The Notwist :: ”Tot nu toe hebben we het interessant weten te houden”

Close To the Glass horen we Markus Acher en zijn metgezellen lekker verder experimenteren met hun folktronische sound en het resultaat klinkt behoorlijk intens.

enola: Het duurde maar liefst zes jaar om na The Devil, You + Me een nieuwe plaat op te nemen. Behoorlijk lang, niet?
Markus Acher: “We amuseren ons altijd op tournee en de vorige duurde dan ook bijna twee jaar. Daarnaast hebben we tal van radiosessies gespeeld en filmmuziek, theatermuziek en platen met andere bands gemaakt; noem maar op. En dan zijn er ook nog onze families natuurlijk. Het duurde nog eens twee jaar om Close To the Glass in te blikken en plots waren we weer zes jaar verder. Het was eerlijk gezegd niet onze bedoeling om er zo veel tijd tussen te laten, het duurt gewoon altijd langer dan we denken.”

enola: Tijdens de vorige tournee bestond The Notwist plots uit zes in plaats van vier muzikanten, inclusief een andere drummer. Jullie waren duidelijk tevreden, want de nieuwe collega’s mochten meteen mee in de repetitieruimte nadien.
Acher: “Spelen met extra muzikanten bood plots gigantisch veel mogelijkheden, wat alles intenser maakte. Leuk, dachten we, dus laat ons die live-energie nu ook in de studio proberen te vatten. We jamden uiteindelijk maar wat, tot bleek dat studio- en repetitiewerk een ander paar mouwen is in vergelijking met het livegebeuren en dat we het op een andere manier moesten aanpakken. Twee of drie nummers zijn echt als band tot stand gekomen, maar voor de rest hebben we vooral veel uitgeprobeerd vanachter de knoppen. Kleine samples nemen en plakken tot een soort collage bijvoorbeeld, wat het album in grotere mate maakte tot wat het nu is.”

enola: Wat opvalt, is de gespleten persoonlijkheid van Close To the Glass. Nummers als “Kong” of “Seven Hour Drive” neigen uitgesproken richting indierock, “Close To the Glass”, “Signals” of “Lineri” zijn dan weer bijna volledig opgebouwd uit elektronica en samples. Alsof er bij elk nummer iemand anders de leiding nam en er zijn ding mee heeft gedaan .
Acher: “Dat zou je denken, maar zo verliep het niet. “Kong” hebben we gewoon met iedereen samen gemaakt in de repetitieruimte, dat is dus meer one of those band songs, waar ik het eerder over had. “Seven Hour Drive” begon daarentegen als een idee dat ik thuis had bedacht. In andere nummers voegde ik dan weer mijn eigen elementen toe aan een compositie die er al was. Bij de meeste songs kan je dus niet echt duidelijk uitmaken van wie het oorspronkelijke idee kwam.”

enola: Op het eerste gehoor is Close To the Glass een behoorlijk deprimerende plaat. Je lijkt mij nochtans een opgewekt persoon.
Acher: “Ja hoor (lacht). Maar ik vind het goed om nu en dan even stil te staan bij de zwaardere onderwerpen des levens. Uiteindelijk maakt dat het net makkelijker om er mee om te gaan. Dit gezegd zijnde, vind ik mijn muziek helemaal niet zo deprimerend. Je vindt er net veel positieve zaken in terug. The Devil, You + Me was veel persoonlijker en zwaarmoediger, want ging over pijnlijke zaken, persoonlijke ervaringen met vrienden die ziek waren of Dax (bandlid bij zijproject 13 & God, nvdr) die betrokken was in een auto-ongeluk. Alles loopt in cirkels, we’re walking on thin ice, elk moment kan er iets gebeuren wat je leven volledig verandert. De nieuwe plaat is in dat opzicht volkomen anders. Meer een verzameling verhalen en ideeën over het onderbewustzijn, interessante onderwerpen, waarbij het moeilijk uit te leggen valt waarover ze nu exact gaan.”

