Eindejaarslijstje 2014 van Kathy Van Peteghem

2014 was het jaar van de grote ontdekking: hoera, er is nog (muziek)leven buiten blues en roots. Niet zo wereldschokkend, maar af en toe is het goed om met de neus op de feiten gedrukt te worden. En ook al lijkt het moeilijk om in de hooiberg van releases de juiste naalden te vinden, met deze nieuwelingen die ons verrasten, en met enkele oude getrouwen kunnen we geheid een top 10 samenstellen.

  1. Adrian Crowley :: Some Blue Morning     De donderslag bij heldere hemel. Vanaf de eerste noot verkocht zijn gebeurt uiterst zelden. Maar hier dus wel. Uren en uren en uren rijden en ondertussen Crowley’s stem op de achtergrond. My idea van de perfecte autorit.
  2. John Grant :: John Grant With the BBC Philharmonic Orchestra: Live in Concert     Allez hup, ik heb een dikke vette boon voor getormenteerde zielen. John Grant is er overduidelijk één. Bovendien heeft hij bakken charisma en humor (van de cynische en sarcastische soort). De symfonische uitvoeringen van zijn beste solosongs zijn subliem, to say the least.
  3. Blaudzun :: Promises of No Man’s Land     Blaudzun was geen onbekende voor mij, maar ter voorbereiding van een interview met Johannes Sigismond, kreeg ik het album thuisgestuurd. Ik vond er eerst weinig aan, maar na een week neuriede ik elk lied van begin tot einde mee. Live is de groep trouwens ook zeer straffe kost.
  4. Hozier :: Hozier     De nieuweling van het jaar 2014. Jong, ontstuimig, Iers en overtuigd van zijn eigen kunnen. Hij geeft een nieuwe betekenis aan de blues. Nog meer van dat in 2015?
  5. Thé Lau :: Platina Blues     Afscheid van een legende. Voor de eerste keer beluisterd tijdens een autorit van Antwerpen naar Gent, en nog nooit zoveel goesting gehad om te bleiten. Toch maar niet gedaan. Wie had trouwens midden 2014 gedacht dat we eerder afscheid moesten nemen van Luc De Vos dan van Thé Lau?
  6. The Magic Numbers :: Alias     Een comeback van jewelste. Na twee middelmatige albums houden we in 2014 weer van the Magic Numbers. Waarom? Omdat ze naast melodieus, zoetsappig en koning in het schrijven van melige teksten, ook nog kunnen rocken gelijk de beesten.
  7. Admiral Freebee :: The Great Scam     “Den Admiraal” is een nukkig man soms, maar levert steevast schone liedjes af. En live heeft hij een nieuwe adem gevonden, één die zowel aan de rockende puber als de iets oudere bluesfan appelleert.
  8. Gabriel Rios :: This Marauders Midnight     Dit album werd ons in schijfjes gepresenteerd. Catchy en minder catchy songs, maar wel een beetje spijtig dat het ontdekken niet meer kon, eens de plaat zelf in de winkel lag.
  9. Ben L’Oncle Soul :: A coup de Rêves     Ik beken: ik ben een soulbeest. Ik hou van de kamerzachte ballades en smooth operators die sommigen het behang injagen. De Franse Benjamin heeft alvast een stevige basis gelegd voor verder succes.
  10. Anton Walgrave :: Homerecordings     Anton Walgrave zit momenteel ergens waar geen internet is, wegens op wereldreis met vrouw en kinderen. Dus kan hij ook niet lezen wat wij van zijn Homerecordings vinden. Een beetje spijtig, want het is een schoon overzicht van zijn carrière geworden met eigen werk en speciale covers van U2 en Frankie Goes To Hollywood.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

4 × vier =