BEST OF: Oasis

Geef toe: meestal zijn ze je geld niet waard, die verzamelaars van je favoriete groep die je in de winkel vindt. De platenfirma denkt dat enkel singles in aanmerking komen en een artiest zelf is ook zelden goed geplaatst om eigen werk te beoordelen. Tijd dus dat het eens aan professionals wordt overgelaten, en wie beter dan een team kenners van enola om maandelijks de vijftien beste tracks van een artiest te selecteren. Deze maand: het beste van het nog steeds niet herenigde Oasis. Komaan, Gallaghers!

1. Acquiesce

We openen meteen met een geweldig b-kantje, uit de tijd dat Noel Gallagher dacht dat de geniale songs zouden blijven komen (quod non). Een uitbundige ode aan vriendschap, met een perfect uitgebalanceerde wall of sound als begeleiding. Liam zingt de strofes en Noel de refreinen, volgens die laatste omdat Liam de hoge noten niet aankon. Alleszins een van de redenen waarom dit een van de meest memorabele Oasis-songs is.
Hoogtepunt: 1’10”. Noel Gallagher, king of the bridge.

2. Supersonic

De debuutsingle, die in 1994 nog niet zo gek veel potten brak. Het is er echter al allemaal: branie, slimme gitaarlicks, koortjes en een tot in de details uitgewerkte songstructuur. Dat Noels perfectionisme stevig overschaduwd wordt door Liams snijdende sneer (kwart Johnny Rotten, kwart Ian Brown, kwart lethargie, kwart onversneden arrogantie) en vuil denderende gitaren, kwam de street credibility enkel maar ten goede. Maar het is een klein meesterwerkje van de klassieke strofe-brug-refreinstructuur en dat zonder zinnige tekst of stevig meebrulbaar refrein.
Hoogtepunt: 0’28”. “I need to be myself, I can’t be no-one else.” De eerste kennismaking met Liams sneer en eigenzinnig taalgebruik.

3. Some Might Say

“Het archetypische Oasisnummer”, dixit Noel Gallagher, en we kunnen hem daarin volgen: vette glamrockriff, de snerende zang van Liam en een refrein dat al halverwege de eerste keer is blijven hangen. Een onversneden dosis rock-‘n-roll zonder franjes. Meer moet dat soms niet zijn.
Hoogtepunt: alles. Een onversneden dosis rock-‘n-roll kun je niet versnijden zonder de kracht teniet te doen.

4. Little By Little

Oasis heeft altijd veel kritiek te verduren gekregen en daar heeft hun arrogante houding natuurlijk veel mee te maken, maar zelfs in de tijd van Heathen Chemistry, toen het voor het eerst minder ging met de band, waren er nog wel altijd hoogtepunten om je te doen geloven dat de groep op een dag opnieuw het niveau van de beginperiode zou bereiken. “Little By Little” was er daar één van. Het is een heel klassiek Oasis-nummer waarin je Noel hoort filosoferen over het bestaan, terwijl het nooit te gewichtig hoeft te klinken. Het brengt ons bij een van de essenties van Oasis, namelijk dat de broers ondanks hun arrogantie en hun rotkarakters toch steeds optimistische muziek wisten te brengen, waarnaar het altijd even aangenaam luisteren bleef.
Hoogtepunt: 0’39”. In de overgang van de eerste strofe naar het refrein breekt het nummer helemaal open.

5. Lyla

Na Be Here Now bleef het maar bergaf gaan met Oasis. Platen als Standing On The Shoulder Of Giants en Heathen Chemistry hadden weliswaar nog wel hun momenten, maar het bleef wachten tot Don’t Believe The Truth voordat er opnieuw wat speelplezier in Oasis’ muziek te horen viel. De keerzijde van de medaille was dat Don’t Believe The Truth een plaat was waarop de referenties naar de grote voorbeelden er iets te duidelijk op lagen. Dat was echter niet zo met topsingle “Lyla” die zich met zijn stompende riff en Liams overheerlijke nasale vocals probleemloos met de grote kleppers uit de gouden beginperiode kon meten.
Hoogtepunt: 1’29”. Liam haalt zijn visitekaartje boven door “Lyla” als een woord met drie lettergrepen uit te spreken.