enola: Oké, niet deprimerend dan…
Acher: “Luister eens naar de traditionele blues- en gospelmuziek, van de jaren vijftig tot twintig. Daar liet ik me door inspireren voor onze lyrics. De vroege gospels verhalen over droevige dingen, relatiebreuken en dergelijke, maar je vindt er altijd een sprankeltje hoop in terug. Zeker een nummer als “Into Another Tune” heeft hier veel raakvlakken mee.”

enola: … misschien is claustrofobisch wel een betere omschrijving. Een bescheiden interpretatie: we bevinden ons allemaal in een visbokaal en kunnen wel zwemmen tot bij de wand, maar uiteindelijk rest ons het zware besef dat we nooit helemaal tot de mensen rondom ons kunnen doordringen.
Acher: “Dat heb je goed geïnterpreteerd (lacht). Bij het schrijven liet ik mij bijvoorbeeld inspireren door verhalen van Franz Kafka. Of ook: in mijn kindertijd had ik een boek vol met joodse verhaaltjes, die grappig bedoeld waren maar eigenlijk een onderliggende boodschap of idee bevatten. Ze vertellen je iets wat we wel begrijpen maar moeilijk onder woorden kunnen brengen.”

enola: Vertel eens een verhaal.
Acher: “De visbokaalmetafoor gaat als volgt: Een man wandelt rond in de dierentuin, hij stopt bij een aquarium en zegt tegen de ijdele vis die erin rondzwemt: ‘je hoeft niet zo te pronken met jezelf, ik blijf hier hooguit enkele minuten kijken, nadien ben ik je beu en wandel ik wel verder naar de andere dieren.’ Waarop de vis antwoordt: ‘je hebt er geen idee van, misschien zit jij wel in een aquarium en ben ik naar jou aan het staren’. Dat is een thema dat mij bevalt. De titel van het album gaat over nabijheid, over dicht zijn bij iemand, maar ook over afstand, want geen denken aan dat je ooit doorheen het glas raakt. Close To the Glass staat vol met dergelijke verhaaltjes, bevolkt door verschillende personages. Op een bepaalde manier zingt iemand anders de nummers in, niet ik, en neem ik gewoon een kijkje.”

enola: Dat heeft wel iets weg van de filosofie van het sollipsisme. Hoe weten we ooit of wat we rondom ons zien wel echt is?
Acher: “Juist, dat boeit mij dus enorm. Ken je de boeken van Oliver Sacks? Hij schrijft als neuroloog over zijn bevindingen bij het gedrag van mensen met een zekere hersenschade, waardoor ze dingen die er niet zijn percipiëren als de realiteit. Hun hersenen geven verkeerde informatie, maar voor hen lijkt het allemaal echt.”

enola: The Notwist bestaat al sinds 1989. De Berlijnse muur stond toen zelfs nog recht. Wat is er in die lange periode voor jullie veranderd als groep? Nooit last van enige vorm van sleur of routine?
Acher: “We zijn er tot nu toe behoorlijk in geslaagd het interessant te houden voor onszelf, net omdat er altijd wel iets veranderde: muzikale vernieuwing, andere bezettingen, grotere festivals. Als we voor de zoveelste keer terugkeren naar dezelfde club denk ik wel eens, “hier weer”, maar dat is slechts een detail.”

enola: Tijdens de vorige tournee speelde The Notwist samen met Andromeda Express Orchestra. Dat is uiteraard ook een manier om het interessant te houden. Wat mogen we ditmaal verwachten?
Acher: “We hebben meerdere plannen, maar nog niets concreets. Samenspelen met het Orchestra was een genot en in de toekomst zeker voor herhaling vatbaar, maar het is nu eenmaal nogal moeilijk om ze allemaal samen te krijgen. (lacht)”

enola: Je speelt ondertussen ook voor een nieuwe generatie fans, die nog niet geboren waren toen jullie eraan begonnen.
Acher: “Ja, we hebben geluk dat het publiek geïnteresseerd blijft en dat er steeds nieuwe jonge mensen bijkomen. Soms zie je in de zaal dan ouders die hun kinderen meenemen, wat mij oprecht vrolijk stemt.”

