Al sinds dag één van haar solocarrière liet Joan Wasser zich graag door soul inspireren. Deze invloed wurmde zich plaat na plaat meer op de voorgrond van haar invloedenpalet. Op haar vijfde langspeler – de vierde met eigen materiaal — bereikt deze evolutie zijn hoogtepunt. Joan as Motown singer is een feit!
De soul die Wasser serveert, is van het kaliber waar je je tanden al eens in kan zetten. The Classic steekt dan ook van wal met het stevigere werk. “Witness” claimt je aandacht met een kwieke drum en een roestige riff, die in balans gebracht worden door warme blazeraccenten en een zoetgevooisd achtergrondkoortje. Middenin horen we een door viool en trompet gedreven marsintermezzo dat het nummer van een extra eeuwigheidswaarde voorziet alvorens na een laatste strofe de luisteraar nog even te laten genieten van de rijke instrumentatie. Joan As Police Woman klinkt op The Classic meer dan op voorgangers als een band: de muziek kent meer lagen en staat op dezelfde hoogte als de stem.
Op The Deep Field experimenteerde Wasser al meer met de speelduur van haar nummers, hoewel de langere stukken daarbij niet altijd de hele zit bleven boeien. Ditmaal geeft ze elk nummer de tijd om tot een eigen wereld uit te groeien en zijn de langere composities net de blikvangers. “Good Together” schommelt tussen gedetermineerd vooropkijken en wanhopig missen alvorens de laatste het pleit te laten winnen in een prachtig melancholisch middenluik dat uiteindelijk uitmondt in een vloedgolf van louterende agressie. “Get Direct”, Wassers meest sensuele song sinds “Save Me”, is als een goede vrijpartij: een broeierige opbouw, een spel van verschillende tempo’s die in elkaar samenvloeien en hier en daar een door strijkers geopende zevende hemel.
Wasser laat haar stem in “Get Direct” van hoog naar laag en terug glijden alsof ze over de zachtste zijden lakens kronkelt. Hoewel ze zich bezwaarlijk een begenadigde zangeres kan noemen, blijf je ervan versteld staan hoe goed ze de grenzen van haar vocale kan inschatten en uitdiepen. Op een nummer als “Holy City” verkent ze volop de hoge regionen, die de song een extra feel-good factor geven. Het feit dat niet elke noot juist zit en ze soms een sprongetje moet nemen om van de ene naar de andere ladder te vliegen, complementeert het spontane karakter van de song. The Classic heeft heel wat in huis om je dat gevoel van simpelweg gelukkig zijn te geven. Het stevig stampende “What Would You Do” laat je schouders duchtig meeschudden; het funky “Shame” en de doo-wop single “The Classic” kunnen de ochtendstond stante pede goud in de mond schoppen.
The Classic is door dit alles een album waar de liefde voor muziek van afdruipt en die authentiek in elk gevoel opgaat: blijdschap, verleiding, tristesse. Allemaal komen ze aan bod en allemaal klinken ze even zoet. Vaak vinden ze elkaar zelfs doorheen een song en geven ze deze een knappe lift richting driedimensionaliteit. Het bloedmooie “Stay” begint op een groovy tempo, maar verstilt bij aanvang van de strofes tot een smachtende smeekbede. Dit maakt de emotie des te reëler: zowel het speelse als het poreuze van de overgave. De tien nummers verdienen allen op zichzelf een spotlight, maar in groep leveren ze een kanjer van een plaat op: Wassers meest coherente plaat tot nu toe en samen met To Survive het sterkste werk uit haar oeuvre.
Joan As Police Woman is op 1 augustus op M-idzomer te bewonderen.