6. The Importance Of Being Idle

Het is niet zomaar dat er vaak in interviews aan Noel Gallagher gevraagd werd waarom hij het niet zonder zijn vervelende broer probeerde. De mens kan namelijk ongelofelijk goede nummers schrijven en heeft daar vaak maar een paar akkoordjes voor nodig. Eenvoud siert nu eenmaal. Zoals eerder vermeld was Don’t Believe The Truth een album dat net iets te gretig naar grote voorbeelden verwees, maar “The Importance Of Being Idle” was hierbij de uitzondering. Het is een typisch Noel-nummer, en bovendien nog veel genuanceerder dan wat wij voorheen van hem te horen kregen. Het nummer bleek nadien trouwens een blauwdruk voor wat Noel Gallagher’s High Flying Birds later zou serveren, en op die manier perfect compatibel met solowerk als “Everybody’s On The Run” en “The Death Of You And Me”.
Hoogtepunt: 1’05”. Noels hypnotiserende teksten wanneer het refrein een eerste keer een climax bereikt: “If you give me a minute, a man’s got a limit, I can’t get a life if my heart’s not in it”.

7. The Masterplan

Geen “Wonderwall” in onze lijst, wel het b-kantje van die single. De song waar Noel Gallagher zelf het meest trots op is: geweldig arrangement, groots refrein dat ontroert en troost en tekstueel ook net dat tikje zinniger en hoopvoller klinkt dan dat andere grootse Oasis-anthem. Het enige puntje van kritiek is dat Gallagher aan het eind niet meer helemaal weet hoe hij zo’n geweldige song kan doen eindigen en hem dan wat laat leeglopen. Maar toch: kippenvel, opwellende tranen en dan toch de song nog eens opzetten met het volume net dat tikje luider. Elke keer weer. Tot de buren het beu zijn.
Hoogtepunt 4’20”. Net als je denkt dat er nog een refrein komt, is het gedaan. En zet je de song gewoon opnieuw op. En opnieuw.

8. Columbia

Met Definetely Maybe bracht Oasis meteen haar allerbeste plaat uit: naast instant meekweelbare singles als “Rock-‘N-Roll-Star” en “Live Forever” had je namelijk nog minder hapklaar, maar daarom niet minder verslavend materiaal als “Columbia”: weinig opvallende teksten, maar niettemin een heerlijke riff met lekker rauwe gitaren en een garagerockende Liam, om relaxed op mee te kwelen. Het soort nummer dat er echt om smeekt om zich na een lange, vermoeiende werkdag met een ontspannende gin & tonic in de hand te laten beluisteren, of net om in de gleuf van een autoradio geschoven te worden, met de bedoeling je niet te hoeven opjagen in de vele kilometers autostrade die je nog te overbruggen hebt.
Hoogtepunt: 3’30”. Na drie en halve minuut besluit Oasis het nummer instrumentaal verder te zetten met lekker lange solo’s, het soort rock-‘n-roll dat we op de latere, meer afgelijnde platen hebben moeten missen. De vlam in de pijp, weet je wel.

9. The Hindu Times

De allereerste stap uit de schijnbaar bodemloze put waar Oasis tussen (What’s the Story) Morning Glory en Don’t Believe the Truth in een wolk coke was in gedonderd. Eerste single van het album van de laatste kans Heathen Chemistry, waarop Noel Gallagher voor het eerst ook songs van andere bandleden toeliet. “The Hindu Times” was eerst een instrumental, gedreven door een riff die George Harrisson op zijn sitar had kunnen schrijven. De tekst slaat zoals gewoonlijk op niets, maar Oasis klonk voor het eerst in lange tijd weer hongerig en het leek eindelijk weer of het hen een hol kon schelen dat iemand ook de nieuwe songs op een concert wilde horen.
Hoogtepunt: 0’16”. De riff, half psychedelica, half rock-‘n-roll.

10. Soldier On

Oasis’ laatste plaat Dig Out Your Soul wordt door enkelingen als Oasis’ beste plaat en door iedereen met een liefde voor Oasis sowieso als een mooie comebackplaat beschouwd. Wat helemaal niet onlogisch hoeft te zijn aangezien het lang niet zo’n makkelijke plaat als Don’t Believe The Truth is en zelfs als een logisch vervolg op Oasis’ gouden beginperiode kan worden bekeken. Het is ook de meest psychedelische plaat uit de reeks, waardoor het in Beatles-termen wel eens het ‘Revolver’ van Oasis wordt genoemd. Hoewel Dig Out Your Soul een plaat is waarop eigenlijk geen enkel nummer te veel staat, is het vooral finale “Soldier On” dat blijft hangen. Het nummer bevat niet meer dan vier ultrakorte paragraafjes tekst, maar is met de hypnotiserende doedelzakken toch nog altijd even britpop als een gemiddeld nummer van Small Faces of Blur.
Hoogtepunt: 2’15”. Iets na de tweede minuut wordt er een bevreemdend geluid aan de melodie toegevoegd, wordt het nummer abstracter en komt het in een soort van psychedelische draaikolk terecht om zo nog meer dan twee minuten lang uit te bollen.

