Now (Ryan Adams), Propeller (Psychologist), Delay (Intergalactic Lovers), Video Games (Lana Del Rey), Novacane (Frank Ocean).

Concerten die nog lang zullen heugen:
The National, Pulp, James Blake, Mogwai, Animal Collective, Grinderman en PJ Harvey op Primavera Sound
Kasabian, Portishead en het grootste deel van Iron Maiden op Rock Werchter
Ryan Adams in het Koninklijk Circus
Robyn in de AB
Janelle Monaé in de Botanique
Prince op het Sint-Pietersplein

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier × vier =