Elbow :: 14 juni 2014, Paleis 12 Brussel

“Als je iemand mist, zoek dan vrienden op die die persoon ook missen. Drink er een glas mee, bij voorkeur overdag.” Die raad geeft Guy Garvey mee voor de band “The Night Will Always Win” inzet. Een concert lang geeft Elbow het gevoel dat een volledige zaal dezelfde persoon mist.

Want die evolutie heeft Elbow de afgelopen jaren doorgemaakt: van de mistroost van de eerste drie albums tot aan troost sinds doorbraakalbum The Seldom Seen Kid. De thematiek is er daarentegen niet per se vrolijker op geworden: ging die eerste echte succesplaat over het overlijden van de beste vriend van de band, dan schreef en zong Garvey een gebroken relatie van zich af op laatste album The Take Off And Landing Of Everything. Maar verlies, dat bij het leven hoort als de nacht bij de dag, vertaalt de band in zalvende melodieën en de helende zang van Garvey, die dat alles live in bedachtzame euforie en minzame humor marineert.

Die combinatie deed zes jaar geleden het grote publiek eindelijk overstag gaan voor de sierlijkste, hoffelijkste band van haar generatie – “One Day Like This” is ondertussen een volkslied van het leven geworden. Dat grotere publiek leek Elbow op het eerste gezicht weinig te veranderen, al gaven ze toe op Build A Rocket, Boys! te hard de euforie van “One Day Like This” nagejaagd te hebben. Geen toeval dan ook dat “Open Arms” op de setlist ontbrak, en dat The Take Off een brug legt tussen de beginjaren en de sound van de laatste jaren. Het mocht weer wat intimistischer, grilliger – met een bloedmooi resultaat als gevolg.

En dat zet zich door in een ronduit prachtig concert, waarin twee blazers en vier strijkers de songs een warme gloed van ontroering meegeven. Dat wordt al duidelijk tijdens de instrumentale opener “This World Blue”, dat de gordijnen van de set zachtjes openschuift. “Charge” en een verrassend hevig “Bones Of You” — waaraan een stevige scheut percussie wordt toegevoegd en dat Richard Jupp te lijf gaat als een rockdrummer — houden het tempo aanvankelijk strak. Maar wanneer de schelle uithalen van “Fly Blue Fly” uitdoven in een gefluisterd en gehuild “Lunette”, begint een bijzonder ingetogen uurtje dat de allure krijgt van een conceptconcert in plaats van -album: songs over omgaan met verlies, die nu eens meehuilen, dan weer een troostende arm over de schouders slaan.

Zoals in “Real Life (Angel)”, advies van Garvey aan een treurende vriend met gebroken hart om ’s avonds de deur uit te stappen en “fucked up” te raken. En dan, de volgende ochtend: “In the arms of new love, the peace that you feel’s real life”. Wanneer strijkers dat advies met gesloten ogen kracht bijzetten, kun je een speld horen vallen in Paleis 12. “Real Life” verschuilt zich op dat moment niet langer, het moet een van de mooiste nummers zijn die Elbow ooit heeft opgenomen. Nog momenten waarop een collectieve streling van kippenvel 12.000 man een krop in de keel jaagt: “The Night Will Always Win” (het intiemste moment vanop de wisselvallige voorganger Build A Rocket, Boys!) en “Great Expectations”, een van de enige twee songs uit de eerste drie platen. Dat had meer kunnen zijn in een set die de grootste gevoelens met kleine songs opwekt. Geen wonder dat “Scattered Black And White” naadloos tussen het rustigere recente werk past.

Tussendoor zorgt Harvey er met de gekende volksmennerij (de tooggrapjes, de omgekeerde “mexican wave”) behoedzaam voor dat weemoedig nooit zwaarmoedig wordt, intiem nooit eentonig. Maar pas met de glorieuze uitbarsting in “The Birds” (weer zo’n minder evidente keuze uit de vorige plaat) wordt die troostende arm na ruim een uur een stevige klop op de schouder. Alsof de band lijkt te denken dat u klaar bent om de deur uit te gaan, fucked up te raken en weer van “real life” te kunnen proeven. “Grounds For Divorce” zorgt voor de catharsis, “Lippy Kids” en “One Day Like This” koppelen als vanouds nostalgie aan euforie. Zoals het met alles in het leven gaat: na de take off volgt inderdaad de landing. Elbow doet met het publiek wat het met hun vrienden doet die bij hen komen aankloppen: naar huis sturen met een glimlach op het gezicht.

Een concert van een collectief “Sad Captains” als een soundtrack bij het leven. Geen band die uw leven beter vat dan Elbow vandaag.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een × twee =