enola: Vóór de grote doorbraak in het buitenland met Neon Golden in 2002 vertelde je reeds dat jullie ambitie in se niet verder reikte dan voldoende geld verdienen om muziek te blijven maken en daar plezier in te vinden. Ik neem aan dat deze uitspraak dan nog steeds geldig is?
Acher: “Ik denk het wel. Na Neon Golden veranderde er wat ons betreft eigenlijk zelfs niet zoveel, behalve dat we vanaf dan ook in de VS en Europa konden spelen. We hebben nog steeds onze eigen studio in ons kleine dorpje Weilheim bij München en geld is nooit prominent aanwezig geweest in dit verhaal. Bij Sub Pop en City Slang (labels van The Notwist in resp. Amerika en Europa, nvdr) kan je succesvol zijn tot op een zeker niveau. Om echt groot te worden, genre Radiohead, maak je bewust bepaalde beslissingen die wij nooit zouden maken. In het begin van zijn carrière wilde Radiohead echt a really big band zijn. Wij hebben niet de ambitie om ons volledige leven hiervoor op te offeren.”

enola: Vanuit België lijkt het wel alsof The Notwist de enige gekende Duitse rockband is met enige artistieke geloofwaardigheid. De Duitse muziekexport reikt niet verder dan Rammstein, Guano Apes of Tokio Hotel. Ongetwijfeld is de verklaring daarvoor enigszins dat jullie van jongs af aan beïnvloed zijn door overwegend Angelsaxische muziek. Waren jullie daarin dan een uitzondering?
Acher: “Ik denk, misschien omdat… Ik weet het niet (lacht). Er zijn veel goeie bands die vergelijkbare dingen doen, maar in het Duits zingen, wat natuurlijk een stuk moeilijker ligt buiten de landsgrenzen, behalve wat Kraftwerk betreft. Duitsland heeft wel veel goeie internationaal succesvolle elektronische muziek, zoals Mouse on Mars, Moderat, Modeselektor, noem maar op.”

enola: Vroeger vermeldde je vaak Dinosaur Jr. of Neil Young als belangrijkste invloeden. Misschien is het wel zo dat jullie er als enige in slaagden om de Amerikaanse invloeden succesvol te combineren met de Duitse elektronica?
Acher: “Aanvankelijk luisterden we vooral naar hardcorebands. Dat hoor je ook aan onze eerste platen. Maar we zijn uiteraard geëvolueerd doorheen de tijd en hebben ons meer en meer laten beïnvloeden door zowel Amerikaanse bands als Duitse elektronica, waardoor we hopelijk niet klinken als een zoveelste fake Amerikaanse indierockband.”

enola: Welke platen worden dezer dagen gedraaid ten huize Acher?
Acher: “Elektronische muziek genre Ohneotrix Point Never of Actress, dat soort dingen. Heel interessant is bijvoorbeeld ook die Japanse kerel, Cornelious genaamd. En laat ons vooral de hiphop niet vergeten. Gek genoeg heb ik recent een resem bands uit de jaren negentig herontdekt, zoals Stereolab of Broadcast, wat voor mij eigenlijk een van de beste bands aller tijden is. Voor de nieuwe plaat luisterden we daarnaast vaak naar psychedelische bands uit de sixties, waarbij zelfs The Byrds de revue passeerden.”

enola: Een flauw vraagje om af te sluiten, maar ik vraag het mij oprecht af: wat betekent jullie groepsnaam eigenlijk?
Acher: “Een radioprogramma was op zoek naar beloftevolle jonge bands. Wij wilden een demo inzenden en moesten bijgevolg een naam kiezen. Als toenmalige groep uit de underground was het goed om er een “no” en een “the” in te verwerken. Iedereen weet zich onze naam te herinneren en het betekent helemaal niets. The Notwist kan evengoed een elektronische of jazzband zijn. Ik ben nog altijd opgelucht dat we toen niet gegaan zijn voor een typische hardcorebandnaam, zoals Social Distortion of iets soortgelijks (lacht).”

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

5 × 3 =