Zara McFarlane :: If You Knew Her

Veel meer dan wat media-aandacht en een geregelde concertprogrammatie is er niet nodig om op de pers- en publieksradar te verschijnen. Een wereldvermaarde mecenas kan daarbij helpen. Zo verging het Zara McFarlane, die van onbekende jazz-zangeres ontpopte tot de laatste hype — Volgens sommigen is er al sprake van een nieuwe Dianne Reeves. Volgens ons is het echter wat voorbarig om nu al de klokken te laten luiden.

Op het moment dat If You Knew Her in de winkelrekken belandt, kan Gilles Peterson zich voor de zoveelste keer op rij in de handen wrijven: een nieuwe ontdekking die onder zijn vleugels de stap naar bekendheid en succes maakt. Straf hoe het Peterson-effect wonderen blijft doen voor de carrières van jonge artiesten — alsook voor de radiomaker zelf. Wekelijks stemmen muziekliefhebbers en vakmensen afkomstig uit Groot-Brittannië en het Europese vasteland, af op Radio 6 om een nieuwe lading vers talent te verorberen.

Peterson merkt de jonge Britse zangeres met Jamaicaanse roots voor het eerst op tijdens een concert in 2010 , waarna hij meteen besluit haar talent te verzilveren. Het debuutalbum verschijnt in het daaropvolgende jaar, niet toevallig bij Brownswood Recordings, het door Peterson eigenhandig opgestarte platenlabel. De cyclus herhaalt zich in 2014 met If You Knew Her, alleen nog wat grootschaliger dan voorheen.

Een terechte hype of eerder much ado about nothing? Eenmaal we If You Knew Her onder de loep nemen, moeten we de hoge verwachtingen al snel bijstellen. Zara McFarlane bereikt haar einddoel met vallen en opstaan, in een album dat de piekmomenten veelal met laagtes afwisselt.

We houden niet graag individuele scores van songs bij, maar bij If You Knew Her laat de situatie het toe om het eindresultaat glashelder te illustreren: de ene helft behaalt moeiteloos een onderscheiding, terwijl de andere helft het met een (serieus) tekort moet stellen. Het goede nieuws eerst: wat beschikt McFarlane over een prachtige, zuivere stem. “Spinning Wheel” heeft geen woorden of poëtische zinnen nodig: een elegant geneurie met een bijpassende pianomelodie volstaat om het hart weerloos te maken.

Geregeld durft McFarlane met de al te vaak herhaalde conventies van vocal jazz te breken. Openingsnummer “Open Heart” lijkt met de ingetogen percussie en minimalistische omkadering die de melodie domineren eerder uit een album van Portico Quartet te komen. “Angie La La” voegt een vleugje theatraliteit aan het geheel toe — dankzij een fantastisch duet met Leron Thomas — terwijl de fleurette africaine van “Woman Of The Olive Groves” er nog een exotisch schepje bovenop doet. Niet meteen songs die we bij iemand als Diana Krall zouden vinden.

Voor alles wat durf en originaliteit uitblinkt, staat er bij If You Knew Her een dosis voorspelbaarheid tegenover. Outro “Love” begint hoopgevend maar blijft te lang rond hetzelfde woord en akkoord cirkelen; “Police & Thieves” overschrijdt met zeven minuten van oppervlakkig aanvoelende teksten de grenzen van de appreciatie. Diezelfde monotonie keert terug bij “The Games We Played”, waardoor If You Knew Her iets te nadrukkelijk in de grijze middenmoot verzinkt.

De klassieke kwelling van een halfleeg of halfvol glas. Zara McFarlane suggereert met If You Knew Her dat er ruimte is voor groei in haar stem en composities, al doet ze zichzelf geen eer aan met dit tweede album. Een half succesje, te weinig om op veel gulheid te rekenen. Toch maar eerst even luisteren vooraleer tot aankoop te besluiten.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

20 + acht =