11. Live Forever

De perfecte song op het perfecte moment. Kurt Cobain had het tijdelijke met het eeuwige verwisseld, en het was tijd om een eind te maken aan al dat mokken en zeuren over het leven. Hell, zo slecht was het ook allemaal niet. En als je uit een arbeidersgezin kwam dan had je als jongeling helemaal de tijd niet voor al dat geknies; dan omhelsde je het leven, leefde je voor de feestjes die je op je pad tegenkwam, en vierde je de onsterfelijkheid die je dacht te bezitten. “Live Forever” was tegelijk een sneer naar al dat grungedrama en een verder kijken: “you and I are gonna live forever”. En één nummer lang geloof je het ook.
Hoogtepunt: 0’12”. Die eerste “maybeeee”. Natuurlijk.

12. Stand By Me

“Made a meal and threw it up on Sunday”: toen moe Gallagher maar bleef bellen of ie zichzelf daar wel genoeg verzorgde in het verre Londen, besloot Noel om eens een goeie traditionele Britse avondmaaltijd te koken. Het resultaat was een voedselvergiftiging en dit meeslepende lichtpuntje op Be Here Now — zoals iedereen ondertussen wel weet: de befaamde cokeplaat van de broertjes. Natuurlijk is het overladen als de rest van die plaat, met een paar gitaaroverdubs te veel en een overschot strijkers uit de “Whatever”-sessies, maar god, wat een melodie van begin tot einde. Het vat was nog niet helemaal af, en deze laatste druppeltjes proefden overheerlijk.
Hoogtepunt: 0’14”. De gitaar ronkt op uit een overdreven gewichtige feedbackintro, en je weet: “dit zit goed”. Het zit ook goed, en Liam Gallagher bewijst dat met een meeslepende zanglijn die de strijkers mee naar de hemel doet reiken tegen het refrein.

13. Don’t Look Back In Anger

Herinnering aan een toen nog obscure indiefuif in het Gentse : die “Imagine”-piano die begint, een gitaar komt gezellig mee doen en dan valt de drum tak-tak-takketak in, en er is geen mens die niet meekeelt. Noel mag dit zingen en hij weet waarom: dit is het beste Oasisnummer Ever. Het gaat nergens over, maar het heeft een melodie die het zo belangrijk doet klinken dat je bijna emotioneel wordt bij het meebrullen. Wilde “Live Forever” nog een statement maken, dan is dit niet meer dan het bezingen van het leven zelf. Want dat moet soms. En het kan verdomd goed voelen.
Hoogtepunt: 3’35”. Collectieve luchtdrumroffel, en dan de vuist in de lucht: “Sooooo Sally can wait”. Kippenvel door een hoop onzin: als je dat kunt, ben je een grote band.

14. Champagne Supernova

Epiek, Oasissize. “Champagne Supernova” doet de boeken van (What’s The Story) Morning Glory? dicht met de nodige zin voor dramatiek. “Where were you when we were getting high?” croont Liam, en dat was vooral een slim zinnetje met de zomer van de twee uitverkochte megaconcerten in Knebworth in 1996 in het vooruitzicht; reporters hadden hun kop zo kant-en-klaar. Muzikaal is het zeven minuten en een half subtiel gitaarlandschap waar de Bernard Butler van Dog Man Star wel eens een duim had bij willen opsteken, dat uitbloeit naar een armwuivende outro.
Hoogtepunt: 4’08”. “Cause people believe they’re gonna get away for the summer / But you and I, we live and die / The world’s still spinning round, we don’t know why” en een epische outro is geboren.

15. Whatever

Single die even achteloos tussen Definitely Maybe en (What’s the Story) Morning Glory werd uitgebracht (inclusief bovendien weerom geweldig b-kantje “Half the World Away”). Na het immense succes van hun debuut, mocht het studiobudget de hoogte in, met een stevig strijkersarrangement tot gevolg. Enkele jaren later zou dit pareltje verloren gegaan zijn in een oceaan van studiobombast, maar hier vindt Oasis de perfecte balans tussen ambitieuze songschrijverij, breed galmende arrangementen, Liams sneer en een stuk of drie prachtmelodieën (waarvan er één plagiaat zou zijn, maar passons).
Hoogtepunt: 4’35”. Moeilijk om het moment te kiezen, maar nadat alle instrumenten één voor één verdwenen zijn en enkel de strijkers overblijven, horen we vage echo’s van Pachelbels canon en dat is altijd mooi meegenomen.

U kunt deze hele Best Of ook beluisteren op Spotify

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

11 − 9 =